Ernest Hemingway şöyle der:
“Bir yetişkin olarak öğrenmem gereken en zor ders,içim ne kadar kırık olursa olsun devam etmenin amansız zorunluluğuydu”Çünkü hayat yaralarımızın iyileşmesini beklemez.”Dünyadaki en cesur şey,hayatın ağırlığını hissetmek ve buna rağmen devam etmektir.”
“Herşeyin farkına varmak beni insanlardan uzaklaştırdı.Kimse sandığım kadar iyi niyetli değilmiş,bunu anladım.Yalandan yakınlıklar olacağına,gerçek uzaklıklar çok daha iyiymiş.Herkesin yolu layığına açık olsun.”
“Yaradanın merhametine,zamanlamasına ve bize şah damarımızdan olan yakınlığına güveneceğiz.Bizi bu geçici insanlarda,yersiz ve samimiyetsiz hayatlarda barındırmadı,çok şükür.Gönlü bizden olanlar bizi her zaman iyi hatırlayacak.”