neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.
Üzerimde delicesine bir gerginlik ve kusursuz bi sakinlik var. Kafamın içi deliriyor ama sakin sakin oturuyorum. Kriz öncesi durgunluk mu yoksa tamamen kabullenmişlik mi ayırt edemiyorum.