Ünide hocamla sohbet ederken -path dependence- diye bir kavram duymuştum. Bir şeyi seçtiğinde yalnızca ‘ne kazandığını��� değil neyi geride bıraktığını da taşırsın ve geride kalan şey, ikinci en iyi seçenek olduğu için daha sessiz ama daha kalıcı bir ‘keşke ihtimali’ gibi durur.
Hamnet, Manchester by the Sea ve Train Dreams bana insanın en derin duygularını çoğu zaman sessizce taşıdığını hatırlattı. Yas da o sessizliğin içinde büyüyen, hatırlamanın en derin biçimlerinden biri.