Bugün, babam ölmeden önce benden en çok istediği, özellikle son günlerinde "haydi eda, haydi habibte... " dediği şeyi tastamam yaptım. Keşke babam bu günleri görseydi, seni çok seviyorum baba sen ne kadar çok haklısın🖤
Bugün sabah uyandığımda aklımda tek bir şey vardı. Dışarda, arabalarında ya da kimbilir hangi sığınakta uyanmak ne acı, ne zor. Hiç tanımadığım o insanları düşündüm ve kalbim acısıdı, sizi en iyi biz anlarız..
Samandağ ilçesinde bir depremzede aile ile karşılaştık. Öğretmen arkadaşlarımdan Eda'nın ablası köy okulunda öğretmenlik yapıyor. Ailenin bilgilerini gönderdi. Aile ahırdan bozma bir baraka inşa etmiş orda yaşamaya çalışıyorlar. Hava soğuk ve kerpiçlerin arasından soğuk giriyor. Anne günlük yevmiye ile çalışıyor iş buldukça gidiyor. Çocuklarına yetişmeye çalışıyor ama anladığım kadarıyla yetişemiyor. Kendisinin de çocuklarının da kıyafet ihtiyaçları var. Ancak anne öncelik olarak çocuklara kıyafet ve gıda talebinde bulundu. "Ben kazağımı 3 yıl giyerim ama çocuklarıma lazım" diyor ama onun da ihtiyaçları acil. Biz burda bir şeyler bulmaya çalışıyoruz ama yeterli değil. Gıda ve hijyen malzemeleri bulacağız kıyafet ve daha fazlasına ihtiyaçları var.
Edit : Aynı barakada 2 aile yaşamaya çalışıyorlar..
parmağını sürsen elmaya, rengini anlarsın ,gözünle görsen elmayı, sesini duyarsın onu işitsen, yuvarlağı sende kalır
her başlangıçta yeni bir anlam vardır.
nedensiz bir çocuk ağlaması bile
çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır