AIN (Always Active)

ผไทสิงขร/อัญเชิญบรรพชน/03's/5 Yrs.

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

“ท้องถิ่นดินแดนล้านนา นับว่ามีประวัติศาสตร์มากไม่น้อยกว่าที่ใด”

“หากคุณสนใจ เดี๋ยวเราจะเล่าให้ฟัง”

Information
คุณากร อิ่นคำลือ : อิ้น
อายุ 19 ปี ชั้นปีที่ 5
เวศัณย์: ไผทสิงขร
ประเภท: อัญเชิญบรรพชน
วัจนะ: มอม พญานาค เหรา พญาลวง

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

@Green_SWS @Wila_SWS และฮึบตัวเองเล็กน้อยเพื่อพูดเกริ่นถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อิ้นเข้าใจในความที่กรีนจะสื่อนะคะ แต่ก่อนที่จะเข้าเรื่อง… อิ้นอยากถามให้แน่ใจ ว่าที่กรีนพูดมา กรีนได้ปรึกษาวิเรียบร้อยแล้วใช้ไหมคะ”

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

#โรลปิด @Wila_SWS @Green_SWS
23/03/23 22:00
สถานที่ บริเวณหน้าหอพักเวศัลย์ผไทสิงขร

ภายในห้องพักที่แสนจะวุ่นวาย เหล่าเด็กชั้นปีน้อยกว่ากำลังฝึกซ้อมที่ดูไม่เหมือนฝึกซ้อม ก็มีบุคคลหนึ่งผู้สวมชุดเทเลทับบี้สีแดงที่กำลังกดแป้นเมาส์บนโน๊ตบุ๊คของตน

คลิ๊ก คลิ๊ก คลิ๊ก…

+

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

@Green_SWS @Wila_SWS แล้วทำไมกรีนถึงตัดสินใจที่ลงทุนช่วยวิขนาดนี้ทั้งที่มันคือการเอาปัญหายัดใส่ตัวแท้ๆ…

รู้ว่าเริ่มคิดมากก็เงียบลงไปครู่นึง พยายามค่อยๆหายใจให้ความคิดพวกนั้นหลุดออกไปก่อน พยายามทำสีหน้าผ่อนคลายลงถึงแม้ใจจะฉงนเหมือนงมเข็มในมหาสมุทธก็ตาม
+

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

*มองกรีนด้วยความตกใจไม่ต่างจากอิ้นเอง

(สมองไหลตอนตี 3 นอนเหม่อ)

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

@Green_SWS @Wila_SWS แต่ประเด็นคือเมื่อตัวเองมองไปที่วิ วิก็แสดงสีหน้ามองกรีนตกใจไม่ต่างจากอิ้นเอง

แปลว่าไม่ได้ปรึกษากันมาก่อนเหรอ?...

ซึ่งถ้ามองแบบไม่อคติ หากกรีนพูดโดยไม่ปรึกษาวิ มันก็เป็นการหักหน้าพวกเธอทั้งสองคน และตัวเองไม่อยากปิดหูปิดตามองข้ามเรื่องนี้ด้วย…
+

[L. (ต่อ SS3) @Lilith_SVCS]

Kanta's story I
: Not a heroine

————

…นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้

ครั้งล่าสุดก็เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว?

อา…

เกลียดมันจริงๆ…

ไอ้ประตูสีทองที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเนี่ย…

————

(หายไปนาน โผล่กลับมาอีกทีก็มีสตอรี่อิ่มๆ 40 หน้าล่ะค่ะ)
https://t.co/HZLiWZssoM

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

อาจยังไม่ทันได้มองว่าคนที่นัดตนอยู่ในบริเวณไหนหรือหนใด แต่หากหายเหนื่อยแล้ว ก็คงได้ก็คงเริ่มมองหาในทันที…

[AIN (Always Active) @AIN_SWS]

จากนั้นก็รีบวิ่งออกจากตัวห้องทันทีปล่อยให้รุ่นน้องทั้งหลายงงในพฤติกรรมฉับพลันของตัวเธอเอง...

ฝีก้าววิ่งผ่านหน้าห้องต่างๆจนถึงตัวโถงใหญ่และมุ่งเปิดประตูออกไปในทันที มือทั้งสองจับกลอนประตูยันร่างที่เหนื่อยอ่อนของตนไว้ และกอบโกยลมหายใจทั้งที่ระยะทางไม่ได้ไกลมาก

+