Bazen seni yanımda bulmayı o kadar arzuluyorum ki, insanın yaşanan her kötülüğe rağmen omzuna başını koyma arzusu bitmiyor bir türlü. Başımı okşar mısın, iter misin; o ikilemi bile boş veriyorum. Diyorum ki, gelse de soluklansam.
Sen aslında ayrılıktan korktuğun kadar, onun seni kolay bırakabilme ihtimalinden de korkuyorsun.
Çünkü senin içinde bir yer:
“Ben olsam seni bırakmak için savaşırdım.”
Birini Özleyince Çok Sinirleniyorum Çok
Hırçınlaşıyorum Sonra Yanımda Değil Diye Bütün Sinirimi Ona Yansıtıyorum Gören Nefret Ediyorum Sanır Ama Hayır Çok Özlüyorum.