در ۶ سپتامبر ۲۰۲۶، وزارت خارجه پاکستان تخریب یک مسجد تاریخی در سهارانپور هند را محکوم و از «جامعه جهانی» خواست علیه آنچه آزار سازمانیافته مسلمانان خواند، اقدام کند. این در حالی است که پاکستان با داشتن ارتش بزرگ و سلاح هستهای، مسئولیت خود را به نظام بینالمللی واگذار کرده است.
مسلمانان نباید سرنوشت خود را به قدرتهای خارجی بسپارند. بر اساس آیه ﴿وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ﴾، یاری مسلمانان مستضعف یک مسئولیت شرعی است. امت اسلامی و ارتشهای آن باید از مسلمانان هند و دیگر سرزمینهای اسلامی حمایت کنند.
همچنین مسلمانان باید حاکمان خود را به دلیل ترک مسئولیت و جلوگیری از یاری مسلمانان مورد بازخواست قرار دهند و برای وحدت و قدرت سیاسی امت اسلامی تلاش کنند. علما نیز باید در صف نخست این مطالبه قرار داشته باشند تا مسلمانان بار دیگر از حالت تماشاگر بودن خارج شوند.
تنش افغانستان و پاکستان
تجاوز و بمباردمانهای اخیر پاکستان در خاک افغانستان طبق سیاستهای آمریکا رخ میدهد و فقط آمریکا و کفار از این تنشها سود میبرند؛ بازنده این درگیریها فقط مسلمانان دو سوی مرز هستند.
بر حکام پاکستان و مجاهدین امارت اسلامی لازم است که تحت لوای «لا إله إلا الله و محمد رسول الله» متحد شوند؛ همانگونه که اوس و خزرج زیر این پرچم واحد متحد شدند. این پرچم قدرت و توانایی آن را دارد که مسلمانان دو سوی مرز را متحد سازد و به این کشمکشها پایان دهد.
مکه مکرمه حرم امن الهی و متعلق به همه مسلمانان است؛ اما نباید از نام و جایگاه آن برای اهداف سیاسی استفاده شود. نزاع آلسعود و حوثیها، در اصل نزاعی سیاسی و ژئوپلیتیک است،نه جنگی مذهبی. تبدیل یک رویداد نظامی به «دفاع از مکه» میتواند احساسات دینی مسلمانان را به ابزار جنگ تبدیل کند
آمریکا، ابرقدرت که در برابر یک سرزمین اسلامی کمتر از یک سال جنگ با چالش تأمین هزینه و تسلیحات رو به رو شده و ذخایر تسلیحاتی اش تحت فشار قرار گرفته است.
اگر سرزمینهای اسلامی متحد و یکپارچه میبودند،آمریکا و اسرایل هرگز جرأت نمیکرد با جهان اسلام وارد جنگ شود.
#وحدت#اسلام
اسلام تابع زمان نیست؛ برای هر زمان و مکان حکم دارد.
پدیدههای جدید باید شناخته شوند و حکمشان از نصوص و دلایل شرعی استنباط گردد، نه اینکه شریعت را مطابق خواست زمان تغییر دهیم.
#اسلام
نبض:
آیا احکام شرعی با تغییر زمان تغییر می کنند؟
یوسف ارسلان
وقتی می گویید «احکام با تغییر زمان تغییر می کنند»، گویی زمان را در جایگاه شارع نشانده اید تا حلال دیروز را حرام و حرام دیروز را حلال کند! مگر چنین نیست که اگر زمان و مصلحت های برخاسته از آن معیار تعیین حکم باشند، دیگر این شریعت نیست که بر واقعیت حکم می کند، بلکه واقعیت است که برای شریعت حکم می سازد؟
اسلام برای هر زمان و مکان آمده و برای هر واقعیتی حکم دارد؛ اما این بدان معنا نیست که با تغییر زمان، احکام اسلام نیز رنگ عوض کنند. واقعیت منبع حکم نیست، بلکه موضوعی است که حکم خدا بر آن تطبیق می شود. از همین رو، وقتی پدیده تازه ای در اقتصاد، سیاست یا زندگی اجتماعی به میان می آید، وظیفه این نیست که شریعت را با آن سازگار سازیم، بلکه باید حقیقت آن پدیده را بشناسیم و حکم شرعی آن را از دلایل شرعی استنباط کنیم.
مشکل از آن جا آغاز می شود که نخست چیزی را «مصلحت» می نامیم و سپس تلاش می کنیم برای آن مجوز شرعی پیدا کنیم. برخی می گویند: «هرجا مصلحت باشد، همان جا شرع خداست.» مگر با چنین قاعده ای عقل و خواست انسان را حاکم بر شرع قرار نداده ایم؟ قاعده درست این است که هرجا شرع خدا باشد، همان جا مصلحت است. مسلمان نخست نمی سنجد که کدام حکم با خواست زمان سازگارتر و آسان تر است، بلکه می پرسد حکم الله متعال چیست و سپس به همان ملتزم می شود.
همچنان، اجتهاد به معنای ساختن احکام تازه مطابق ذوق جامعه و مقتضیات زمان نیست. مجتهد قانون گذار نیست که هرچه را برای جامعه مناسب دید حلال و هرچه را نامناسب یافت حرام سازد؛ بلکه وظیفه او این است که واقعیت را دقیق بشناسد و حکم آن را از نصوص و دلایل شرعی استنباط کند.
اگر واقعیت یکسان باشد، حکم آن نیز با تغییر قرن و جغرافیا تغییر نمی کند. گوشت خوک با گذشت صد سال حلال نمی شود و ربا با تغییر نظام اقتصادی مشروع نمی گردد. اگر شخصی در حالت اضطرار از چیزی که در حالت عادی حرام است استفاده کند، این به معنای تغییر حکم نیست؛ زیرا «اضطرار» خود واقعیت دیگری است که حکم مخصوص خود را دارد. پس واقعیت تغییر کرده است، نه حکم الله.
پیدایش دولت – ملت، اقتصاد سرمایه داری و نظم جهانی جدید نیز دلیلی برای تغییر شریعت نیست. این پدیده ها باید شناخته شوند و حکم شان از شریعت استخراج گردد. اگر شریعت خلافت را یگانه نظام سیاسی بداند و سیاست خارجی را بر حمل اسلام توسط دعوت و جهاد بنا کرده باشد، پس دولت – ملت نمی تواند حکم شرعی را تغییر دهد. اگر امروز عالمی نظری بدهد و فردا از آن برگردد، این نیز ثابت نمی سازد که حکم خدا با زمان تغییر کرده است؛ بلکه ممکن است برای آن عالم روشن شده باشد که اجتهاد نخستش اشتباه بوده است.
پس صلاحیت اسلام برای هر زمان و مکان در این نیست که در برابر هر تحول زمان تغییر کند؛ بلکه در این است که برای واقعیت های تازه حکم دارد. اگر قرار باشد هرگاه جامعه تغییر کرد، حلال و حرام نیز تغییر کند، دیگر چه چیزی از حاکمیت شریعت باقی خواهد ماند؟ شریعت نیامده است تا تابع زمان باشد؛ بلکه آمده است تا انسان، جامعه و واقعیت زندگی بر اساس حکم الله متعال تنظیم شوند.
طرح اخراج فلسطینیان از غزه با عنوان «مهاجرت داوطلبانه»، چیزی جز کوچ اجباری نیست. مردمی که دههها در برابر اشغال، محاصره و کشتار ایستادهاند، سرزمینشان را ترک نخواهند کرد. مقاومت غزه ادامه دارد و تاریخ، حامیان این ظلم را فراموش نخواهد کرد.
#غزة
فلسطین فراموش شده در میان تنش ایران و امریکا
با آغاز درگیری میان ایران و امریکا و حملههای متقابل ایران به پایگاههای آمریکایی در منطقه، نگاه جهانیان به این بحران دوخته شده است. این کشمکش چنان سنگین شده که دیگر رویدادهای مهم جهان را زیر سایه خود برده است. امروز کمتر کسی از اختلاف چین و جاپان سخن میگوید، جنگ روسیه و اوکراین کمتر بررسی میشود و ناآرامیهای درون پاکستان نیز بازتاب چندانی ندارد.
در این کشمکش، سرزمین مقدس فلسطین با مردمانی با ایمان که سالهاست زیر فشار و آزار بدترین انسانهای روی زمین قرار دارند، به فراموشی سپرده شده است. اسرائیل هر روز غزه را بمباران میکند و کودک، پیر، جوان و زنان مسلمان را به قتل میرسانند، در حالی که کشورهای اسلامی و غیراسلامی تنها تماشاگر این فجایع هستند. در کنار دولت اسرائیل، شهرکنشینان اسرائیلی در کرانه باختری نیز با پشتیبانی دولت، زمینهای فلسطینیها را میگیرند، خانههایشان را آتش میزنند و پدر را در مقابل چشمان پسر و پسر را در مقابل چشمان پدر میکشند؛ اما جهان همچنان نظارهگر این ستمهاست.
در همین زمان، سران سرزمین های اسلامی نیز با بیتفاوتی، هیچ کمکی نمیکنند. اردوغان نشست ناتو را برگزار میکند و در کنار ترامپ که از عاملان کشتار مسلمانان فلسطین و غزه است، دست در دست راه میرود. احمد الشرع، که روزگاری شعار نابودی اسرائیل و جنگ با یهود میداد، امروز از رویارویی با اسرائیل پرهیز میکند. پاکستان سرگرم میانجیگری میان ایران و آمریکاست و میکوشد شرایطی بسازد که آمریکا در این جنگ پیروز شود و ایران در برابر خواسته های امریکا تسلیم شود. حکام کشورهای عربی نیز تنها برای نگهداشتن قدرت و جایگاه خود به آمریکا وابستهاند و از پیوستن به پیمان ابراهیم و آشتی با اسرائیل هم روی گردان نیستند.
از این رو، سرزمین مقدس فلسطین تنها و بییاور مانده است. و تنها راه، یکی شدن مسلمانان و شکستن مرزهایی است که میانشان جدایی انداخته است؛ مرزهایی که به دست حکام سرزمین های اسلامی نگهداری میشود.
بر سربازان کشورهای اسلامی واجب است که خود را از بند این مرزهای ساخته استعمارگران رها کنند و برای یاری برادران ستم دیدهشان بشتابند.
نویسنده: محمد عزیزی
https://t.co/zijue6UquC
https://t.co/5F4ZaaM6eb
با وجود آنکه این کشورها بهخوبی میدانند آمریکا سیاستهای خود را بر اساس منافع هایش تنظیم میکند و در سیاست خارجی نه دوست دائمی دارد و نه دشمن دائمی، همچنان خود را به آمریکا وابسته ساختهاند و خاک و حریم هواییشان را در اختیار آن قرار دادهاند.
با وجود آنکه ایران برخی کشورهای عربی را هدف قرار داده است، این کشورها، فراتر از محکوم کردن این اقدامات، تاکنون هیچ اقدام عملی و مؤثری انجام ندادهاند.
دلیل این رویکرد آن است که هنوز اطمینان ندارند سرانجام رویارویی و اختلاف میان ایران و آمریکا به کجا خواهد انجامید.
آنان نگراناند که اگر در آینده آمریکا و ایران به توافق برسند، کشورهای عربی به دلیل موضعگیری یا اقدامات خود، در معرض فشار یا هدف مستقیم ایران قرار گیرند.
از روایت وایکینگها تا روایت اسلام؛ کدام تاریخ آینده را میسازد؟
تیم ملی فوتبال ناروی پس از انتشار مجموعهای از تصاویر جالب و با الهام از وایکینگها، توجه گسترده رسانهها و مخاطبان را برانگیخت. در این تصاویر، بازیکنان این تیم با لباسهای سنتی جنگجویان شمال اروپا، همراه با سپرها، شمشیرها و پوششهایی برگرفته از فرهنگ تاریخی وایکینگها دیده میشوند. این تصاویر که از طریق صفحات رسمی این تیم منتشر شدهاند، بازیکنان را در فضایی کاملاً الهامگرفته از گذشته تاریخی، به نمایش میگذارد.
وایکینگها در فاصله قرن هشتم تا یازدهم میلادی در شمال اروپا زندگی میکردند. آنچه این اقوام را برجسته ساخته روحیه جنگجویی، شجاعت و استقامت آنان در برابر سختیها بوده است. آنان در بخشهای مختلف اروپا وارد نبرد شدند و برای خود تاریخی ساختند. اکنون تیم ملی فوتبال ناروی با بازگشت به «حافظه تاریخی»خویش و الهام گرفتن از شجاعت و سختکوشی وایکینگها، در رقابت جام جهانی ۲۰۲۶ وارد رقابتهای فوتبال شدهاند تا بار دیگر برگ تازهای از تاریخ خود را رقم بزند. حال پرسش این است که بازگشت به حافظه تاریخی برای امت اسلامی چه پیامی دارد؟
تاریخ تنها انتقالدهنده حوادث و سرگذشت گذشتگان نیست، بلکه باید بهعنوان منبعی برای عبرت، الهام گرفتن و بیداری احساسات مورد مطالعه قرار گیرد. بر همین اساس، ملتها و اقوام از روایتها، تاریخ و قهرمانان خود برای مسیر مبارزه، پیشرفت و بازیابی هویت خویش الگو میگیرند. امت اسلامی صاحب نیرومندترین روایت تاریخی برای هدایت بشریت است. زیرا مرجع/منبع آن نه افسانههای بشری بلکه وحی الهی میباشد، چنانکه الله متعال میفرماید:
﴿اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ﴾ {زمر: 23}
ترجمه: الله بهترین سخن را نازل کرده است؛ کتابیکه آیاتش همانند یکدیگر است. آیاتی که از شنیدن آن بر اندام کسانی که از پروردگارشان میترسند به لرزه میافتد.
همچنین مسلمانان باشکوهترین تجربه حکومتداری را در تاریخ از خود بهجا گذاشتهاند؛ به گونهای که نه تنها مسلمانان، بلکه بسیاری از غیرمسلمانان نیز در نوشتههای تاریخی خود از آن یاد کردهاند. تاریخ گواه آن است که در دورههای درخشان «خلافت اسلامی» عدالت، رفاه و نظم اجتماعی به حدی رسیده بود که نیازمندان بسیار اندک بودند و جامعه اسلامی الگویی از اقتدار و تمدن را به نمایش گذاشته بود. به همین ترتیب، شجاعترین و مقاومترین انسانها از متن این امت برخاستهاند. چنانکه در جریان بیعت عقبه دوم، حضرت سعد ابن معاذ رضیاللهعنه خطاب به رسولاللهﷺ چنین گفت: «ای رسول خدا، ما مردمان جنگ و اهل سلاح هستیم؛ این ویژگی را نسل در نسل از نیاکان خود به ارث بردهایم. پس ای رسول خدا! به سوی آنچه اراده کردهای حرکت کن، ما همراه تو هستیم. سوگند به ذاتی که تو را به حق فرستاده است، ما از تو دفاع خواهیم کرد همانگونه که از جان، مال، زنان و فرزندان خود دفاع میکنیم.» این سخن نشان میدهد که مسلمانان نخستین علاوه بر ایمان راسخ، دارای روحیه شجاعت، آمادگی برای دفاع و احساس مسئولیت در برابر دین بودند؛ همین ویژگیها آنان را به سازندگان یکی از بزرگترین تمدنهای تاریخ تبدیل کرد.
اما امروز امت اسلامی در حاشیه تاریخ قرار گرفته است. ساختار دولتداری آنها برمبنای ارزشهای دولت-ملت شکل گرفته، شیوه زندگی آنان متأثر از فرهنگ غرب شده و فاصله گرفتن از علم و تکنالوژی، مسلمانان را از رقابت تمدنی امروز عقب نگه داشته است. با چنین وضعیتی چه باید کرد؟ رسول گرامی ﷺ راه حل را چنین بیان فرمودهاند:
«إِنَّ اللَّهَ لَا يُصْلِحُ آخِرَ هَذِهِ الْأُمَّةِ إِلَّا بِمَا أَصْلَحَ بِهِ أَوَّلَهَا»
ترجمه: الله متعال پایان این امت را اصلاح نخواهد کرد مگر با همان چیزی که آغاز این امت را اصلاح کرد.
یعنی بازگشت به همان اصول، ارزشها و مبانی که نسل نخست مسلمانان را به عزت، علم، قدرت و تمدن رساند. امروز اگر امت اسلامی میخواهد دوباره از حاشیه تاریخ به متن تاریخ بازگردد، راه آن نه در تقلید از دیگران، بلکه در بازشناسی هویت اصیل خویش، پیوند دوباره با ارزشهای اسلامی و استفاده درست از علوم و ظرفیتهای مادی از قبیل: ارتشها، منابع معدنی و نیروی بشری با محوریت «رهبری واحد» نهفته است.
نویسنده: میلاد احمد
https://t.co/JN1JEFrwYi
https://t.co/5F4ZaaM6eb
حکام عرب، نهتنها خاک را فروختند،
بلکه حیثیت، دین و خون امت را نیز معامله کردند!
و ترامپ، با لبخند رضایت، منطقه را مثل یک امپراتور گشت زد؛
نه بهخاطر قدرتش،
بلکه بهخاطر خفت و خیانت مزدورانی که او را تقدیس میکنند.
هفتم اکتوبر، تاریخ زرینیکه هرگز فراموش نمیشود؛ تاریخیکه تعداد جوانان اندکی با ایمان لرزه بر اندام تمام یهودیان و جهان کفر انداخت؛ اما از سوی حکام مسلمانان با این تاریخ خیانت و از سوی امت به فراموشی سپرده شد!
#د_اکتوبر۷مه_د_طوفان_الاقصی_ځوانان#۷ام_اکتوبر_جوانان_فراموش_