طلا باید برای استفاده و زیبایی و لذت میبود، ماشین باید برای سوار شدن میبود، خونه باید سرپناه میبود، زمین باید برای خونه ساختن میبود... هیچکدوم نباید سرمایه و کاسبی میشدن. هیچکدوم نباید مایهی این حجم از اضطراب و استرس و بخریم یا بفروشیم میشدن... .
واقعا ۴۰ هزار نفر مُردن، جنگ شد، گرونی وحشتناک شد، ماها فقیرتر شدیم، اینترنت رو رومون قطع کردن و بابت هیچکدومش هیچ کاری از دستمون برنیومد و حتی فرصت عزاداری برای هیچکدوم هم نداشتیم.
این ژانر «۹۰ روز بدون اینترنت» را که کنارش کتابهای خواندهشده در این مدت را میگذارند اصلاً دوست ندارم. قطع شدن اینترنت هیچ خیری نداشت، سراسر شر بود و آسیب به روحیهها و کسبوکارها.