Böyle olması gerekiyormuş demeyi öğrendim. Artık hiç bir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmıyorum. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu deyip pes ediyorum,emekse emek zamansa zaman, her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü
“Teşekkür ederim Rabbim.
Verdiğin onca nimet için.
Sürekli veriyor olduklarını sayamam bile.
Şükredenlerden olmak istiyorum;
Hem verdiklerine,hemde beni korumak için vermediklerine.”
Arkama bakınca keşke bir kere deneseydim diyeceğim hiç bir şey yok.
Ben her zaman sonuna kadar gittim.
Vicdanım başıma yastık olup üstümü örtüyor. Olmadıysa olmasın.
sıcak evimdeyim. önümde kahvem. kızım odada uyuyor. eşim yanı başımda. sağlıklıyız. mutfağımda yemek var. dolabımda bir sürü kıyafet. vermediklerine takılan şımarık zihnimizi de affet Allah'ım.