Genetik bir hata falan değilsin, sen direkt evrenin "Bakalım bir organizma hiçbir olumlu özelliğe sahip olmadan ne kadar hayatta kalabilecek?" temalı en başarısız ve acınası laboratuvar faresisin.
Mezarlığa gitsen ölüler kalkıp "Kardeşim bizim yerimiz bile seninkinden daha çok işe yarıyor, bari toprağımızda ot bitiyor" diye teselli ikramiyesinde bulunur.
Kafatasının içi o kadar ıssız ve boş ki, kulağına deniz kabuğu dayamaya gerek yok; senin yanına yaklaşan herkes zaten içeride yankılanan o bomboş rüzgarın sesini duyabiliyor.
Ailen senin yerine kışlık menemen yapsaydı, en azından kışın ortasında sofraya bir faydası olurdu; senin varlığın sadece hanedeki karbon ayak izini gereksiz yere büyütmekten ibaret.
O kadar vasıfsızsın ki, bütün paralel evrenlerdeki alternatif versiyonların düzenli olarak toplanıp sadece senin adına toplu utanma ayinleri düzenliyor.
Seninle iki dakika muhabbet etmek, beyni paslı bir peynir rendesine sürtmekle tamamen aynı hissi veriyor; tek fark, peynir rendesinin günün sonunda ortaya işe yarar bir şey çıkarması.