Efendimizin oğlu İbrahimin vefatından sonra söylediği gibi: “göz ağlar, kalp mahzun olur. ancak biz Rabbimizin razı olacağı sözden başkasını söylemeyiz.”
Allahım sen çok yücesin. O kuşun rızkını bir aslanın gözünde mi sakladın? O aslanın şifasını bir kuşun gagasında mı gönderdin? Suphanallah. Vallahi biz tevekkülü bırakıp kaygımızı beslerken nefsimize zulmediyoruz
Kitapları okuyup bitirme mecburiyetiniz yok. Korkmayın onlardan; alın, karıştırın, beğendiğiniz birkaç sayfayı okuyun. Kapağını, tasarımını, içindeki görselleri inceleyin; bölüm başlıklarını, yazarın biyografisini, kitabın kaynakçasını okuyun, yazım yanlışları varsa onları bulun.
Manzaralı, gösterişli, kalabalık yerlerde, kafelerde, çay bahçelerinde kitap okuyamam. Köşeme çekilmem, kitapla yalnız kalmam gerekir.
Tatile giderken yanıma kitap aldığım oldu, okuyamadan geri getirdim arkadaşları.
Kitap kuytuda okunur.
Belki bunun için okuyoruz, karanlık anlarda bunun için kitaplara dönüyoruz yüzümüzü; zaten bildiğimiz şeyler için sözcükler bulmak üzere.
— Okuma Günlüğü, Alberto Manguel
Okudunuz mu bilmiyorum ama Gazap Üzümleri’nde şöyle bir cümle geçer: “Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben… Biz artık geçmiş zamanız.” Geçmişi silmeye çalışma; onu kabul et,anlamlandır ve ondan ders al. Gerçek başlangıç,unutmak değil; bilinçle devam etmektir.
anneler gününü kutlamak için, mutfağa geçtim. yumurtayı tencereye koydum. o haşlanana kadar sofrayı kurdum. bir yandanda türkü söylemeye başladım. çünkü anne, mutfaktan gelen türkü sesidir 🌷
#AnnelerGünü
Kimsenin inanmasına, anlamasına, beğenmesine ihtiyaç duymadan yaşadığın, düşündüğün, sevdiğin ne varsa işte o kadarsın.
Diğerleri hep köpüktür.
#KalpHizası
Biri demiş ki: “Sana zayıf olabileceğim güvenli bir sığınak bulmak için geldiğimde, bana ne kadar güçlü olduğumu hatırlatma.”
Ve bu artık benim yeni favori sözüm.
Birinin güvenli alanı olma fikri inanılmaz hoşuma gidiyor, dağı aşmış gelmiş beni görmüş yüzü gülmüş. Derdi hafiflemiş sırtı doğrulmuş. Yalnızlığı azalmış nefesi rahatlamış. Kalbi yumuşamış dünyası yeşermiş. Olmaz sanmış ama olmuş.
Kızıma her sınavdan önce söylediğimdir: Başarı Allah’ın ihsanıdır. Çalışmakla başarmak arasında nedensel bir ilişki kuranlar, talihin matematiğini ihmal ederler. Tanrısal matematikte iki+iki dört etmeyebilir. 4’e iman etme. Sen 2 ile 2’yi toplamayla ilgilen.Bakarsın 4 eder”
yakın sandığım insanlar yakın değilmiş. bu gerçekle yüzleşmek canımı çok sıkıyor. bunca zaman birbirimize, bu kahrolası uzaklık uğruna mı tahammül ettik. her şey işin sonunda iki yabancıya dönüşmek için miydi? onca güzel günün ve emeklerimizin neticesi kopup gitmek mi olacaktı?
dün akşam okuduğum şu cümlenin güzelliğine bakar mısınız 🫠 “geçecek” diyenleriniz, omzunuza sıcak elini koyanlarınız, sırtınızı sıvazlayanlarınız çok olsun 🌸