@Ideatostart من زیاد دیدم کسایی که زود رفتن سر کار و نسبتا هم تو صنعت موفق بودن بعدا توی سنین بالاتر (مثلا ۴۰-۵۰ سالگی) تصمیم گرفتن برگردن دکترا بخونن. که ممکنه یه کمی سخت تر باشه براشون نسبت به کسی ۲۰-۳۰ سالشه. برعکسشم هست البته که مدت زیادی تو آکادمیا بودن خسته میشن تصمیم میگیرن برن صنعت.
@lananiya1 نه اگه منظور ازدواج یا رابطه بلند مدت باشه. ۲۱ سال بچه هست به نظر من و مشکلش اینه که شما در چند سال آینده زندگیتون و طرز فکرتون ممکنه خیلی عوض بشه. من وقتی ۲۱ سالم بود کلا یه آدم دیگه بودم.
حکم کلی نمیشه داد و مسیرها متفاوته. اما به نظر من این توصیه که سریع مستر بگیر برو سر کار و پی اچ دی برای دو درصد تاپه اشتباهه. برای مثال شما در سی چند سالگی با دکترا در یک فیلد کوانت خیلی گزینه های بیشتری برای کار دارید. تا اینکه در همون سن مستر باشید و چند سال سابقه کار.
دوستانی که در دهه بیست زندگی هستید (بخصوص تا حدود 26-27)، شما یک فرصت طلایی برای ورود به بازار کار خارج ایران دارید که بقیه ندارند (چون زیر 30 هستید).
سعی کنید که این فرصت طلایی رو هدر ندید و کارهای کم اثر نکنید: خارج از کشور (کشور مقصد) یک مستر بخونید یک دانشگاه معتبر و در یک رشته /1
@andrewgwils The math community itself is divided over AI. There’s no consensus. But some of those who, before AI, placed emphasis on the ability to solve problems and insisted that math was all about solving problems are now facing a identity crisis and that is the root of their problem.
@sahemsat پی اچ دی اگه استاد خوبی داشته باشی و ریسرچ هم دوست داشته باشی خیلی فان و مفید (پروسه ریسرچ توش ذاتا عدم قطعیت داره). اما استاد جاکش متاسفانه خیلی زیاده.
@TheOriginalVega خب با پول زیاد هم میتونی سیتیزن بشی. اما بین (۱) پول زیاد داشتن و همیشه رو ویزا بودن و (۲) پول متوسط داشتن و رو ویزا نبودن من دومی رو ترجیح میدم.
@Mexregkan خود جامعه ریاضی هم در مورد هوش مصنوعی دو دسته هستن. نظر واحد ندارن. اما اونایی تا قبل از هوش مصنوعی خیلی به توانایی حل مساله تاکید داشتن و میگفتن ریاضی یعنی حل مساله و اینا. اونا رسما دچار بحران هویت شدن و ریشه مشکلشونم از همون جا میاد.