Eve dönerken yürüyüşüm değişmişti. Annem fark etti, hemen kolumdan tutup içeri aldı. “Rahatsızım de, kimsenin önünde böyle yürüme,” dedi. Birkaç gün böyle geçti. Ama Kerem’le o günden sonra çok daha sık görüştük. Ve her seferinde o ormandaki ağacın gölgesi aklıma geldi…