Alexandra Carruyo

Ser humano - Mujer - Gente.

[Maru Asprino S @MaruAsprin]

Como maracucha, es inevitable que caigan lágrimas ante tan hermosa interpretación, y es que Maracaibo ha sido vejada una y otra vez por los desalmados del régimen.

Pidiendo a Dios que esa hermosa ciudad recupere su belleza y colorido. Te amo Maracaibo, tierra del sol amado.

[Myriam Coromoto @CoromotoMyriam]

Bendito día hermanos en oración 🪔 Cristo Jesús Bendito🙏❤️refugiados en tu corazón ❤️👼🏻❤️ sagrado, ayúdanos a vivir agradecidos y dispuestos, y nuestra tibies, se haga fervorosa y confiada, porque bendices 🏡,actividades y vidas para ti ❤️ de Jesús.(Mt 11,)

[MotherMary @Mothermary0012]

Immaculate heart of Mary...

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[Jeferson Nasa @Jefersonnasa_]

El 7 de enero de 1943, Nikola Tesla murió solo en la habitación 3327 del Hotel New Yorker. Tenía 86 años. Una camarera lo encontró dos días después, tras haber dejado un cartel de “no molestar” en su puerta. La causa oficial fue trombosis coronaria. Pero la verdad más profunda fue más silenciosa: años de aislamiento, pobreza y un mundo que había seguido adelante sin el hombre que ayudó a impulsarlo.

Este fue el inventor de la corriente alterna, el sistema que aún recorre nuestras casas hoy en día. Pionero en la transmisión inalámbrica, la tecnología de la radio y los motores eléctricos. Poseía cientos de patentes e imaginó ideas —como la comunicación inalámbrica y la energía renovable— mucho antes de que se convirtieran en realidad. Sin embargo, al final de su vida, estaba casi sin un centavo.

En sus últimos años, Tesla vivía de manera sencilla. Sobrevivía principalmente con leche, pan, miel y jugo de verduras. Todos los días caminaba hasta parques cercanos para alimentar palomas, especialmente una paloma blanca que amaba profundamente. Una vez dijo que la amaba como un hombre ama a una mujer. Cuando ella murió, algo en él pareció desvanecerse también.

Hubo un tiempo en que Tesla deslumbraba a la sociedad neoyorquina, encendiendo bombillas con las manos desnudas y creando relámpagos artificiales en su laboratorio. Los inversores una vez lo respaldaron. Las multitudes una vez lo admiraron. Pero a medida que sus ideas se volvían más ambiciosas —especialmente su sueño de energía inalámbrica gratuita para el mundo—, la financiación desapareció. Se volvió conocido más como un excéntrico que como un genio.

Y sin embargo, cuando murió, el mundo se detuvo. Miles asistieron a su funeral. Líderes y científicos enviaron tributos. Años después, la Corte Suprema reconoció su prioridad en las patentes de radio. La historia se corrigió lentamente. El mundo que él electrificó no lo había olvidado de verdad —simplemente había tomado tiempo entenderlo.

Hoy, su nombre perdura en la ciencia, la tecnología e incluso en empresas que dan forma a la era moderna. Tesla murió solo en una habitación de hotel, alimentando palomas mientras la corriente que creó zumbaba a través de las ciudades. No murió olvidado. Murió habiendo cambiado el mundo —y ese legado aún brilla.

[Mario Hernandorena @MaritoMilenio3]

Papas eran los de antes.

[Cristian Crespo F. 🇨🇺 @cristiancrespoj]

🆘 Ella es Sohandry y necesita de nuestra ayuda . 🙏

Nació con una enfermedad conocida comúnmente como “escama de pez” es la ictiosis.

Necesita su medicamento que aquí en venezuela no se encuentra. Ella está sufriendo y necesita urgente esas pastillas y crema hidratante para su piel .

Vive con sus abuelitos y no tienen los recursos.

TE UNES AYUDAR, con 1 $ podemos lograrlo ,
amén 🙏

¡𝗛𝗮𝘇 𝘁ú 𝗮𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲!

𝗧𝗿𝗮𝗻𝘀𝗳𝗲𝗿𝗲𝗻𝗰𝗶𝗮

𝐁𝐚𝐧𝐜𝐨 𝐝𝐞 𝐕𝐞𝐧𝐞𝐳𝐮𝐞𝐥𝐚
𝐂𝐮𝐞𝐧𝐭𝐚 𝐜𝐨𝐫𝐫𝐢𝐞𝐧𝐭𝐞
0102 0346 52 00 00 987550
𝐑𝐢𝐟 𝐉-405465255
𝐅𝐮𝐧𝐝𝐚𝐜𝐢𝐨𝐧 𝐄𝐬𝐩𝐞𝐫𝐚𝐧𝐳𝐚 𝐝𝐞 𝐯𝐢𝐝𝐚

𝗣𝗮𝗴𝗼 𝗺ó𝘃𝗶𝗹

0102 04125352895 24021729

𝗣𝗮𝘆𝗽𝗮𝗹
https://t.co/c8oWSWZJgT

𝗭𝗘𝗟𝗟𝗘
[email protected]

( Yolanda Navarrete)

Comunícate;

📞 [phone]

[Carlos Julio Rojas @CarlosJRojas13]

¡Victoria ciudadana! A la medianoche de hoy #27May presuntos funcionarios de @PresidencialVen llegaron al edifico Pasquiareli en #BelloMonte #Ccs y desocuparon el apartamento invadido entregándoselo al abuelo Jose Breijo, según vecinos el invasor quien es efectivo del #GOES-@MijpVzla estaba en unas de las camionetas. Ahora exigimos la devolución de todas las pertenencias de este #presopolítico las cuales fueron sustraídas de la vivienda y una investigación por parte de @MinpublicoVEN contra este policía corrupto. @Frente_NorteCcs #InvadirEsDelito

[Nelson Piñero @nelsonpvzla2]

Angélica es una niña de 8 años que vive en Chabasquén, Edo. #Portuguesa, no la conozco pero me sumo a su campaña.

Ella necesita urgentemente la evaluación de un dermatólogo para obtener un diagnóstico e iniciar su tratamiento.

Si eres especialista o conoces a alguien que pueda brindar apoyo médico, ¡tu ayuda es clave!

En el vídeo está la forma en que puedes ayudarla 🔍🇻🇪

[Maria Gabriela Escovar @escovargabriela]

Desde el 23 de mayo de 1958 el Turpial es nuestra ave nacional.

Que belleza. 😍

[Kerigma De Amor @kerigmadeamor]

SAN JOSÉ, MODELO DE BUEN PADRE Y PROTECTOR DE LA FAMILIA, RUEGA POR NOSOTROS.

[MALDITA DICTADURA 🇻�� @thewjo]

El rostro de la DIGNIDAD en Venezuela:

[Augusto Navarro @AugustNN]

No suelo repetir el contenido de IG o de YT en esta plataforma. Pero quería compartirles un pequeño fragmento de mi programa esta mañana que titulé: ¡Un HOMENAJE al AMOR y la ESPERANZA!

D.E.P Abuela Carmen.

[MAJA @Libertaria17082]

Eucaristía en memoria de Doña Carmen Teresa Navas, nuestra mamá coraje.
Hoy nos unimos en esta sagrada oración por el descanso de una madre que entregó su último aliento buscando justicia y dignidad. Doña Carmen no solo caminó hasta las puertas de las celdas por su hijo Víctor Hugo ; caminó por el dolor de todo un país, demostrándonos que el amor de madre jamás se rinde ante la crueldad. Su peregrinaje terrenal ha terminado y hoy descansa al fin, libre de rejas y dolores, en el abrazo eterno que tanto le negaron. Que esta eucaristía eleve su luz, la cual se queda sembrada para siempre en el corazón de una Venezuela que nunca la va a olvidar . Vuela alto, Doña Carmen. 🕊️✨

[Enderson Sequera S. @endsequera]

Murió Carmen Navas, la mamá de Victor Quero, la abuelita de toda Venezuela.

Luego de año y medio de peregrinación buscando a su hijo, y de que el chavismo se lo asesinara y le negara su paradero.

El chavismo es la peor tragedia que le pasó a Venezuela.

No tienen perdón de Dios.

📷 @sincepto

[Rafael Santiago @SantiagoRafa11]

🇻🇪 🖤 Amigos, falleció Carmen Navas, la abuelita que se convirtió en un símbolo de la lucha por la verdad y la justicia.

No hay palabras para describir el dolor que siente hoy toda una nación.

[Alexandra Carruyo @Alexmilia]

@maryorinmendez Dios mío, que tristeza. Que Dios Todopoderoso le de el descanso eterno. Mujer fuerte, valiente.

[Maryorin Méndez 🖋️ @maryorinmendez]

#Atención A las 7 de la noche de este domingo 17 de mayo, acaba de fallecer Carmen Teresa Navas, madre del preso político Víctor Hugo Quero Navas

[PIENSA POSITIVO @PiensaPositivoR]

Decreta: HECHO ESTÁ ✨✨🙏🏻