@Eaglereports Kim demiş,malesefki bu söylediklerinizi,siz başka takımın futbolcuları için söylüyordunuz,akşam biri 2 gol attı,diğeri üç asist yaptı,diye,yine havalara girdiniz,anlıyacağın,kendiniz çalıp,kendiniz oynamaya devamke😀
Trabzonspor 1971-72 sezonunda son maç PTT'ye yenilip üst lige çıkamadı. O döneme göre büyük para harcanmıştı. Ama olmadı. Sil baştan mahalleden adam topladılar. Dümdüz mahalleden adam topladılar ve yeni takım kuruldu.
Şunu şu an hayal dahi edemezsin. Mahalleden adam toplayıp lige çıkacak kadro kurmak.
Her neyse ertesi sezon yani 1972-73 sezonunda ise averajla şampiyonluğu kaçırdık. Gençlerbirliği maça çıkmadı. 3-0 hükmen galip geldik ama o skor da bize yetmedi. 5 atmamız lazımdı. Aleni şike ile çıkamadık yani.
1973'ün Mayıs ayında her şey bitmişti. Dört takım birleşip güya lige çıkacaktık ama başaramadık. Para harcadık olmadı, mahalleden adam topladık olmadı. Sonra yine bir rakı masasında gaza geldi bizim büyükler. La bir daha haydi dediler ve lige çıktılar. Mahalleden adamlarla.
Sonra ki serüven ise inanılmaz romantik.
Dokuz senede altı şampiyonluk... Yanına Türkiye, Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık ve en kıymetlisi Kıbrıs Barış Kupalarını eklediler. Bunu yaparken içeride tam 5.5 sene yenilmediler. 1110 dakika boyunca gol yemediler.
Mahalleden toplanan adamlar ve ara ara başka şehirlerden bulunan bir kaç genç adamla.
Şimdi kafayı yastığa koyup tavana bakarken şunu hayal edin; Osmanlı yıkılmış ve o dönem ticaretiyle önemli bir şehir olan Trabzon'da büyük yara almış. Eski günlerinden çok uzakta. En büyük şehir İstanbul. Ankara başkent olmuş İzmir'de üst sıraları zorluyor. Genç bir ülkede büyükşehirlere uzak bir yerde kendi halinde takılan bir şehrin esnafısın.
Kendi halinde adamlardan kurulu on, on beş kişilik bir ekiniz var ve bu takımı lige çıkarmayı kafaya koyup, üstüne bunu yaparken paranız da yok, mahalleden adam toplayarak lige çıkıyorsun. Çıkıyorsun ama paran yok. Gideceği yer yok. Sonra Kırşehir'de doğup İstanbul'da ticari anlamda büyümüş bir tüccarın oğlu un fabrikası açmaya şehre geliyor, ortama dahil oluyor ve parası var diye haydi sen başkan ol diyorsunuz ona. O adam başkan oluyor, gerekli finansman sağlanıyor ki bu bile oldukça düşük, ve bu başarıları elde eden ekibin bir parçası oluyorsun. Ve şehir takımı olarak Anadolunun her köyünde taraftar ediniyorsun. Artık seni herkes tanıyor. Sıfırdan geliyorsun, uzak bir şehirde esnafsın, karşında Türkiye'nin en güçlü iş adamları var ve sen bunların üstüne çıkıp nanik yapıyorsun.
Şunu yapanlardan biri olsaydım bu ömür işte tam olarak böyle fantastik yaşanır diye yazın derdim mezar taşıma.
Romantizmin zirvesidir bu.
İstanbul Avcılar'da bir okul önünde park kavgasını ayırırken darbedilen, kendisine saldıran şahsı biber gazı ile etkisiz hale getirmeye çalışmasına rağmen saldırıya devam edilmesi üzerine orantılı güç kullanarak şahsı ayağından vuran Mahalle Bekçimizin tutuklanmasını, 7 suç kaydı bulunan saldırgana ise ev hapsi verilmesini büyük bir üzüntü ve şaşkınlıkla öğrenmiş bulunuyoruz.
Okul önleri evlatlarımızın namusumuza emanet olduğu yerlerdir. Orada görev yapan bir bekçi, bir polis; kendi canını hiçe sayarak çocuklarımızı, öğretmenlerimizi korumaktadır. Görevini yapanın tutuklandığı, suç makinesinin evinde dinlendirildiği bir adalet anlayışı, sahadaki polisin ve bekçinin görev şevkini kırmaktan başka bir işe yaramaz.
Soruyoruz:
Görevi başındaki memur kendini nasıl savunacak? Darp edilirken susacak mı?
Hukukun üstünlüğüne saygılıyız, Ancak bu karar yeniden gözden geçirilmelidir. Bekçi kardeşimiz yalnız değildir.
@adalet_bakanlik@TC_icisleri@EmniyetGM