Yurt dışına kaçanlar kim ? Tam liste. Be kadar kaçırmışlar ve nereye ? Tam liste. Yayınlamalılar . Adalet Bakanı Akın Gürlek o paraları da getireceğiz demişti acaba o konuda gelişme var mı ?
Bu sabaha karşı 04:20'de onlarca polis ekibiyle Sözcü TV'ye baskın düzenlendi!!!
Haberi aldığımda saat 04:30 civarıydı. Yıllar sonra geçici bir süreliğine sabah haberi sorumluluğunu üstlenmiştim malum ve Alan YouTube kanalı izleyicilerine kaygı verici bu gelişmeyi basın özgürlüğü ve iktidarın freni tutmayan otoriterlik baskısı başlığıyla hemen duyurmak için yayına her zamankinden erken girdik.
Bir buçuk saate yakın yaptığımız canlı yayın, bir izlenme rekoruna da imza attı. 12 saat içinde 150.000 kişi bu yayını izledi. 🙏
Söz söyleme cesareti olan için engeller aşılacak birer kavşaktır, konuşulacak yerde susan, boyun eğense bit yavrusudur.
Teşekkürler, güzel ülkemin ipe götürseler doğru bildiğini haykırmaktan vazgeçmeyen güzel insanları...
Canlı yayının geniş bir özetini izlemek isterseniz onun linkini de bırakayım;
https://t.co/wciugKrrQ3
Utanmazlığın bu kadarına da ilk kez tanık oluyoruz!
AKP’li eski milletvekili Vahit Kiler, Halkbank’tan 583 milyon lira kredi çekiyor. Borcuna karşılık AVM’sini bankaya devrediyor. Üç yıl sonra ise aynı AVM’yi 905 milyon liraya geri alıyor.
Biz bu işlemin hesabını, halkın parasının hesabını sorunca hakkımda 5 milyon liralık tazminat davası açıyor!
Daha da ilginci, dava dilekçesinde eleştirdiğimiz işlemleri kendisi de kabul ediyor.
Yani hem yaptıklarını kabul ediyor hem de utanmadan, sıkılmadan dava açıyor!
Anlaşılan Halkbank’tan zenginleştiği yetmemiş, şimdi de Yeni Parti Grubu’ndan zenginleşmeye niyet etmiş!
O kadar her şeye alıştık ki..
Diyecek çok şey varda, neyse..
Aracını muayene istasyonuna götüren gazeteci Adem Can Özer, kredi kartıyla ödemede kendisinden 140 TL alınan farka tepki gösterdi:
- Bu ülkede kanunlar sadece küçük esnaflar için mi var?
- Aracımı muayeneye getirdim. Benden istenen 3288 TL’ydi. Ama kredi kartı kullanırsam 140 TL fark alıyorlar.
- Küçük esnaf sigara sattığında kredi kartıyla, 5 TL fark alıyorlar. Cezalar kesiliyor.
- Bu adamlara niye kimse karışamıyor? Herkes yasalar önünde eşit değil mi?
Milletimiz fon dolandırıcılığı iddialarına ilişkin yanıt beklerken, bu iddiaları gündeme taşıyan medya kuruluşları hedef alınıyor!
Kimi susturmaya çalışıyorsunuz? Herkes yalnızca iktidarı mı konuşsun, yalnızca iktidarın istediği haberleri mi yapsın?
Basın özgürlüğünün, demokrasinin ve halkın haber alma hakkının ağır yara aldığı bu tabloyu kabul etmiyoruz.
Unutmayın; Türk milleti tarih boyunca en zor dönemlerde bile zincirlerini kırmayı başarmıştır. Yine başaracaktır!
En fazla bohçalarıyla girdikleri kuyumcuyu oyalayıp bilezik çalmaya çalışırken yakalanacak bu tiplere koca bir ülkeyi milyarlarca dolar soydurdular... İşte Akp ve siyasal islamın tek başarısı budur.
#SONDAKİKA Fatih Altaylı'dan dikkat çekici Sözcü kulisi:
"Cumartesi günüydü. İşleri nedeniyle Türkiye’ye pek ender gelen, uzun yıllardır tanıdığım muhafazakar bir iş insanından gizemli bir mesaj geldi.
“Haftaya çok önemli iki olay olacak. Çok şaşıracaksın”
Mesaj ilginçti.
“Ne olacak” diye yanıt verdim.
“Çok önemli, çok…” diye tekrarladı.
“Olumlu mu, olumsuz mu, memleket için iyi mi, kötü mü?” diye sordum bu sefer.
“Bakış açısına bağlı. Ama olumlu demek zor. Bu kadarı da olmaz diyeceğimiz türden iki olay” diyerek merakımı arttırdı.
“Söyle lütfen” dedim.
“Zor tutuyorum kendimi ama söyleyemem. Çünkü söylersem sen kendini tutamazsın. Biliyorum” dedi.
Tüm ısrarlarıma rağmen olacak olan iki olayı da söylemedi.
Ben de üç gündür kafamda şaşırtıcı olayları sıralamaya çalışıyordum. Türkiye’de artık hiçbir şeye şaşırmıyorduk ama acaba ne olabilir diye düşünüyordum.
Özgür Özel gözaltına alınabilir, muhalefet liderleri tutuklanabilir, mecliste onlarca vekilin dokunulmazlığı kaldırılabilir, bazı çok önemli isimler fon soruşturmasında gözaltına alınabilir, bir ülkeye savaş ilan edilebilir gibi pek çok olasılık aklıma geldi.
Sabah 6 sularında, kendisinden bir mesaj daha geldi. “Bu birincisi” diye.
Ardından haber patladı.
Sözcü TV’yi polis basmış, kanalın yönetimine kayyum atanmıştı. Şaşırtıcıydı, fütursuzcaydı.
Eski bir davaya dayanılarak, muhalefetin sesini duyurmaya çalışan son kanala da kayyum atanmış, sesi kesilmişti.
Gruptaki gazetelere dokunulmamıştı ama daha etkili ve ulaşımı daha yaygın olana darbe vurulmuştu.
İddiaya göre bu varan 1’di. Şimdi geçen hafta sonunda haber verilen iki olaydan ikincisini bekliyorum.
Öğrenebildiğim kadarı ile o “Daha da acayip” bir olay olacakmış.
İşin acayibi, olacak olan bu acayip olayın bile artık hiç birimize acayip gelmeyecek olması."
Üçüncü şansı, Özel’in çalışkanlığı ve zekâsıdır. Yaptığı zekice espriler, benzetmeler, taktığı isimler, bir yılda 100 miting gerçekleştirmek gibi bir çalışkanlık ve başarı, önemli faktörlerdir.
Dördüncü şansı, eski genel başkanlar başta olmak kaydıyla, klasik CHP’lilerden aldığı destektir.
Nitekim Karayalçın’ın Kurultay’ı açış konuşması, YENİ Parti’nin yarattığı umudu vurguladı.
***
YENİ Parti’nin “siyasal yük” anlamındaki “bagajları” da, BENCE hiç az değildir:
Birinci bagajı, İktidarca el konulan ve üstelik iç ve dış politikada İktidarın çizgisine savrulmuş izlenimi veren bölünmüş CHP’nin siyasal ve ideolojik mirasıdır:
Kılıçdaroğlu ve takımının, partiyi sağa kaydırmasının ve 2023 seçimlerini kaybetmesinin olumsuz izlenimleri, başta Özgür Özel olarak YENİ Parti’yi kuranlar hakkında da güven sorunu yaratmaktadır.
Demokrasi’nin, Anayasa’nın, Laikliğin, Kamucu Ekonomi’nin, Sosyal Devlet’in, Bağımsız İç ve Dış Politika’nın yeterince korunmamış olması, tarikatlara yakınlık, YENİ Parti konusunda da seçmende kuşkular yaratmaktadır.
Mesele sadece reklam pastası daraldı , diziler reklam alamıyor meselesi mi? Dizi sektörü bugün bir çıkmazdaysa bunun nedeni seyircinin aynı saçma senaryoyu sürekli başka oyuncularla tekrar tekrar izlemeye zorlanması olmasın ? Aynı evler , aynı yalılar, aynı taş konaklar , aynı mafya babaları, aşiret ağır abileri, entrikacı kadın , kıskanç görümce , tek derdi koca bulmak olan uzun plastik tırnaklı fakir kız.. bu daha ne kadar seyredilebilir .. Çoğu kötü , vasat oyuncu . Saçma senaryo. Patlayan silahlar, kadına şiddet, görgüsüzlüğün değer olarak pazarlandığı, ilkelliğin ve maçoluğun gelenek olarak sunulduğu, akıl dışı senaryolar ve yapımlar olmasın ?
Fatih Altaylı, HABAŞ patronu Mehmet Rüştü Başaran'a yönelik:
"Geçen gün bir internet sitesi yazmış, Ferrari koleksiyonunun değeri 30 milyon dolar diye.
Güldüm. Koleksiyondaki Ferrari FXX’in bugün Avrupa’da piyasa değeri 10-12 milyon dolar.
Bu otomobili Türkiye’ye ithal etmeye kalksan ÖTV’si, KDV’si ile yaklaşık 34 milyon dolar. Sadece biri. (Tabii ki bu satın alma fiyatı değil. Zaman içinde ulaştığı fiyat)
Cehalet işte.
Peki ev hapsindeki Mehmet Başaran kim, tek özelliği Ferrari koleksiyonu mu?
Mehmet Başaran, sanayici bir ailenin son temsilcisi. Neredeyse 80 yıla yakın bir süredir sanayici bir aile. Zaten Mehmet Başaran da 80 yaşında.
Türkiye’de tanıyabileceğiniz en acayip iş insanlarından biri.
Hiç evlenmemiş, eski ya da yeni eşi yok. Hiç çocuğu yok. Hiç mirasçısı yok. Ferrari koleksiyonu var diye Ferrari ile gezen bir adam da değil.
Daha önce de dediğim gibi Renault Clio ile de görebilirsiniz, FIAT Albea ile de. Çakarlı Mercedes’lerle, Maybach’larla görmeniz ise imkansız.
80 yaşında, hâlâ otomobil fabrikası kurma peşinde. Honda’nın Türkiye ve İngiltere’deki tesislerini satın alıp İzmit’te dev bir otomobil fabrikası kurmaya çalışıyor. Arkadaşları dalga geçiyor, “Bu yaşta ne bu işlere giriyorsun” diye ama takmıyor bu lafları. Bu yaşta ya motosikleti ile fabrikasına giderken görebilirsiniz ya da sabahın kör karanlığında bir otomobili denerken.
Türk Howard Hughes’u diye tanımlarım.
Yapayalnız, eşi, çocuğu olmayan, sosyal hayatta yer almayan, işiyle evli bir adam.
Sakın yanlış anlamayın, Mehmet Başaran’ı koruyor falan değilim.
Bu ülkede bir iş güvenliği sorunu var ve Habaş da, Çolakoğlu Metalürji de, onlarca işçiye mezar olan tersaneler, her gün birilerinin öldüğü ve haberimiz bile olmayan ağır sanayi tesisleri ve diğerleri de tek başlarına bu sorunun nedeni değil, sonucu.
Türkiye bir iş cinayetleri ülkesi.
2026 yılının ilk 11 ayında en az 1950 işçi kaybetmişiz. Sadece Ekim 2026’da ölen işçi sayısı 193.
Neyse ki medyamız sorunun çözüldüğünü düşünüyor.
Ferrari koleksiyonu olan adamı yakaladılar ya, mesele tamamdır.
Önümüzdeki yıl 2000 işçi de ölse sorun yok!"
87’inci Pazar
Hâlâ buradayız. Hâlâ kuyunun dibindeyiz.
87’nci pazar… Ve bir kez daha hukuksuzluğun devamına karar verildi. Kuyunun ağzından görünen o küçücük gökyüzünün altında, ömrümüzden kaç günün daha eksileceğini bilmeden bekliyoruz.
Dışarıda hayat bütün renkleriyle akıp gidiyor. Burada ise değişen takvim yaprakları, değişmeyen mahkeme kararları…
İnsan evini bu kadar çok özleyebileceğini bilmiyor, evinden mahrum kalmadan.
Bir pazar sabahı sevdiğinin yanında uyanmanın, ona bir çay demlemenin, birlikte bir göz yumurta yemenin ne büyük bir mutluluk olduğunu da…
Meğer hayatın en kıymetli anları, yaşarken üzerinde pek de düşünmediğimiz o küçük, sıradan mutluluklarda saklıymış.
20 aydır tutukluyum, 17 aydır evliyim.
Aile yılında evlendim ama ailemi kuramadım.
Birlikte yaşlanmaya söz verdiğim insanla birlikte yaşayamıyorum. Birbirimizi sevmeye ayıracağımız yılları, birbirimize hasret kalarak geçiriyoruz.
Oysa ne çok hayalimiz, ne çok planımız vardı. Yaşamak için acelemiz de yoktu üstelik. Önümüzde koca bir ömür var sanıyorduk.
Şimdi bütün hayallerimizin önüne tek bir kelime yerleşti: Tahliye.
Oysa insanın sevdiğine sarılabilmesi için mahkeme takvimine ihtiyacı olmamalı.
Bazen burada kendimden çok eşimi düşünüyorum. Benim yokluğumda geçen günlerini, birlikte omuzlamamız gereken hayatın yükünü…
Bir cezaevi hücresinin içine kaç kişinin hayatının sığdırılabileceğini öğrendim burada.
Tutuklanan benim ama cezalandırılan yalnızca ben değilim.
İnsan dışarıdayken zamana karşı ne kadar hoyratmış. Ertelenen buluşmalar, bir başka güne bırakılan sohbetler…
Hep bir ba��ka günümüz olacak sanıyoruz.
Mevsimler değişiyor, çocuklar büyüyor, anne babalar yaşlanıyor. Doğum günleri, bayramlar, yıldönümleri geçiyor. Sevdiklerimizi kaybediyoruz.
Cenazelerine bile katılamıyoruz. Birbirimize sarılıp ağlayamıyoruz.
Acının bile yalnızlığını yaşıyoruz.
30 yıl boyunca bu ülkenin kentlerine emek verdim. İnsanların daha güzel, daha mutlu yaşayabilecekleri kentler için çalıştım.
Şimdi 12 metrekarede yaşıyor, 22 metrekarelik tel örgülü bir gökyüzüne bakıyorum.
Gökyüzünün bile metrekaresini öğrendim Silivri’de.
İstanbul’u özlüyorum. Denizini, sokaklarını, meydanlarını, kalabalığını…
Ama en çok da bir hayatın içinde olmayı özlüyorum.
Evime dönmeyi, sevdiklerimle aynı sofraya oturmayı, sevdiğim kadının yüzüne aramızda hiçbir engel olmadan bakabilmeyi…
Bazen kendi hasretimden başımı kaldırıp arkadaşlarımın hikâyelerine bakıyorum.
Babalarının burada çalıştığını sanan küçücük çocuklar, evlatlarına kavuşmayı bekleyen yaşlı anneler, babalar, gözü yaşlı eşler…
Bir çocuğun çocukluğu kaç yıl sürüyor ki o yılların bu kadarını elinden almaya hakkımız olsun?
Bir annenin evladına sarılabileceği daha kaç bayramı var?
Asaf Halet Çelebi’nin “He” şiirindeki Ferhat gibi, ailelerimizle birlikte dağları deliyoruz aylardır.
Onların sevgisiyle, sabrıyla ayakta kalıyoruz. Birbirimizi üzmemek için söyleyemediklerimiz birikiyor bu duvarların arasında.
Burada kitaplar okuyor, kitaplar yazıyorum. Ülkeme, kentlerime, insanlarıma duyduğum sevgiyi koruyorum.
Ama insan yalnızca okuyarak, düşünerek, yazarak yaşamıyor. Dokunarak, sarılarak, sevdiklerinin hayatına katılarak da yaşıyor.
William Faulkner, geçmişin asla ölmediğini, hatta geçmiş bile olmadığını söyler.
Bizim bugünümüz de yarın ülkemizin hafızasında bir yara olarak kalacak. Tıpkı geçmişin haksız yere karartılmış hayatları gibi…
Nâzım’ın Piraye’ye duyduğu hasreti şimdi çok daha derinden anlıyorum.
Sevdiğini düşünmek güzel elbet. Hayal etmek, umut etmek güzel.
Ama artık ümit yetmiyor bana.
Eşimle birlikte yaşlanmak, dostlarımla uzun sofralarda memleket meselelerini konuşmak, yeniden kentlerim için çalışmak istiyorum.
Bugün 87’nci Pazar.
Yine kuyunun dibindeyiz. Yine yüzümüzü aydınlığa dönüyoruz.
Masumum. Vicdanım rahat, başım dik. Ama yüreğim yorgun.
Ömrümden aldığınız günleri bana, eşime, aileme geri veremezsiniz.
Ama henüz yaşamadığımız güzel günleri bizden esirgemeyebilirsiniz.
Nâzım gibi ben de artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum.
Sevda şarkıları, hayat şarkıları, hürriyet şarkıları…
Merhamet değil, adalet istiyorum.
Kendim için, ailem için, aynı hasreti yaşadığımız bütün arkadaşlarım için…
Hürriyet istiyorum!
Binalara 5 yılda bir zorunlu denetim geliyormuş.Kolon kesme ve taşıyıcı sisteme kaçak müdahaleler mercek altına alınacakmış.
Buradan Soruyorum ;bu konu madem bu kadar önemseniyor ,kolon kesenler neden serbest bırakılıyor? Kolon kesene yeterli ceza verilmedikten sonra denetlemenin ne önemi var? Ezgi apartmanında 35 kişi hayatını kaybetti ,binanın kolonunu ,kirişini perde betonlarını kesenler neden serbest ?
Türkiye'deki "Üretilmiş", sahte muhalefetin söylemeye, hatta imasında bile bulunmaya yüreğinin yetmediği gerçeklerden birini daha söyleyelim:
Vurgunlarıyla, soygunlarıyla halkımızın kanını kurutan beşli, yedili, on dörtlü, kırk dörtlü çetelere aitmiş gibi gözüken şirketlerinin tamamı; aslında Kaçak ve de Haram Saray'ın Sultanı Tayyip'in şirketleri. Tayyip'in, bu çetelerin şefleriyle belli bir ortaklığı var.
Tabiî ki Tayyip'in bizzat kendisinin bu şirketleri kuracak, bunlara resmen ortak olacak hali yok. Tayyip adına bu çetelerin görünürdeki patronları vuruyor, soyuyor, aslan payı ise hep Tayyip'in kasasına akıyor.
Kaçak ve de Haram Saray iktidarının "racon"u işte budur.