Levent Yüksel’in bu şarkısının klibi kadar ikonik çok az klip var ülkede. Kurgu yönetmeni kimse hayal gücünü tebrik etmek gerek. O dönem çıkan Panasonic telefonun reklamı da yapılmış. Bir de bu şarkıdan ve klipten öğrendiğim şudur ki, ne kadar istesen de bazı şeyler olmuyor, belki de olmaması gerekiyor.
Kendine söz veriyorsun “Bir daha kimseye bu kadar yaklaşmayacağım.” Sonra biri çıkıyor, bütün o sözler anlamını yitiriyor. Kırılıyorsun, uzaklaşıyorsun, yine aynı yere dönüyorsun. Gönlün akla karşı işlediği suçu öyle sade anlatıyor ki bu şarkı, dinlerken kendini ele veriyorsun.