Gelek mirov bi şêwazên rojane rastî te tên, hin mirov ji wan çavkaniya hebûna xwe di romanan de pênase û dibînin. Lê ger ev pirs ji bona min derbasdar be, wê demê ez jî çareseriya pirskirîka xwe di nivîsandinê de dibînim.
Rastiyekî ebedî ye, mirov çiqas pesnê te bide ewqasî hevok li ber bîranîna te de dilerize. Lewma pêdiviyekî derûnî ye ku mirov tenê te bide jiyankirin di her kêliya jiyanê de.