Είμαστε όλοι παιδιά της ΕΟΚΑ.
70 χρόνια μετά, η ΕΟΚΑ στέκει αγέρωχη να μας υπενθυμίζει ότι η δίψα για λευτεριά υπερνικά την οιανδήποτε δυσκολία και μπορεί να τα βάλει με ολάκερες αυτοκρατορίες.
Το ψευδοκράτος τους - Τα χωρκά μας.
Μην μεμψιμοιρείς. Τι πράττεις για να σταματήσει αυτό; Σκέφτηκες ποτέ σου εάν με τις πράξεις σου μπορεί και να νομιμοποιείς το έκτρωμα αυτό; Σκέφτεσαι άραγε μόνο με γνώμονα την τσέπη σου ή κάποτε σκέφτεσαι και το μέλλον των παιδιών σου;
Τα «ΟΧΙ» θέλουν Μεταξάδες.
Δεν θέλουν ούτε δευτερόλεπτο σκέψης για υποταγή, υποχώρηση και συμβιβασμό.
Χρόνια πολλά λοιπόν, σε όσους Έλληνες δεν υποτασσόμαστε, δεν υποχωρούμε και δεν συμβιβαζόμαστε.
Κάθε χρόνο τα ίδια.
Από την στιγμή όμως που δεν πράττουμε τίποτα για αλλαγή, τα «Μάνα κράτα γερά», ας μετατραπούν σε «Μάνα συγγνώμη».
Πατρίδα μου αγαπημένη,
Ποια κατάρα σε βαραίνει;
Με τα όσα είδαμε να διαδραματίζονται εναντίον της Ιταλίδας πυγμάχου, ένα συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί. Πλέον ζούμε στην εποχή που ο ψευδοανθρωπισμός βρίσκεται ενάντια στην κοινή λογική.
Εμείς παραμένουμε λογικοί και ρομαντικοί.
Πληρώνεις τίμημα όταν πας κόντρα στα προστάγματα των α λα καρτ ανθρωπιστών. Πολλές φορές το τίμημα μπορεί να είναι και η ίδια σου η ζωή. Σημασία έχει το ότι δεν σταματάς να μάχεσαι.
Αυτό σε κάνει ηγέτη.
Θα έλθει εκείνη η ημέρα όπου τα πουλιά στην Πόλη θα πετάνε αλλιώτικα. Θα ψάλλουν μαζί με εμάς έναν ύμνο χερουβικό. Και σε κάποια γωνία της Πόλης, η κυρά Δέσποινα θα σωπάσει και δεν θα δακρύζει.
Γιατί επιστρέψαμε!
Να’ τανε το ‘21 να μη λογαριάζαμε αριθμό και συνθήκες. Να ήμασταν «τρελοί» και να διψούσαμε για τη Λευτεριά. Κι ας πεθαίναμε. Ευλογητός Ο Θεός.
Έλληνα, μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.
Ζήτω το ένδοξο έθνος των Ελλήνων.
Οι ανηφοριές μας είναι εκεί και περιμένουν να τις διαβούμε. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια προς την Λευτεριά, θα βρούμε χαμένους αδελφούς και παλιούς μας φίλους. Μπαίνοντας στο παλάτι, σε ένα θρόνο θα κάθεται η προσωποποίηση της Λευτεριάς. Το όνομα αυτού; ΕΥΑΓΟΡΑΣ.
Ώρα καλή σου.
57 αθώες ψυχές ακόμη ζητούν δικαίωση. Μαζί με αυτούς και εμείς που απαιτούμε η Ελλάδα να σταματήσει να τρώει τα παιδιά της.
Τα κροκοδείλια δάκρυα των κυβερνώντων και οι παραιτήσεις για τα μάτια του κόσμου δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση δικαίωση.
«Είθε να δώκει Ο Θεός στην Μάνα μας να πάμεν τζιαι τρώμε πέτρες του βουνού αν μ’ εν έσιει να φάμεν.»
74 χρόνια μετά, αξιούμεν ακόμη.
Σε πείσμα των καιρών, ο προαιώνιος μας πόθος ακόμη σιγοκαίει στις καρδιές και το μυαλό μας.
Τζιαι καρτερούμε μέρα-νύχτα…