Σημασία έχει ότι έχει βρει η μία την άλλη.
Αυτό θα πει "η κολλητή μου". Είναι όντως αυτοκόλλητες. Τις βλέπω πώς αναζητάει η μία την άλλη. Πώς η Ανθούλα κάθεται στη σκάλα και κλαίει όταν η Λαρίσα έχει πάει βόλτα και πώς η Λάρισα ορμάει πάνω της όταν επιστρέφει μέσα. Πώς γίνονται μια μπάλα και κοιμούνται αγκαλιά, πώς έχει η μια ανάγκη την άλλη, πώς περιποιούνται η μία την άλλη.
Αγαπιούνται.
"Αγαπώ σήμαινει ν'ανταμώνουν ξένοι.
Και οι δύο τους να'ναι, απ' όλα πιο πολύ". Όπως έλεγε κι εκείνος...
#Λαρίσα #Ανθούλι 🦮🐈
Της πήρα πριν λίγο καιρό αυτό το λουλούδι για να κοιμάται. Απεδείχθη πολύ επιτυχημένη αγορά.
Το'χει αρπάξει με το ποδαράκι της όπως κοιμάται. Μόνο η πιπίλα της λείπει. Την ακούω μερικές φορές που σιγοροχαλιζει.
🥹
#Ανθούλι#λουλούδι_μου#ζωή_μου
Sleepy Seal 🦭
Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων παιδιά, ειδικά όταν πρόκειται για τον ύπνο. Αυτή η φώκια που σηκώνεται περίεργη να δει τι συμβαίνει και την ξαναπέφτει ατάραχη, είναι το απόλυτο δίδαγμα πως θα έπρεπε να είναι το πρωινό ξύπνημα Παρασκευής!
Τι φατσόνι που είναι 🫠
Ο κύριος Γιώργος. Ετών 92. Κοστουμακι, γραβατουλα, καλογυαλισμένα δερμάτινα παπούτσια και, φυσικά, καπελάκι. Το στιλ είναι ένα χούι που δεν φεύγει εύκολα!
Σας ήρθα εχθές με ένα ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ χασταγκακι # για να γράψετε ένα τουί με μία ΙΣΤΟΡΙΑ από τα παλιά και εκτός από καμιά 30αρια ΓΛΥΚΟΥΛΙΑ (εσείς ❤️☕🥐), οι υπόλοιποι το φτύσατε (εσείς 💩)
*Gif μούτρα
Ο Φώτης - 6 μηνών.
Κι αυτός από την αποικία αναγκαστικά μετά που νοσηλεύτηκε, έπρεπε να τον πάρουμε σπίτι μόνιμα. Είναι υγιέστατος, εμβολιασμενος + αποπαρασιτωμενος. Ένα πεντακάθαρο παιδί με το κλασικό Μ των tabbies.
Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς για αυτόν ως τώρα.
Μήπως ήρθε η στιγμή του για να βρει την παντοτινή του οικογένεια;
Θα δοθεί υπεύθυνα εντός Αττικής.
RT
Και ξημέρωσε η μέρα που θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, καθώς η συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων θα δώσει τα ρέστα της!
Σήμερα είναι η μέρα που οι Μουσουλμάνοι βαφτίζονται Τούρκοι για να ισχυροποιηθεί το αφήγημα.
Σήμερα είναι η μέρα που θα διαβάσουμε για χιλιοστή φορά για δήθεν "γενοκτονίες", για "μίσος" κατά της Τουρκίας, για λεξικά που μας λένε "απατεώνες", για κατασκευασμένο κράτος, για επιβολή γλώσσας, για τον Ύμνο εις την Ελευθερία που είναι ανίκανοι να συλλάβουν μέσα στο εθνικιστικό τους παραλήρημα, για...για...για!
Εγώ σήμερα θα απαντήσω με μια ιστορική σύνοψη.
Ο "περιβόητος πλάτανος" της Τριπολιτσάς ήταν το κατεξοχήν σύμβολο της οθωμανικής τρομοκρατίας πριν από το 1821. Στα κλαδιά του οι πασάδες κρεμούσαν επί δεκαετίες τους Έλληνες Χριστιανούς, κλέφτες, επαναστάτες ή απλούς ραγιάδες.
Όταν ανοίχτηκαν και μελετήθηκαν τα οθωμανοαρχειακά κατάστιχα (τα φορολογικά και ληξιαρχικά έγγραφα της Υψηλής Πύλης δηλαδή), οι ιστορικοί βρήκαν πώς ακριβώς κατέγραφε το οθωμανικό κράτος αυτούς τους νεκρούς. Για την Πύλη, κάθε άνθρωπος που χανόταν δεν ήταν απλά ένα όνομα. Ήταν μια "απώλεια από την είσπραξη".
Συγκεκριμένα, στα φορολογικά κατάστιχα της επαρχίας Τριπολιτσάς, οι Οθωμανοί κατέγραφαν με ακρίβεια κάθε Χριστιανό άνδρα από 12 ετών και άνω που ήταν υπόχρεος να πληρώνει το χαράτσι.
Σύμφωνα με τα οθωμανικά έγγραφα, η ευρύτερη περιοχή της Τριπολιτσάς είχε περίπου 11.000 έως 13.000 εγγεγραμμένους Χριστιανούς φορολογούμενους (που αντιστοιχούσαν σε έναν συνολικό ελληνικό πληθυσμό άνω των 40.000-50.000 στην επαρχία).
Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, μέσα στην πόλη της Τριπολιτσάς οι Οθωμανοί κράτησαν ως ομήρους τους Έλληνες προκρίτους και τους αρχιερείς.Τα αρχεία δείχνουν ότι κατά τους μήνες της πολιορκίας (πριν την άλωση), οι Οθωμανοί εκτελούσαν Χριστιανούς ή τους άφηναν να πεθάνουν από την πείνα στις φυλακές.Οι οθωμανικές αναφορές των τοπικών αξιωματούχων (όπως αυτές που διασώθηκαν από τις επιστολές του Καϊμακάμη προς την Πύλη) σημείωναν με ψυχρό, εισπρακτικό τρόπο ότι εκατοντάδες "ραγιάδες" αφαιρούνταν από τις λίστες των ζωντανών λόγω "θανάτου από ανταρσία" ή κακουχίες. Μεταξύ αυτών ήταν και οι 18 σχεδόν αρχιερείς και πρόκριτοι (όπως ο Τρίπολης Δανιήλ) που πέθαναν μαρτυρικά μέσα στη φυλακή.
Όταν η πόλη έπεσε, η οθωμανική διοίκηση στον Μοριά έπαψε να υφίσταται. Στα μετέπειτα αρχεία της Κωνσταντινούπολης, ολόκληρο το "πασαλίκι του Μοριά" και η Τριπολιτσά πέρασαν σε μια ειδική κατηγορία: "απωλεσθέντα εισοδήματα λόγω της αποστασίας των άπιστων ραγιάδων" (παρόλο που έλαβε χώρα και η "ανταλλαγή αιχμαλώτων". Μιλάμε για την ελίτ της οθωμανικής διοίκησης. Ανταλλάχθηκαν επίσημα με λύτρα και με την οικογένεια του Μάρκου Μπότσαρη το 1822. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν η σύζυγος (και το χαρέμι) του Χουρσίτ Πασά, ο Καϊμακάμης Μπεκήρ Μπέης, ο Κεχαγιάμπεης και οι στενοί τους αυλικοί).
Για το οθωμανικό κράτος, οι χιλιάδες νεκροί (είτε ήταν οι εξισλαμισμένοι Μοραίτες που σφάχτηκαν, είτε οι Χριστιανοί που πέθαναν πριν) μετατράπηκαν σε μια τεράστια μαύρη τρύπα στα ταμεία της Αυτοκρατορίας.
Αυτός ο πλάτανος, λοιπόν, είδε και τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Είδε τους Χριστιανούς να κρέμονται πριν το '21, και είδε την οργή της ανταπόδοσης να ξεσπά στους Μουσουλμάνους του Μοριά μετά.
Αν βάλουμε τα πράγματα στη ζυγαριά της Ιστορίας, το "μία σου και μία μου" ή το "ένας προς έναν" δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σταθεί ως σύγκριση. Η δυσαναλογία είναι χαοτική και τρομακτική.
Όταν μιλάμε για τα 400 χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, η βία δεν ήταν ένα μεμονωμένο ξέσπασμα τριών ημερών, όπως έγινε στην Τριπολιτσά. Ήταν μια θεσμοθετημένη, καθημερινή και συστηματική βία αιώνων.
Αυτό που εισπράτταμε επί τέσσερις αιώνες κάτω από τον πλάτανο και σε όλο τον Μοριά δεν ήταν πολεμική σύγκρουση, αλλά καθημερινή ταπείνωση και εξόντωση:
- Η βίαιη αρπαγή των παιδιών των Χριστιανών για να γίνουν Γενίτσαροι. Ένας σιωπηλός, μακροχρόνιος ακρωτηριασμός του ελληνισμού.
- Η νομική ανισότητα.
- Οι συστηματικές εκκαθαρίσεις: Κάθε φορά που οι Έλληνες προσπαθούσαν να σηκώσουν κεφάλι (όπως το 1770 στα Ορλοφικά), η απάντηση της Πύλης ήταν η ολοκληρωτική ερήμωση ολόκληρων επαρχιών, οι μαζικές σφαγές αμάχων και η πώληση γυναικών και παιδιών στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής και της Μπαρμπαριάς.
Τα ίδια, λοιπόν, τα αρχεία της Υψηλής Πύλης (κατάστιχα χαρατσίου, διατάγματα παιδομαζώματος και αναφορές καταστολής) αποδεικνύουν ότι η βία ήταν θεσμική, καθημερινή και διαρκής. Μόνο στην καταστολή των Ορλοφικών (1770), οι σφαγές και η πώληση αμάχων στα σκλαβοπάζαρα άδειασαν τον Μοριά από το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού του. Ήταν μια συστηματική, αιματηρή αφαίμαξη αιώνων με σκοπό την απόλυτη υποταγή.
Από την άλλη πλευρά, η Άλωση της Τριπολιτσάς, ήταν ένα στιγμιαίο, βίαιο ξέσπασμα 72 ωρών σε συνθήκες ολοκληρωτικού πολέμου. Δεν υπήρχε πίσω από αυτό κανένα οργανωμένο "κρατικό πλάνο" εξόντωσης, αλλά η συσσωρευμένη οργή του ραγιά που έβλεπε ότι αν δεν διέλυε το οθωμανικό προπύργιο, η επόμενη μέρα θα έφερνε τον δικό του οριστικό αφανισμό.
Και δείτε τι έγινε μετά...
Αν αθροίσουμε τις μεγάλες σφαγές, τους θανάτους από την πείνα και τις αρρώστιες που προκάλεσε ο πόλεμος, καθώς και τους χιλιάδες που χάθηκαν στα σκλαβοπάζαρα, οι απώλειες των Ελλήνων κατά την οκταετία 1821–1829 ξεπερνούν τις 200.000 με 250.000 ψυχές σε όλο τον ελλαδικό χώρο!
Αν δε, προσπαθήσουμε να υπολογίσουμε τους Έλληνες που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το νούμερο είναι αδύνατο να μετρηθεί με ακρίβεια, αλλά αγγίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια ψυχές συνολικά μέσα στους αιώνες.
Ταυτόχρονα όμως η Άλωση λειτούργησε ως καταλύτης με διπλό πρόσημο. Με την πτώση της πόλης, η Επανάσταση εδραιώθηκε οριστικά. Ολόκληρη η Πελοπόννησος πέρασε σε ελληνικά χέρια, με εξαίρεση λίγα παραθαλάσσια κάστρα (Πάτρα, Ναύπλιο, Μεθώνη, Κορώνη). Οι Έλληνες απέκτησαν τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών, όπλων και αλόγων, ενώ το ηθικό τους εκτινάχθηκε. Πλέον πίστεψαν ότι η νίκη ήταν εφικτή.
Από την άλλη, οι ειδήσεις για τη σφαγή έφτασαν γρήγορα στην Ευρώπη μέσω των ξένων φιλελλήνων και των προξενικών εκθέσεων. Οι φιλοτουρκικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν το γεγονός για να παρουσιάσουν τους Έλληνες ως "βάρβαρους στασιαστές". Το φιλελληνικό κίνημα δέχθηκε ένα προσωρινό σοκ, αλλά η πολιτική πραγματικότητα δεν άλλαξε: η Ελλάδα είχε πλέον αποκτήσει εδαφική οντότητα.
Η ανάγκη να διαχειριστούν την ελεύθερη πλέον Πελοπόννησο ανάγκασε τις ελληνικές πλευρές να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τον Δεκέμβριο του 1821 (μόλις τρεις μήνες μετά την άλωση), συγκλήθηκε η Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, η οποία ψήφισε το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα και κήρυξε την Πολιτική Ανεξαρτησία της Ελλάδος, προσπαθώντας να δείξει στην Ευρώπη ότι δημιουργείται ένα έννομο, ευρωπαϊκό κράτος και όχι ένα καθεστώς άτακτων οπλαρχηγών.
----------------------
Στη ζυγαριά της Ιστορίας, οι απώλειες της Τριπολιτσάς δεν συγκρίνονται με το μέγεθος των δεινών που υπέστη ο ελληνισμός. Ήταν η σκληρή, αιματηρή αλλά νομοτελειακή απάντηση ενός λαού που, ύστερα από 400 χρόνια κάτω από τον πλάτανο της τρομοκρατίας, αποφάσισε ότι δεν είχε πλέον τίποτα άλλο να χάσει παρά τις αλυσίδες του!
Καλημέρα σε όλους!
"Πολλοί από τους εγχώριους Μουσουλμάνους του Μοριά, που δεν γνώριζαν άλλη γλώσσα εκτός από την Ελληνική, έβγαιναν τη νύχτα από τα τείχη ικετεύοντας για τη ζωή τους. Φώναζαν στους Έλληνες στρατιώτες στη μητρική τους γλώσσα, θυμίζοντάς τους παλιές φιλίες, εμπορικές σχέσεις και κοινή καταγωγή. Κρατούσαν μάλιστα αυτοσχέδιους σταυρούς και ζητούσαν να βαπτιστούν αμέσως. Όμως, η οργή των επαναστατών ήταν τέτοια που θεώρησε αυτές τις εκδηλώσεις ως ύστερη υποκρισία για τη σωτηρία της ζωής τους, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι λίγους μήνες πριν πρωτοστατούσαν στις λεηλασίες των χριστιανικών χωριών..."
Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Maxime Raybaud, Γάλλος στρατιωτικός και αυτόπτης μάρτυρας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στα απομνημονεύματά του (Mémoires sur la Grèce), περιγράφει συγκλονιστικά πώς η κοινή ελληνική γλώσσα χρησιμοποιήθηκε ως σανίδα σωτηρίας, αλλά και γιατί απέτυχε.
"Δηλαδή", με ρώτησε κάποια στιγμή κάποιος, "σφάξαμε το ίδιο μας το αίμα;"
Αν θέλω να λέω ότι υπηρετώ την αλήθεια, η απάντηση είναι "ναι"! Κάθε όμως ενέργεια της Επανάστασης του 1821, κρύβει μέσα της συγκλονιστικά και "αποσιωπημένα" κεφάλαια, τόσο από την ιστοριογραφία όσο, φυσικά, και από τη συστηματική προπαγάνδα των γειτόνων.
Θα ξεκινήσουμε από το παραμύθι της πληθυσμιακής κατανονής και των 30 και 40 χιλιάδων νεκρών που διαβάζουμε. Να προσθέσω και το "Τούρκων" νεκρών που φυσικά αποτελεί ακόμη ένα φανταστικό κατασκεύασμα.
Όταν λέμε Μουσουλμάνοι στην Τριπολιτσά του 1821, πρέπει να γνωρίζουμε ότιδεν επρόκειτο για ένα ομοιογενές εθνοτικό σύνολο από την Ανατολία.
Ο πληθυσμός της, τις ημέρες της άλωσης (23 Σεπτεμβρίου 1821), είχε υπερδιπλασιαστεί τεχνητά. Η πόλη υπό κανονικές συνθήκες είχε περίπου 15.000–20.000 κατοίκους, αλλά λόγω της προέλασης των επαναστατών, είχαν καταφύγει εκεί Μουσουλμάνοι και Εβραίοι από ολόκληρο τον Μοριά (από τα Καλάβρυτα, την Καρύταινα, το Λεοντάρι κ.λπ.). Την ημέρα της άλωσης, ο πληθυσμός εντός των τειχών υπολογίζεται τεκμηριωμένα μεταξύ 30.000 και 35.000 ανθρώπων. Από αυτούς, οι ένοπλοι (δηλαδή ας το αποκαλέσουμε ο στρατός) ήταν περίπου 10.000 με 12.000.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των Μουσουλμάνων της πόλης (αλλά και του Μοριά), ~55% - 60%, ήταν ντόπιοι, εξισλαμισμένοι πληθυσμοί ελληνικής καταγωγής (Μοραίτες Μουσουλμάνοι). Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν ελληνικά ως μητρική γλώσσα (πολλοί δεν ήξεραν καν τουρκικά!).Είχαν κοινά πολιτισμικά στοιχεία, ακόμη και κοινά επώνυμα ή συγγενικούς δεσμούς με τους Χριστιανούς της υπαίθρου. Ήταν κυρίως αγρότες, γαιοκτήμονες, αστοί και διοικητικοί υπάλληλοι που είχαν αλλάξει πίστη τους προηγούμενους αιώνες για λόγους φορολογικών και κοινωνικών προνομίων.
Ενα άλλο πληθυσμιακό κομμάτι αποτελούσαν οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, ~10%. Ήταν, θα λέγαμε, η στρατιωτική "σπονδυλική στήλη" της άμυνας της πόλης. Είχαν έρθει ως ενισχύσεις (περίπου 2.500-3.500 άνδρες) υπό την αρχηγία του Ελμάς μπέη, σταλμένοι από τον Χουρσίτ πασά. Ήταν έμπειροι πολεμιστές, Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα.
Και είχαμε και τους Οθωμανούς Αξιωματούχους, ~15% - 20%, δηλαδή την άρχουσα τάξη της πόλης (διοικητές, δικαστές/καδήδες, στρατιωτικοί ανώτεροι αξιωματικοί). Αυτοί προέρχονταν από την Κωνσταντινούπολη ή την Ανατολία. Ήταν η μειοψηφία του πληθυσμού, αλλά κατείχαν όλη την πολιτική εξουσία και τον πλούτο της πόλης. Μαζί τους βρίσκονταν και οι οικογένειές τους (χαρέμια, υπηρέτες).
Σε αυτούς τώρα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 1000-2000 Εβραίους που ήταν κυρίως έμποροι Σεφαραδίτες και κάποιους Χριστιανούς, ~5%, ελάχιστοι (οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν λόγω λιμού) που μιλούσαν ελληνικά.
Το 1821 δεν ξεκίνησε ως ένας τυπικός πόλεμος μεταξύ δύο σύγχρονων κρατών με διεθνείς κανόνες. Όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ίσχυε το σύστημα των μιλλέτ. Δεν υπήρχε διαχωρισμός με βάση το DNA ή τη γλώσσα, αλλά με βάση την πίστη. Ο Μουσουλμάνος ήταν "Τούρκος" (έτσι τον αποκαλούσαν οι επαναστάτες) και ο Χριστιανός ήταν "Ρωμιός/Έλληνας".
Όταν ξέσπασε η Επανάσταση την άνοιξη του 1821, οι Μουσουλμάνοι της υπαίθρου κατέφυγαν στα κάστρα. Κατά την υποχώρησή τους, αλλά και μέσω των εξόδων που έκαναν από την Τριπολιτσά (όπως στην πρώτη μάχη της Τριπολιτσάς), έκαψαν χριστιανικά χωριά, λεηλάτησαν περιουσίες και προχώρησαν σε σφαγές αμάχων για να τρομοκρατήσουν τους επαναστάτες.
Αν και η βάση, επαναλαμβάνω, ήταν ελληνοφωνούντες αγρότες, η ηγεσία τους (οι αγάδες δηλαδή και οι μπέηδες του Μοριά) ήταν αυτοί που διέταζαν και συμμετείχαν ενεργά στην καταπίεση και στις εκτελέσεις Χριστιανών. Στα μάτια των εξεγερμένων, η διάκριση μεταξύ "απλού πιστού" και "καταπιεστή" είχε χαθεί μέσα στο αίμα των πρώτων μηνών.
Και εδώ εύλογα θα με ρωτήσετε...γιατί δόθηκε "μπέσα" στη φρουρά του Ελμάς Μπέη (τους Τουρκαλβανούς δηλαδή) και δεν δόθηκε η ευκαιρία επιστροφής στο "αίμα μας";
Η συμφωνία του Κολοκοτρώνη με τους ένοπλους Τουρκαλβανους δεν έγινε από ανθρωπισμό, αλλά από καθαρή στρατιωτική στρατηγική. Ήθελε να διάσπασει την άμυνα. Αυτή η "ομάδα" ήταν η πιο σκληροτράχηλη και καλά εκπαιδευμένη στρατιωτική δύναμη μέσα στο κάστρο. Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε ότι αν αυτοί πολεμούσαν "μέχρι θανάτου", οι απώλειες των Ελλήνων θα ήταν τεράστιες και η άλωση θα καθυστερούσε.
Αφαιρώντας τους, λοιπόν, από την εξίσωση, η άμυνα της πόλης κατέρρευσε εκ των έσω. Επιπλέον, οι άνδρες αυτοί δεν είχαν συναισθηματικό ή ιδιοκτησιακό δεσμό με τον Μοριά. Ήταν μισθοφόροι και το μόνο που ήθελαν ήταν να επιστρέψουν ζωντανοί στον τόπο τους με τα όπλα τους.
Τώρα το γιατί δεν ζητήσαμε από το αίμα μας να αλλάξουν πίστη, πρέπει να το αναζητήσουμε στην ψυχολογία του ίδιου του 1821.
Οι Έλληνες θυμούνταν καλά ότι μισό αιώνα πριν, κατά τα Ορλοφικά, πολλοί ντόπιοι Μουσουλμάνοι είχαν πρωτοστατήσει στις άγριες σφαγές των Χριστιανών. Η καχυποψία ήταν απόλυτη.
Η άλωση της Τριπολιτσάς δεν ήταν μια οργανωμένη παράδοση κράτους, αλλά μια άτακτη εισβολή χιλιάδων οργισμένων και πεινασμένων επαναστατών που ζητούσαν εκδίκηση για 400 χρόνια σκλαβιάς. Όταν έσπασε η πύλη, δεν υπήρχε καμία κεντρική εξουσία ιογενής να κάνει "διαλογή" ή να προσφέρει θρησκευτική μεταστροφή.
Με άλλα λόγια, για τον επαναστάτη του 1821, το "αίμα" (αν το θέλετε η βιολογική καταγωγή) δεν σήμαινε τίποτα αν ο άλλος φορούσε σαρίκι και προσκυνούσε τον Αλλάχ. Η ταυτότητα ήταν θρησκευτική: "Για του Χριστού την Πίστη την Αγία". Ο ελληνόοφωνος Μουσουλμάνος θεωρούνταν "Τούρκος" και, ως εκ τούτου, εχθρός!
Η αλήθεια όμως είναι ότι πριν από την τελική έφοδο, εκατοντάδες άμαχοι Μουσουλμάνοι έβγαιναν κρυφά τη νύχτα από τα τείχη και πήγαιναν στα ελληνικά ταμπούρια. Αναζητούσαν συγκεκριμένους Έλληνες οπλαρχηγούς ή προεστούς με τους οποίους είχαν εμπορικές σχέσεις ή κουμπαριές πριν από τον πόλεμο. Σε άπταιστα ελληνικά (τη μόνη γλώσσα που ήξεραν) φώναζαν στους επαναστάτες: "Είμαστε αδέλφια σας, είμαστε Μοραΐτες, δεν είμαστε Τούρκοι από την Ανατολή".
Σε κάποιες πρώιμες φάσεις, ορισμένοι οπλαρχηγοί (όπως ο Γιατράκος ή ο Πετρόμπεης) τους δέχονταν και τους κρατούσαν ως αιχμαλώτους για λύτρα. Όμως, τις τελευταίες ημέρες, ο όγκος των πεινασμένων που έβγαινε ήταν τόσο μεγάλος, που οι Έλληνες στρατιώτες, φοβούμενοι ότι θα ξεμείνουν οι ίδιοι από τρόφιμα, άρχισαν να τους εκτελούν έξω από τα τείχη.
Ο Γάλλος φιλέλληνας Maxime Raybaud (που σας έδωσα απόσπασμα στην αρχή) και ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων αναφέρουν ότι ολόκληρες μουσουλμανικές οικογένειες έπεφταν στα γόνατα μπροστά στους Έλληνες, κρατώντας αυτοσχέδιους ξύλινους σταυρούς, και ικέτευαν να βαπτιστούν Χριστιανοί εκείνη τη στιγμή.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μέσα στο αμόκ της μάχης, οι επαναστάτες θεώρησαν αυτές τις μεταστροφές "υποκριτικές", προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους και δεν τις δέχτηκαν.
Υπήρξαν όμως εξαιρέσεις για γυναίκες και παιδιά. Πολλές Μουσουλμάνες που μιλούσαν ελληνικά ενσωματώθηκαν τελικά σε ελληνικές οικογένειες, βαπτίστηκαν και παντρεύτηκαν Έλληνες αγωνιστές μετά το τέλος του πολέμου.
Να σημειωθεί όμως ότι αν και βιολογικά γηγενείς, οι Μοραΐτες Μουσουλμάνοι είχαν υιοθετήσει την ψυχολογία της άρχουσας τάξης. Όταν το 1770 ή το 1821 χρειάστηκε να υπερασπιστούν τα προνόμιά τους, συμπεριφέρθηκαν με την ίδια σκληρότητα όπως οι Οθωμανοί της Κωνσταντινούπολης.
Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη αναφέρει ότι οι ντόπιοι αγάδες της Τριπολιτσάς ήταν οι πιο σκληροί διώκτες των Χριστιανών της Αρκαδίας. Οι Έλληνες θυμούνταν ποιος τους είχε κλέψει τη γη, ποιος είχε φυλακίσει τα παιδιά τους και ποιος είχε κάψει τα χωριά τους λίγους μήνες πριν...
Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι θυμήθηκαν την "ελληνικότητά" τους λόγω της επικείμενης σφαγής, για τους επαναστάτες ήταν πλέον πολύ αργά. Το θρησκευτικό μίσος και η δίψα για εκδίκηση είχαν τυφλώσει κάθε λογική κοινής καταγωγής!
"Οι πλείστοι των εν Τριπόλει οικούντων Οθωμανών ήσαν αυτόχθονες Πελοποννήσιοι, ων οι πρόγονοι είχον εξισλαμισθεί. Ούτοι ελάλουν την ελληνικήν γλώσσαν ως μητρικήν και ελάχιστα εγίγνωσκον την τουρκικήν. Εντούτοις, η συμμετοχή των εις τας καταπιέσεις και τα πρόσφατα έκτροπα κατά των Χριστιανών, καθιστούσε την ελληνικότητά των ανίσχυρον προ του θρησκευτικού μίσους" (Ιωάννης Φιλήμων, στο έργο του Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως).
------------------------
Οι σύγχρονες ιστορικές μελέτες υπολογίζουν ότι οι νεκροί κατά την άλωση της Τριπολιτσάς κυμαίνονται μεταξύ 10.000 και 15.000 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους από τον λιμό και τις ασθένειες κατά τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας.Ο αριθμός των 30.000 ή 32.000 νεκρών που αναφέρεται σε ορισμένες πηγές της εποχής (όπως στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη) θεωρείται από τους σύγχρονους ιστορικούς στατιστικά διογκωμένος. Η διόγκωση αυτή εξυπηρετούσε την ψυχολογία του πολέμου. Οι επαναστάτες ήθελαν να υπερτονίσουν το μέγεθος της επιτυχίας τους απέναντι στο ισχυρότερο οχυρό του Μοριά, ενώ η οθωμανική πλευρά ήθελε να μεγεθύνει το μέγεθος της δικής της καταστροφής!
Καλημέρα σε όλους!
Υ.Γ. Θα το ανεβάσω και σε αγγλικά. Μόλις βρω λίγο χρόνο!
Amiri_art333
Artist 🖼️
Αριστουργήματα και ρεαλιστικά πορτρέτα σε καμβά είχα ξαναδεί από πολλούς καλλιτέχνες μέχρι σήμερα. Είναι η πρώτη φορά όμως που βλέπω κάποιον να χρησιμοποιεί σαν βάση για την τέχνη του, το συρματόπλεγμα.
Πολύ ξεχωριστό ταλέντο 🙏