De boodschap aan de samenleving is dat niet iedereen gelijk is voor de wet, de politie laat tribale geweldplegers begaan en bestraft kleine vergrijpen alleen in wijken waar bewoners zich doorgaans keurig gedragen.
De moedeloze coalitie vindt geen uitweg uit de malaise. Nederland was ooit een land dat de zee bedwong. Nu worden er geen huizen gebouwd omdat er stikstof is, krijgen bedrijven geen stroom, rijden de duurste treinen van Europa niet op tijd en wachten bruggen op instorten voordat er geld voor onderhoud wordt gevonden. De politiek bestrijdt ondertussen problemen die zij zelf heeft geschapen met oplossingen die nieuwe problemen veroorzaken. De Tweede Kamer, bedoeld om de regering te controleren, houdt zich inmiddels vooral bezig met het controleren en verbieden van elkaar. En terwijl de fundamenten van het land verzakken, verschijnt onze TikTok-premier voor de camera om uit te leggen dat we vooral moeten kijken naar wat ons verbindt. Nederland is nog altijd een rijk land. De vraag is alleen hoelang het zich deze regering nog kan veroorloven.
https://t.co/QZUpRZ80r9 via @LinkedIn
Leon de Winter: de Nakba was een Arabische poging om de Joden na WO2 alsnog de zee in te drijven. Dit keer met hulp van de Nederlandse burgemeesters #Halsema en #Dijksma
https://t.co/OUpSIqysJ6
De misstap van Dijksma bewijst: de neutrale burgemeester bestaat niet meer
Vorige week werd in de Tweede Kamer nog besproken waarom een gekozen burgemeester zogenaamd niet nodig zou zijn. De burgemeester zou immers neutraal zijn, boven de partijen staan en onafhankelijk functioneren.
En nauwelijks een week later gaat opnieuw een burgemeester zichtbaar op ideologische tour.
Wie kan dit nog met droge ogen verkopen als neutraal bestuur? Burgemeesters die deelnemen aan politiek geladen herdenkingen, internationale narratieven overnemen en zich laten gebruiken door activistische of buitenlandse netwerken, verlaten feitelijk hun verbindende rol. Dan spreek je niet meer namens de hele stad, maar namens een politieke overtuiging.
Ondertussen voelen grote groepen inwoners zich juist niet gehoord over veiligheid, leefbaarheid, migratie, antisemitisme of maatschappelijke spanningen in hun eigen omgeving. Naar de eigen bevolking luisteren blijkt lastig, maar zich verbinden aan internationale symboliek lijkt plots geen probleem.
Waar blijft bovendien de balans richting Joodse inwoners? Waar is dezelfde zichtbare betrokkenheid bij hun zorgen, hun herdenkingen en hun veiligheid?
Tijd voor een nieuw debat. Of nog beter: een bindend referendum over de gekozen burgemeester. Laat het volk zelf bepalen hoe democratisch lokaal bestuur eruit moet zien.
En zolang burgemeesters politieke en ideologische statements blijven maken vanuit hun ambt, moet ook de conclusie durven worden getrokken dat echte neutraliteit niet meer bestaat. Wie ideologisch bevangen is, kan onmogelijk volledig onafhankelijk besturen.
Misschien is het daarom verstandiger om in de overgang alleen nog technocratische burgemeesters zonder partijbinding aan te stellen. Bestuurders die zich bezighouden met openbare orde, veiligheid en bestuur, niet met politieke profilering.
Laat 2028 het jaar worden van de invoering van gekozen burgemeesters. Weer een stap dichter bij echte democratie.
Ad Verbrugge heeft zó gelijk hier: "In Nederland hebben we het zo goed omdat onze voorouders kei en keihard hebben gewerkt."
"We zijn aan het deculturaliseren."
#denieuwewereld
Luisteren of blijven wegkijken?
Wanneer gaat de Nederlandse politiek eindelijk eens serieus luisteren naar haar eigen burgers? Niet vanuit talkshows of Haagse vergaderzalen, maar in wijken en dorpen waar mensen dagelijks merken dat hun leefomgeving verandert.
Mensen zien hun buurt veranderen. Ze voelen zich minder veilig. Vrouwen geven aan zich ongemakkelijker te voelen op straat. In sommige gemeenten stijgt de criminaliteit zichtbaar rond opvanglocaties. Dat zijn geen verboden onderwerpen en ook geen automatisch bewijs van extremisme. Het zijn legitieme zorgen van burgers die zich afvragen wat er met hun woonomgeving gebeurt.
Toch kiest de politiek steeds vaker voor de makkelijkste route: wegzetten, framen en moraliseren. Minister Bart van den Brink zei deze week: “We zien al jarenlang dat een groep mensen in deze samenleving zich afkeert van het democratisch proces.” Vervolgens werd opnieuw gewezen naar extreemrechtse groepen als de grote boosdoener.
Maar de echte vraag is: waarom keren mensen zich af? Misschien omdat zij jarenlang het gevoel hebben gekregen dat hun zorgen niet serieus genomen worden. Misschien omdat iedere kritische vraag over veiligheid, migratie of leefbaarheid direct verdacht wordt gemaakt. Misschien omdat burgers vooral te horen krijgen wat zij moeten accepteren, terwijl de politieke middenpartijen weigeren de hand in eigen boezem te steken.
Juist dat voedt de frustratie in het land. Niet omdat mensen tegen democratie zijn, maar omdat zij het gevoel hebben dat de democratie nauwelijks nog naar hen luistert.
Wat opvalt is dat vooral oppositiepolitici nog de moeite nemen om daadwerkelijk met inwoners ter plaatse te spreken. Zij staan op pleinen, bezoeken buurten en luisteren naar bewoners. Ondertussen verschuilt een groot deel van de bestuurlijke politiek zich liever achter beleidstaal, rapporten en televisiedebatten vanuit Den Haag.
Politiek hoort niet alleen te bestaan uit uitleggen waarom burgers iets moeten accepteren. Politiek betekent ook verantwoording afleggen en durven bijsturen wanneer mensen aangeven dat beleid in de praktijk wringt. Burgers zijn geen pinautomaat van de staat die steeds hogere belastingen moeten betalen, terwijl hun zorgen vervolgens worden weggewuifd als onderbuikgevoelens.
Wie burgers jarenlang vertelt dat hun zorgen overdreven, verdacht of ongewenst zijn, moet niet verbaasd zijn dat het vertrouwen in politiek en bestuur afbrokkelt. Een democratie die niet meer luistert, verliest uiteindelijk haar draagvlak.
Het rapport over de gruwelijke misdaden van Hamas is groot nieuws over de hele wereld maar de nuttige idioten bij de @NOS en de linkse media zwijgen het dood. Leon de Winter heeft de moed om de onvoorstelbare gruwelijkheden die Israel dwongen terug te slaan, te benoemen in zijn column. #LeonDeWinter
Over het rapport waarin de onbeschrijflijke wreedheid van de Hamas-beulen wordt blootgelegd. “Wir haben es nicht gewusst” geldt niet meer voor jullie Rode Lijners, onder wie ook zoveel Nederlandse politici @MinPres 👇
@MinPres@D66 Laten we het dan maar niet over de idioterie van het giga slopen van de UvA hebben, door een stel gemaskerde idioten die niet eens Nederlands spreken. We stonden erbij, keken ernaar en wie greep erin ?… Het werd notabene goed gepraat … want ja… Israël
Treurig stelletje D66 🤮
@D66@jpaternotte Laten we het dan maar niet over de idioterie van het giga slopen van de UvA hebben, door een stel gemaskerde idioten die niet eens Nederlands spreken . We stonden erbij, keken ernaar en wie greep erin ?… Het werd notabene goed gepraat … want ja… Israël
Treurig stelletje D66 🤮
@YvetteLuikinga@Kakelbontste Volgens mij gaat het daar niet om. Het gaat om dat het een armetierig bosje bloemen is voor zoveel geld. Als jouw green weels zachte banden had gehad was het ook geen waar voor je geld!
Demonstratierecht of selectierecht?
Tien demonstranten worden direct weggestuurd. Ingesloten. Gevorderd om te vertrekken. Aanhoudingen dreigen vrijwel direct. Ondertussen mag een grote Antifa groep wél demonstreren op exact dezelfde locatie. Wie deze beelden ziet, begrijpt waarom steeds meer Nederlanders het vertrouwen verliezen in de neutraliteit van de overheid.
Natuurlijk heeft een burgemeester de taak om de openbare orde te bewaken. Natuurlijk mag politie optreden als er risico’s zijn op escalatie. Maar juist daarom moet de overheid zichtbaar neutraal handelen. Niet de politieke kleur mag bepalen hoeveel ruimte een demonstratie krijgt, maar het gedrag van de demonstranten zelf.
En daar wringt het.
De anti AZC demonstranten riepen, filmden en klaagden. Maar in de beelden is geen grootschalig geweld, vernieling of aanval op agenten zichtbaar. Toch werd er opgetreden alsof een ernstige ordeverstoring op uitbreken stond. Wegen afgesloten, massale politie inzet, mensen al tegenhouden voordat zij überhaupt konden demonstreren. Dat zijn maatregelen die burgers normaal associëren met noodsituaties, niet met een kleine protestgroep.
Tegelijkertijd ziet Nederland al jaren dat radicaal linkse demonstraties vaak veel meer ruimte krijgen zolang zij zich beroepen op “activisme” of “antifascisme”. Dat beeld, terecht of onterecht, vreet aan het vertrouwen in de rechtsstaat. Want een democratie overleeft niet alleen op wetten, maar vooral op het gevoel dat die wetten gelijk worden toegepast.
Het gevaar daarvan is groter dan deze demonstratie alleen. Zodra burgers gaan geloven dat demonstratierecht afhankelijk wordt van politieke voorkeur, ontstaat een explosieve situatie. Dan verdwijnt niet alleen het vertrouwen in de burgemeester of politie, maar uiteindelijk in het hele systeem.
Daarom zijn Kamervragen hier geen overdrijving, maar noodzaak. Niet om de politie te beschadigen, maar om helder te krijgen wie dit besluit nam, op basis van welke informatie, waarom de ene groep werd weggestuurd en de andere groep mocht blijven, en hoe wordt voorkomen dat demonstratierecht verandert in bestuurlijke willekeur.
De overheid moet daarom extreem voorzichtig zijn met de schijn van politieke selectie. Want een demonstratierecht dat voor de één ruimhartig geldt en voor de ander direct wordt ingeperkt, verandert langzaam in iets anders: een selectierecht.
https://t.co/XA8bhJPniY
De crisis begint bij de voordeur, niet bij de verdeling
De asielcrisis begint niet bij opvanglocaties, maar bij de voordeur. Bij politieke keuzes over instroom.
En terwijl Den Haag blijft praten, lopen de cijfers door.
Meer mensen in opvang.
Meer locaties dan ooit.
Steeds meer noodopvang.
En een rekening van miljarden per jaar.
Dat is geen incident. Dat is beleid zonder grens.
En dus gebeurt wat voorspelbaar is:
de achterkant klapt dicht.
Dorpen zoals Ooij krijgen een hotel dat ineens opvang is. Gemeenten worden gepasseerd.
Burgers worden geïnformeerd als alles al besloten is.
Geen inspraak, geen regie. Alleen een voldongen feit.
En dan komt Den Haag met de oplossing: de Spreidingswet.
Verdelen. Opleggen. Afdwingen.
Gemeenten krijgen quota.
Burgemeesters krijgen deadlines.
En wie niet levert, komt onder toezicht.
Maar dwang is geen draagvlak.
De Spreidingswet verdeelt de druk,
maar raakt de oorzaak niet.
Want zolang de instroom hoger blijft dan wat het systeem aankan, blijft elke verdeling een tijdelijke pleister.
Vier jaar pleisters plakken.
Vier jaar noodopvang als standaard.
Vier jaar oplopende kosten en afnemend vertrouwen.
En ondertussen blijft de politiek om de kern heen draaien.
Partijen die elke beperking van instroom blokkeren zoals D66, Groenlinks-PVDA.
Partijen (VVD) die jarenlang hebben weggekeken.
En partijen die vooral roepen, maar niet leveren.
De rekening ligt niet in Den Haag.
Die ligt in dorpen, wijken en gemeenten.
Daar waar beleid realiteit wordt.
Daar waar het vertrouwen verdwijnt.
Misschien is het tijd om dat ongemakkelijke punt eindelijk te benoemen:
je kunt een opvangcrisis niet oplossen zonder migratiebeleid.
En zonder keuzes aan de voorkant,
blijft Nederland van noodsprong naar noodsprong gaan.
Met steeds minder draagvlak.
En steeds meer frustratie.
Zolang de voordeur open blijft staan, heeft het geen zin om binnen stoelen te blijven schuiven.
https://t.co/UsB56fvUBH
Demonstreren is een grondrecht, zegt onze minister van Justitie en Veiligheid.
Demonstreren is een grondrecht wanneer je de rode lijn loopt namens Hamas.
Demonstreren is een grondrecht wanneer je jezelf vastplakt op een snelweg.
Demonstreren is een grondrecht wanneer je een universiteit kort en klein slaat.
Demonstreren is een grondrecht als je Joden en christenen intimideert, bedreigt en vernedert.
Demonstreren is een grondrecht wanneer je oproept tot intifada en jihad.
In al deze gevallen worden demonstraties gefaciliteerd door onze bestuurders en hun geweldsmonopolie. Van kopjes thee tot baklava: de agressie van dit type grondrechtgebruikers zal en moet op een laagdrempelige wijze gede-escaleerd worden.
Demonstreren is géén grondrecht wanneer je opstaat tegen een derdewereldinvasie in je straat.
Demonstreren is géén grondrecht wanneer je jouw kans op overlast, verkrachtingen en geweld niet wenst te vergroten.
Demonstreren is géén grondrecht wanneer je als vrouw opkomt voor de veiligheid van je dochters, zussen en die van jezelf.
Demonstreren is géén grondrecht wanneer je wordt bedreigd door links tuig en aanhang.
Demonstreren is géén grondrecht in Loosdrecht. Daar gaat de geplande vrouwenmars niet door. Daar wordt vandaag niemand beschermd door de minister. Integendeel: in Loosdrecht keerde het geweldsmonopolie van de minister zich tegen de demonstranten en hun kinderen. In Loosdrecht is het vertrouwen in de rechtsstaat weg.
Hieronder de minister en @wierdduk die de uitvoerende macht aanspoort tot het nemen van verantwoordelijkheid:
@amtbakker@chrisklomp Zodra je 110 jonge en werkeloze mannen in 1 woonomgeving zet, ongeacht waar ze vandaan komen, kun je wachten op problemen.
Het idee erachter is gewoon niet goed. Het zijn er teveel bij elkaar. Ze gaan elkaar irriteren, ze gaan zich vervelen, raken sexueel gefrustreerd etc, etc…