Πρόσφατα έκλεισα τα 41.
Αυτό το νούμερο το έχω στο μυαλό μου εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια.
41 ετών ήταν η Μάνα μου όταν διαγνώστηκε με μια σχετικά σπάνια μορφή καρκίνου. Εγώ τότε 18.
Ύστερα από εννέα χρόνια πέθανε. Μετά από τρεις μείζονες επεμβάσεις, κάμποσες μικρές, ακτινοθεραπείες, αμέτρητους κύκλους χημειοθεραπείας και αθροιστικά πολλές εκατοντάδες μέρες στα νοσοκομεία με συνοδό κυρίως τον πατέρα μου.
Η υγεία μας σε σημαντικό βαθμό είναι στο χέρι μας.
Σε κάποιο βαθμό όμως εξαρτάται από την Τύχη. Ή αν προτιμάτε από το θέλημα του Θεού.
Αυτές τις μέρες, ακόμη περισσότερο, σκέφτομαι τους γονείς που δίνουν αγώνα για την υγεία τους ταυτόχρονα με τον καθημερινό αγώνα της ανατροφής και της υποστήριξης των παιδιών τους.
Τους γονείς που δίνουν αγώνα να γίνουν καλά ή έστω να ζήσουν όσο περισσότερο γίνεται ώστε να μεγαλώσουν τα παιδιά λίγο ακόμη ή να τα χαρούν όσο γίνεται περισσότερο.
Τους γονείς που λένε «δεν πειράζει, ας το έπαθα εγώ, αρκεί να είναι καλά τα παιδιά μου».
Ένα πολύ μεγάλο καλό των 00s ήταν ότι αν τολμούσες να πεις σε παρέα τίποτα για συμμορίτες, χίτες, αντάρτες, Γράμμο, Μελιγαλά, Γκατζογιάννη, Μπελογιάννη και τα σχετικά, σε περνούσαν για ψυχοπαθή και ακολουθούσε εξοστρακισμός.
“I remember the situation when he was at Partizan, when Lessort was there, with Kevin Punter, Dante Exum and all those guys. It was crazy, but it was really good to see how he found a way to play practically the entire season without a true point guard and still make it all the way to the playoffs.”
Sylvain Francisco also praised Zeljko Obradovic’s coaching style, saying he hopes to take his game to another level under his guidance 💪 #paobc