Arash Davoudi

Cybersec Specialist

چو ایران نباشد
تن من مباد...
#پاینده_ایران
🇮🇷

[Arash Davoudi @ArashDvd]

وقتشه یکم با ریشه هامون آشنی کنیم و این خود تخریبی رو کنار بذاریم. اینا تنها چنتا از واژگانیه که نیکان ما به دنیا هدیه دادن:
بازار Bazar
Checkmate شاه مات
Pistachio پسته
Pajamas پیژامه یا پای جامه
Saffron زعفران
Lemon لیمو
Caravan کاروان
#Persian_Gulf
#خلیج_فارس
#خلیج_پارس

[Elon Musk @elonmusk]

Straits of Hormuz are named after Ahura Mazda from Zoroastrianism

[Sheldon @patrick_jane77]

درود بر ملت بزرگ و شریف ایران.
درود بر گارد جاویدان.
درود بر پادشاه عزیزم، رضاشاه دوم پهلوی.
دلم برای همگیتون تنگ شده بود عزیزان.
تا ابد لعنت بر آخوند و جمهوری اسلامی، تا روزی که هستند و روزی که دیگه نباشند.
پاینده ایران عزیزتر از جانم،
و مثل همیشه، تا ابد #جاویدشاه 🫡

[Iranistics UT - ایرانشناسی @Iranistics_UT]

چو ایران نباشد تن من مباد

Film by sogoldarya

[فلات ایران @IranianPlateau]

سردیس خیام در سواحل زیبای خلیج فارس

عکس از @emadnem

[فلات ایران @IranianPlateau]

سخن‌گفتن‌ به زبان فردوسی بزرگ سعادت است.

[فلات ایران @IranianPlateau]

امروز سال‌روز اخراج پرتغالی‌ها از تنگه هرمز و خلیج‌فارس با رشادت امام قلی‌خان، والی فارس در زمان صفوی است. روز خلیج فارس بر ایرانیان خجسته ‌باد.

[Daikatuo @Daikatuo]

تولدت مبارک قهرمان.

#حمید_مهدوی

[اریک @plasticartman2]

شما نمیتونید از مرگ کودکان و غیرنظامیا تو جنگ بگید اما از مسلح کردن بچه ۹ ساله نگید؛ مگر اینکه سایبری نظام باشید

[Shahnoz Sharifоva @SSharifava]

در میان تاجیک‌ها رسم است که پس از خوردن غذا برای سفره «آمین» می‌گویند. امروز در روستایمان رکن‌آباد، در خانه‌ی همسایه مهمان بودم. زن سالخورده‌ای «آمین» گفت و در میان دعایش گفت: «خدایا، ایران را نگه‌دار». چنان لذت بردم… ریشه‌ها تا کجا می‌رسند — ایران مادر است
❤️
🇹🇯

[فلات ایران @IranianPlateau]

تاب‌بازی دختربچه‌ای در ساحل خلیج فارس در شرایطی که تاسیسات نظامی در آتش می‌سوزند.

[فلات ایران @IranianPlateau]

آنچه باقی ماند،
آنچه او تا جاوْدان جاویدِ کیهان بود،
سرفراز و سرور تاریخ دوران بود،
 ایران بود، ایران بود، ایران بود.

#ایران

[Arash Davoudi @ArashDvd]

همسرزمین، برای من فخر بزرگی هست که با شما شیردلان و نجیب زادگان زیر یک هویت و پرچم زیسته ام و کهن آیینِ #نوروز را پاس میداریم ✌🏽🦁☀️
#پاينده_ایران
#انقلاب_شیروخورشید
#انقلاب_شیر_و_خورشید
#نوروز_۲۵۸۵_خجسته_باد
#نوروز_پیروز

[فلات ایران @IranianPlateau]

باشکوه‌ترین، کهن‌ترین و زنده‌ترین میراث ملی ما در فراخنای فلات بزرگ ایران، آیینِ باستانیِ #نوروز است. نویدی از نوزایی، پیوندِ ناگسستنیِ ما با طبیعت و سرچشمه‌ای از امید و همبستگی ملی.

پاینده ایران

[فلات ایران @IranianPlateau]

۴۵۶ ساعت است که صدای ما به جهان نمی‌رسد. بالای سرمان غرشِ جنگنده و صدای انفجار است، اما اینجا در قلبِ شهر، نبضِ زندگی برای نوروز می‌تپد. ما در میانه‌ی تاریکی، گل می‌خریم و هفت‌سین می‌چینیم؛ چرا که این آیین، سنگرِ ماست.
آنچه در گذرِ تندبادهای تاریخ، سرفراز و جاودانه مانده... ایران است، ایران است، ایران است.

[OuriapA @gh0lch0magh]

این غمگین‌ترین چیزی بود که امروز دیدم:
«مصادره اموال؟ دارایی من مادرم بود که با ممنوعیت واکسن کرونا ازم گرفتید.»
لعنت بهت خامنه‌ای.

[فلات ایران @IranianPlateau]

چهارشنبه‌سوری امشب، تهران

آتش‌افروزى ايرانيان در پيش‌بازى نوروز از آيين ديرين است و همۀ جشن‌هاى باستانى با آتش كه فروغ ايزدى است، پيشباز می‌شود. آن‌چنان‌كه در اوستا آمده، فروردين (جشن نوروز) هنگامى است كه فرورهاى نياكان از براى سركشى بازماندگان از آسمان فرود آيند و ده شبانه‌روز در خان و مان پيشين خود به سر برند. اين ده روز، همان آخرين پنج روز از آخرين ماه سال و پنج روزى است كه به سال مى‌افزودند تا سال خورشيدى، درست داراى ۳۶۵ روز باشد. اين پنج روز را پنجه‌- پنجه دزديده‌- پنجوه‌- بهيزک (و هيچک)- گاه- اندرگاه- روزهاى گاتها مى‌گفتند. ناگزير روزهايى كه از براى پيش آمد آغاز سال آتش مى‌افروختند و شادمانى مى‌كردند، بيرون از اين ده روز نبود. شک نيست كه افتادن اين آتش‌افروزی به شب آخرين چهارشنبۀ سال، پس از اسلام است، چه ايرانيان، شنبه و آدينه نداشتند. هر يک از دوازده ماه نزد آنان بی‌كم‌وبيش سى روز بود و هر روز به نام يكى از ايزدان خوانده مى‌شد، چون هرمزروز- بهمن‌روز- ارديبهشت‌روز و جز اينها. روز چهارشنبه يا يوم الارباع نزد عرب‌ها روز شوم و نحسى است. جاحظ در المحاسن والاضداد آورده «والاربعاء يوم ضنک و نحس». شعر منوچهرى گوياى همين روز تنگى (ضنک) و سختى و شومى است:

چهارشنبه كه روز بلاست باده بخور
به ساتكين مى خور تا به عافيت گذرد

اين است كه ايرانيان آيين آتش‌افروزى پايان سال خود را به شب آخرين چهارشنبه انداختند تا با پيش‌آمد سال نو از آسيب روز پليدى چون چهارشنبه بركنار مانند.
كهن‌ترين جايى كه از آتش‌افروزى سورى ياد شده، در تاريخ بخاراست، تأليف ابوجعفر نرشخى (۲۴۸-۲۶۸). اين كتاب را ابونصر احمد بن محمد بن نصر القباوى در سال ۵۷۲ از عربى به فارسى گردانيده است.
دربارۀ جشن سورى گويد:
«و چون امير سديد منصور بن نوح به ملک بنشست، اندر ماه شوال سال به سيصد و پنجاه به جوى موليان، فرمود تا آن سرايها را ديگر بار عمارت كردند و هر چه هلاک و ضايع شده بود، بهتر از آن به حاصل (كردند). آنگاه امير سديد (به سراى) بنشست. [هنوز] سال تمام نشده بود كه چون شب ‌سورى چنان كه عادت قديم است، آتشى عظيم افروختند. پاره آتش بجست و سقف سراى درگرفت و ديگر باره جمله سراى بسوخت و امير سديد هم در شب به جوى موليان رفت...»
چنان كه ديده می‌شود، در سخن از آتش‌افروزى شب‌ سورى گفته شده «عادت قديم است» ديگر اينكه گفته شده «شب سورى» بدون چهارشنبه. شک نيست كه اين آتش‌افروزى در پايان سال، همان جشن چهارشنبه‌سورى كنونى است.
از اينكه اين جشن در سه‌شنبه‌‌شب گرفته مى‌شود، از‌اين‌رو است كه نزد ايرانيان شب پيش از روز به شمار مى‌رود. بسا در اوستا گفته شده: «در هنگام سه شب يا در هنگام نُه شب به جاى سه روز و نُه روز.» در آتش بهرام نيايش در پارۀ ۱۵ آمده:
«بشود كه رمه‌اى از چارپايان از آنِ تو شود و گروهى از مردان بشود كه از منش ورزيده و از زندگى ورزيده برخوردار شوى، بشود شاد زندگى كنى به شب هايى كه خواهى زيست.»
در فروردين‌يشت، پارۀ ۴۹ آمده:
«فرورهاى نيك تواناى پاكان در هنگام (جشن گهنبار) همسپتمدم از آرامگاهان خود به سوى زمين فرود آيند و ده شب پى درپى از براى آگاهى يافتن از بازماندگان درين جا بسر برند».

شنبه يا شنبد

به فال نيک و به روز مبارک شنبد
نبيذ گير و مده روزگار خويش به بد
منوچهری

یك واژۀ بابلى است به دستيارى تازيان به ايران رسيده است. آن‌چنان‌كه در آغاز گفتم، نزد ايرانيان، ماه به چهار هفته بخش نمى‌شده. شباتو Shabbatu كه در عربى، سبت شده، روز پانزدهم (پرماه) و روز آسايش بود. اما سورى كه به جاى جشن به كار رفته، به اين واژه چندين بار در اوستا برمى‌خوريم: سوئيريه Suirya و به معنى چاشت به كار رفته در پهلوى و پارسى به معنى مهمانى بزرگ گرفته شده:

در سور جهان شدم وليكن
بس لاغر بازگشتم از سور

زين سور ز من بسى بتر رفت
اسكندر و اردشير و شاپور

گر تو سوى سور مى‌روى رو
روزت خوش باد و سعى مشكور
ناصرخسرو

سورناى، نايى است كه در مهمانى و عروسى نوازند.
در پايان بايد يادآور شد: در جشن چهارشنبه‌سورى از روى شعلۀ آتش جستن و ناسزايى چون سرخى تو از من و زردى من از تو گفتن از روزگارانى است كه ديگر ايرانيان مانند نياكان خود، آتش را نمايندۀ فروغ ايزدى نمى‌دانستند، آن‌چنان‌كه در آتش‌افروزى جشن سده كه به گفتۀ گروهى از پيشينيان، پرندگان و چارپايان را به قير و نفت اندوده، آتش مى‌زدند، از روزگاران پس از اسلام است.

«چهارشنبه‌سوری»، ابراهیم پورداود، آناهیتا، تهران، ۱۳۱۲، صص ۱۰۰-۱۰۲.

عکس از @alisalehi_iran

[نیلوفر آبی🪷 @Nilufer5775]

🚨بچها خیلی مهمه ریتوییت کنید

Dear @elonmusk 90 million people in Iran are offline.
No internet. No calls. No connection to the world.
Please help Iranians reconnect and be heard.
#DigitalBlackOutIran‌

[هُنر ایرانی @IranianArts]

Persepolis, Iran 🇮🇷