همیشه با خودم میگم: شاید اون آدم داره روزهای سختی رو میگذرونه،
اما بعد یادم میاد که خودم روزهای سختتری رو گذروندم، ولی هیچوقت با کسی اینطوری رفتار نکردم...
صبورتر شدم نه که چون قوی ترم
چون فهمیدم بعضی چیزا ارزش واکنش نشون دادن ندارن
نه که چون بی اهمیتن چون دیگه توانش رو ندارم
نه اتفاقی،نه ناگهانی خیلی خیلی اهسته
با هربار بخشیدن با هربار نادیده گرفتن
و الان فقط سکوتش مونده
و تاریکی که دیگه ازش نمیترسم.
و ناگهان به آدمی تبدیل شدم
که از تنهایی لذت میبره.
زندگی کم حاشیه و خصوصی داره،
وقتی حس یا رفتار بد از کسی میبینه، ناپدید میشه...
و دیگه برام مهم نیست اگه بعضی رابطهها تموم بشن :)
هر روزی که میگذره یه پله از ارزوهات دورتر میشی
واقعا چندسال کار کنیم میشه یه خونه سیصد متری یا یه ماشینی که دوسش داریم بخریم
حتی اگه هر ۲۴ ساعته روزانه رو کار کنی و جون بکنی بازم تو خرج ماهانت میمونی
زنده ایم؟ یا فقط داریم درجا میزنیم و زندگی میکنیم😔
شنیدی میگن هیچ خونه ای خونه خوده ادم نمیشه
میخوام یه کوچولو اصلاحش کنم
در واقع خونه بهونست
هیچ دستشویی،دستشویی خونه خوده ادم نمیشه😅
اصا یه ارامش خاصی داره😂