4 yıldır yalnız yaşayan ve çalışan biri olarak kendi kendini idame ettirmek, herhangi bir sorun olduğunda çözüm üretebilmek (bu ev içi bi tadilatla ilgilenmek olabilir, arabanızı sanayiye, bakıma götürmek olabilir vs), kimseye verecek bi hesabınızın olmaması, kafanızın estiği yere gidebilmek.. evet güzel şeyler ama bir yere kadar. her şey dengeyle güzel. ilk zamanlar bu gibi şeyler karakter gelişimi, öz benlik açısından insanı çok geliştiriyor olabilir ama bi zaman sonra o kahvaltı sofrasında karşılıklı iki bardak çay doldurmak istiyorsunuz ya da işten geldiğinizde akşam kapıyı çalacak birinin olacağını biliyorsunuz. bugün şu tatlıyı, keki yapayım da şu filmi izleyelim diyeceğiniz biri olsun istiyorsunuz. en önemlisi yani benim için annelik duygusunu tatmak istiyorsunuz. o yüzden yalnızlık bir seçim iken güzel, zorunluluğa dönüşmesi kaçınılmaz olabiliyor. dikkat etmek lazım..
dünyanın en stresli ve panik insanıyım ama kocam tüm kaygımı stresimi yok ediyor onun yanında hep lise 2 de dertsiz tasasız okul bahçesinde voleybol oynuyormuş gibi keyifli hissediyorum
Hatunun annesine yakın oturmak.
Pazar günleri çoluğu çocuğu alıp serpmeye gitmek.
Hatunla bir olup, 101 de en yakın arkadaşım ve eşine saplamak.
Hatun çay getirirken Fener maçı izlemek.
İşten eve gelirken markete uğrayıp hanımın yazdıklarını almak
(yanlıs alıp azar yemek)