خلاصه، برای این دخالتهای بیاثر و کسانی که در کمین نشستهاند تا از دخالت برای منافع خود بهرهبرداری کنند، بیش از حد هورا نکشید. تاراج و غارت منابع، بیزنس اینگونه مداخلات است. در این میان، زنان نه طرف این معاملاتاند و نه سهمی از آن دارند.
کنار زنان افغانستان میایستیم؟ فقط یک ژست است و بس. اگر جهان واقعاً به زنان افغانستان اهمیت میداد، اجازه نمیداد این همه پولی که به اسم جامعه مدنی آمد، توسط دزدان دولتمرد از کشور خارج شود. افغانستان نیروی نظامی مؤثری نداشت تا در برابر طالبان بایستد. کثافت زدند با دخالت.
در سالروز اعدام شیرین علمهولی و یارانش، به یاد آوریم او را که سالها پیش از طنینانداز شدن شعار #ژن_ژیان_ئازادی / #زن_زندگی_آزادی در خیابانهای ایران، آن را بر دیوار اتاقش در زندان اوین نوشته بود.
حمید حاج اسماعیلی، کارشناس حوزه کار، به خبرگزاری ایسنا: "بین ۳.۵ تا ۴ میلیون نفر شاغل در کارگاههای غیررسمی و فضای مجازی در دوران جنگ شغل خود را از دست دادهاند"
#اخراج#بیکاری#کارگران
https://t.co/oE8YAemJCK
در ۴۵ روز اخیر (از ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵)، دستکم ۲۴ زندانی با اتهامات سیاسی و «امنیتی» اعدام شدهاند. از این میان، ۱۰ نفر از بازداشتشدگان خیزش دی ماه بودهاند، ۹ نفر با اتهام عضویت یا همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران و یک نفر با اتهام وابستگی به گروه جیشالعدل و/۱
امروز روز کارگر است؛ یادآور اعتراض کارگران آنارشیست شیکاگو از ۱ می ۱۹۸۶ که روز چهارم به کشتار کارگران انجامید و سپس ۷تن از رهبرانش به اعدام محکوم شدند.
لوسی پارسونز، آنارکوسندیکالیست و همسر یکی از رهبران اعدامی، مبارزه حقوق کارگران را ادامه داد.
سهم کارگر همیشه سرکوب و اعدام است.
یک دست لحاف و تشک برای خوابیدن در نانوایی و یک دست لباس کاراته برای ورزش؛
سهم کارگر جوان ۲۱ساله جونقانی از زندگی که امروز در زندان دستگرد اصفهان مرگ نصیبش شد.
سهم کارگر از این جنگ خانمانسوز یا بیکاری و گرسنگی است یا زندان و اعدام در سکوت و وحشت از آغاز دوباره جنگ
#ساسان_آزادوار
در برنامه امشب #آگورا با حضور سه مهمان، به بررسی بحرانهای پس از جنگ در ایران پرداختیم؛ از ابعاد اقتصادی و اجتماعی تا پیامدهای روانی.
ژیار از مشکلات حاد اقتصادی، کمبود دارو و نیازهای اولیه زندگی گفت. رشوان رازیانی ، روانشناس، به تأثیرات عمیق روانی جنگ بر جامعه اشاره کرد.
و عاطفهرنگریز نیز از چالشهای اجتماعی پیشِرو سخن گفت.
مروری کوتاه بر واقعیتی که جامعه امروز ایران با آن روبهروست @Atefe_rangriz1@jabar_dastbaz
https://t.co/mYcLZWuo3F
دوستی به نقل از یک وکیل حقوقبشری و در توصیف وخامت و ابهامِ وضعیت پروندهها میگفت: صبح اول خبرها رو چک میکنیم اگه موکلمون اعدام نشده بود بعد دوباره پیگیر پروندهاش میشیم...
#نه_به_اعدام
فایل کامل قسمت نهم از مجموعه گفتگوهای زنده ونداد: دیگری سازی و فرسایش گفت و گو در زمانه جنگ، درس هایی از تجربه افغانستان با حضور مهمانان گرامی: عاطفه رنگریز _ کارشناس ارشد جامعهشناسی و فعال حقوق زنان علیرضا حسینی _ محقق علوم ارتباطات
@Atefe_rangriz1@ARH2025
پریروز یک مصاحبه از «پانوراما» دیدم، سه روزه جدی تو افق محو شدم و پشت لپ تاپم و مینویسم. دیگه ایران و جمهوری اسلامی یکی نشده بودند و تشکر از نیروی سرکوب هم عادی شده توسط فیلسوف و روشنفکر! لابد دیگه ....
من باز با فضای مسموم، یاد «دیوژن» میوفتم در برابر پیشنهاد کمک از طرف «اسکندر کبیر»، که گفت «برو کنار بذار آفتاب بیاد». خلاصه این میتواند الگوی راهبردی باشد!
در فضای مسموم فعلی چه آنها که با شعار «ایران رو پس میگیریم پرچم اسراییل و آمریکا را بالا مبرند، چه آنها که به نام «وطن» پرچم جمهوری اسلامی را بالا میبرند، ضرورت بازاندیشی به «سیاست رادیکال» پیش از پیش مطرح می شود.
#نه_به_جمهوری_اسلامی#نه_به_جنگ
ترجمه: «ترامپ یا ترومن پلاس؟
شاید این راهحل نهایی برای شکست دادن شیطان باشد».
ترومن اون رئیسجمهوری است که دستور استفاده از سلاح هستهای در جنگ جهانی دوم را داد.
این پفیوزها کیاند دیگه که به انگلیسی دارند پیشنهاد استفاده از بمب اتم میدهند؟
ایران خیلی بیش از آنچه هر کسی بتواند تصور کند، آدمهایی دارد که ایثار و ازخودگذشتگی مرامشان است. در همه محلهها، روستاها و شهرها، گمنامهایی هستند که در هر اعتراض و در هر فضای ملتهب جنگی، چسب این جامعهاند.
صدای پفیوزهای سلبریتی بلند است، اما چسب واقعی، همین گمنامها هستند.
وقتی صبح از خواب بیدار میشوید و خبر اعدام زندانیان به اتهام وابستگی به سازمان مجاهدین توسط جمهوری اسلامی را میخوانید، در حالی که روز قبل به نام اپوزیسیون در دیاسپورا شعار «مرگ بر مجاهد» سر دادهاید، آیا احساس شرم یا عذاب وجدان نمیکنید؟! آیا فردا باز این شعار را تکرار میکنید؟!