Benim annem yıllarca dedeme ve babaanneme baktı hep mutsuzdu hep sinirliydi daha çocuk aklımla bunu görebiliyordum defalarca kez onun için ağladığımı hatırlıyorum nasıl bu kadar bencil ve empatiden yoksun olabiliyorsunuz gerçekten anlamıyorum
Annem, tam kırk beş yıl babaannemle aynı evde yaşadı. Son on beş yılda babaannem yerinden kalkamaz hâle gelmişti, annem de her ihtiyacıyla ilgilendi. Dışarıya çıkamadığı için, annem de neredeyse on yıl boyunca sadece zaruri durumlarda evden çıktı. Onu evde bırakıp gitmeye vicdanı el vermiyordu. Babaannem vefat ettiğinde, annem neredeyse bir ay kendine gelemedi.
Şimdi de dedem hasta… Annem kırk beş yıldır onunla da ilgileniyor. Son beş yıldır da bütün işlerini kendisi yapıyor. Dedem doksan üç yaşında ve yoğun bakımda. Annem hâlâ ona “Allah uzun ömür versin, yaşatsın” diye dua ediyor. Onlara hizmet etmenin kendi için bir cennet bileti olduğuna inanıyor.
Bu sadece anneme mahsus bir durum değil; o kuşak böyleydi. Onlar, anneye babaya hizmeti bir görev değil, bir şeref bilirdi. Ama ne yazık ki yeni nesil, hepsi değil ama bazıları ne annenin, ne babanın, ne de atalarının değerini biliyor.
Toplum da ki bereketsizliğin en önemli sebeplerinden biri de bu hal.....
Oda arkadaşım gece 1e kadar lambayı kapatmıyor ben de sabah erken kalkıyorum doğal olarak 10-11 gibi uykum geliyor yorganı kafama çekiyorum uyumak için bu sefer de sıcaktan uyuyamıyorum klimayı açıyorum kapatıyor çakıcam bi tane ağzının ortasına