وقتی پارسال این فیلم سالگرد #کیاوش_سنجری رو دیدم، تا چند روز افسرده بودم، واقعا رفتنش غم بزرگی بود که هیچوقت پاک نمیشه، این فیلم رو ببینین متوجه میشین چی میگم.
برای جاویدنام: #کیانوش_سنجری
به تهران برآمد یکی نامدار
کیانوش، آزادهای استوار
ز شهریور آمد به گیتی پدید
دلش جز ره آزادگی را ندید
جوان بود و دلبستهٔ دانش و داد
به راه خرد، دیده بر ظلم بستاد
نه از بند و زنجیر، دل واگذاشت
نه از بیم زندان، ره خویش کاشت
به هفده، چو آتش به میدان شتافت
ز بیداد، رنجی گران درنیافت
نه سنگی به کف داشت و نه تیغ و تیر
فقط داد میخواست و اندیشهای دلیر
به زندان سپردند آن نوجوان
ولی بند نتواند بپیچد بر جان
ماهها در سیاهی گذشت
ولی شعلهٔ باورش برنگشت
ز تنهایی تلخی فراوان چشید
ز دیوار زندان، جهان را شنید
به هر بند و زنجیر، نامش بلند
نشد قامتش زیر بیداد، بند
نه بار نخستین، نه بار دگر
نلرزید از آن رنج و بیم و خطر
چو آواره شد از دیار پدر
نبرد از دلش مهر ایران به در
به غربت، زبانش گواهی بداد
ز رنج اسیران، سخن برکشاد
ولی مهر مادر، دلش را ربود
دلش سوی آن خاک مألوف بود
ز راهی که میدانست آکنده خار
به میهن درآمد، دلش بیقرار
به امید دیدار مادر شتافت
ولی داغ زندان دوباره بیافت
نه آسود از آن روزگار سیاه
نه خاموش شد در دلش مهر راه
به داروی تلخ و به رنج روان
گذشت آن زمان بر دلش بس گران
ز تیمار و زندان، دلش خسته شد
ولی مهر ایران در او زنده شد
چو از بند بیرون شد، از نو به پا
به یاد اسیران، برافراشت صدا
به هر سو سخن از رهایی سرود
دلش جز به آزادی مردم نبود
چنین گفت با بازجو، مردوار:
«مرا واگذار و مگیر از وطن، قرار»
که من عاشق خاک ایران شدم
به مهرش گرفتار و ویران شدم
ز اندیشهاش این سخن یادگار
که در جان او داشت ریشه و بار:
«زندگی یک وطن به من بدهکار
که بیوطناندیشی آید به کار
در آن خاک، آسوده از بیم و درد
بیندیشم از زندگی، نه ز نبرد»
خاک وطن را سرمهٔ چشم خویش
میانگاشت و میسوخت در راه و کیش
چنین گفت از آن روزگار تباه
که آتش فکند اندر آن بوم و راه:
«خاک وطن سرمهٔ چشم من است
فتنهٔ پنجاهوهفت آتشِ خرمن است
ز دیو چو بیرون رود، سوختم
به ریزشِ آن بهمن، عاقبت آموختم»
چو آبان رسید و زمانه غمین
برآورد فریاد خود از دل زمین
که تا زندانیان نشوند آزاد
نماند سخن در گلویش به یاد
ولی آخرین گفتهاش این چنین
به یاد جهان ماند چون نقش زرین:
«برای عشق زندگی جان دهیم
نه از بهر مرگ و تباهی رهیم»
ز چارسو گذشت آن دل خستهجان
و ماند از صدایش نشان در جهان
نه پایان گرفت آنچه او آرزوست
نه خاموش شد نام آن مردِ دوست
اگر جسم او رفت از این روزگار
نماند از اندیشهاش هیچ غبار
کیانوش، نامت به تاریخ ماند
چو بانگ خرد در دل دهر خواند
تو رفتی، ولی آن سخن زنده است
که آزادی از آرزوی مرده نیست
ز تهران تا هر کجای جهان
بماند به یاد تو نامت، کیان
-شعر از هوش مصنوعی
زندگی هنوز هم یک وطن بهت بدهکاره، که در اون فقط به زندگی فکر کنی، نه به وطن...
هنوز هم باورم نمیشه رفتی و هنوز هم بعد دوسال امیدوارم بیای بگی ما داریم خواب میبینیم.
رفتی و ما ماندیم و هزار اما و اگر...
فرزند ایران ؛ جاویدنام #کیانوش_سنجری 🕊💔🥀
متن زیر مقاله ایه که یکی از فالورهای گمنامم که سالها #كيانوش_سنجرى رو دنبال کرده نوشته و از من خواسته پخشش کنم:
اسنادی قدیمی که راز خواهند گشود!
من مخاطب و کسی نیستم که چند روز است کیانوش را شناخته ام، من سالهاست که مخاطب دورادور او هستم. سکوت کردم و این سند واضح 👇