وارد آسانسور شدم و دیدم که همسایه پدرخانومم داخل کابین هستش.
گفت:"تا میرسیم پارکینگ میشه یه سؤال بپرسم؟"
گفتم بفرمایید
گفت:"اینا کی میرن؟"
منظورش جمهوری اسلامی بود و چون پدرخانومم آدم مذهبی هستش احتمال داده بود که عقاید من هم شبیه ایشان هستش...
گفتم نمیدونم...چرا؟
گفت:"که اوضاع اقتصادی خوب بشه"
گفتم چرا فکر میکنی با رفتن اینا اوضاع خوب میشه...
گفت مثل ژاپن میشیم...
گفتم خب چرا فکر نمیکنی مثل سوریه و لیبی و عراق میشیم.
گفت:"شما چرا فکر نمیکنید مثل عربستان و دبی و قطر میشیم"
به پارکینگ رسیدیم و از هم جدا شدیم.
نکتهی جالب اینجاست که تصویر مطلوب خیلی از مردم ایران اینه که بعد از توافق و رفع تحریمها(بر فرض م....) ما باید مثل کشورای حوزه خلیجفارس زندگی کنیم.
یعنی پول حاصل از فروش نفت مستقیماً میره توی جیب ما و ماهم سوار بر لندکروز میریم عشق و حال!
راستش به شخصه دوست دارم این آرزو محقق بشه ولی واقعیتش اینه که نمیشه!
چرا؟
خیلی خلاصه عرض کنم که موانع زیادی بر سر راه این فانتزی هست:
اولین مانع، تفاوت در مدل اقتصاد سیاسی ایران با سایر دول خلیج هستش؛
کشورهای حوزه خلیج فارس (به جز عربستان که بزرگتره) چیزی به نام Rentier State یا دولت رانتیر هستن. یعنی بیش از ۵۰٪ درآمدشون از فروش منابع طبیعیه که بدون نیاز به مالیاتگیری از مردم تأمین میشه. این مدل مزایایی داره: دولت میتونه مالیات کم بگیره... خدمات رفاهی بده و در عوض، مردم رو از مشارکت سیاسی واقعی دور نگه داره!
اما ایران چنین دولتی نیست. ایران پیش از انقلاب هم اقتصاد متنوعتری داشته (کشاورزی، صنعت خودرو، پتروشیمی، خدمات). امروز هم سهم نفت و گاز از درآمدهای ارزی ایران حدود ۳۵-۴۰٪ هستش، نه ۸۰-۹۰٪ مثل قطر یا کویت. پس حتی با رفع تحریمها، ایران نمیتونه و نباید شبیه اون کشورها بشه. چون جمعیت ۹۰ میلیونی نیاز به اشتغال پایدار در تولید داره، نه فقط پخش پول نفت.
مانع دوم تفاوت در ساختار جمعیت و نیروی کار هستش؛
کشورهای عربی خلیج فارس وضعیت جمعیتی نامتعادلی دارن. مثلاً در امارات، ۸۸٪ جمعیت رو خارجیها تشکیل میدن... شهروندان اصلی (اماراتیها) کمتر از ۱۲٪ هستن. این مدل به اونها اجازه میده رفاه بالا را فقط برای یک جمعیت کوچک تأمین کنن و کار سخت و ارزان رو به خارجیها بسپارن!
اما در ایران، نسبت شهروند بومی به ساکنین خارجی کاملاً معکوس هستش. شما نمیتونید برای ۹۰ میلیون نفر رفاه سطح دبی رو با صادرات نفت تأمین کنید. چون سرانه نفت ایران در مقایسه با قطر یا کویت حدود یک دهم یا کمتره. برای رسیدن به همان سطح رفاه، ایران باید بهرهوری صنعتی و دانشبنیان رو بالا ببره، نه فقط بنادر آزاد و برج بسازه.
و اما مانع سوم: تفاوت در نظام سیاسی و قرارداد اجتماعی؛
کشورهای عربی خلیج فارس، عمدتاً سلطنتهای مطلقه یا نیمهمطلقه هستن. در این مدل، سیاست خارجی، پیمانهای اقتصادی و حتی توزیع یارانهها رو یک خاندان تعیین میکنه... و مردم در قبال امنیت و رفاه، از حق رأی واقعی چشمپوشی میکنن.
حتی اگر جمهوری اسلامی ایران با آمریکا صلح کامل کنه، نمیتونه ساختار نهادهای خودش رو شبیه یک پادشاهی کنه. ایران انتخابات مستقیم ریاستجمهوری، مجلس قدرتمند، شوراهای شهر و روستا، و نهادهای مستقل داره. مردم ایران بهطور سنتی توقع پاسخگویی، نقد و تغییر دولتمردان رو دارن. این تفاوت فرهنگی-سیاسی اجازه نمیده مدل «دولت رانتیر-پادشاهی» در ایران پیاده بشه.کما اینکه پهلوی هم با اون فروش نفت نتونست قید خواستههای سیاسی مردم رو بزنه!
مانع چهارم چیه؟
جایگاه ژئوپلیتیک
کشورهای عربی خلیج، امنیت خودشون رو عملاً به آمریکا و پیمانهای نظامی فروختن. پایگاههای آمریکایی، قراردادهای تسلیحاتی و محوریت دلار در فروش نفت، بهای این مدل توسعهست.
اما ایران به دلیل وسعت، همسایگی با افغانستان و پاکستان، دسترسی به آبهای آزاد و تاریخ استقلالطلبانه، نمیتونه صرفاً یک «پایگاه امنیتی آمریکا در منطقه» باشه. حتی در سناریوی صلح با آمریکا، ایران به یک سیاست خارجی مستقل و متوازن نیاز داره. یعنی نه شرقی، نه غربی، بلکه هوشمندانه. پس کپی کردن مدل امارات ممکن نیست.
خلاصه....صلح با آمریکا و رفع تحریمها بدون شک به نفع ایرانه و منتهی به ورود سرمایه، تکنولوژی، کاهش تورم و باز شدن بازارهای جهانی میشه. اما کسی که وعده «ایرانِ شبیه دبی» رو میده یا جغرافیا نمیدونه، یا اقتصاد نمیفهمه، یا تاریخ ایران رو نادیده گرفته.
ما میتونیم از تجربه کشورهای عربی در جذب گردشگر، مناطق آزاد و مدیریت درآمد نفت یاد بگیریم، اما الگو برداری کامل امکانپذیر نیست. ایران یک تمدن بزرگ با اقتصاد ملی، جمعیت جوان و نظام سیاسی مشارکتیه.
راه ما توسعهای درونزا، دانشبنیان و با حفظ استقلاله!
الآن چند روزه این توییت رو کوت میکنم و ادامه میدم و غیر از دو سه نفر کسی همراهی نکرده
من وظیفهی خودم میدونم هرجور شده این مطالبه رو ادامه بدم تا حداقل اون دنیا سرم جلوی رهبر شهیدم بالا باشه حتی اگه تو این مسیر تنها باشم پس:
صرفاً جهت یادآوری
امروز روز سوم اقامتمون در مدينة النبى و روز زيارت دوره ،
هر چند حدود ٦/٣٠ صبح حركت كرديم ولى بازم هوا گرمه و توضيحات روحانى تو اين گرما و تابش خورشيد در حالى كه سرپاييم خيلى خسته كننده س، علاوه بر اينكه ٩٩٪اطلاعات هم تكراريه.
امروز دما ٤٠+
#حج_1447هـ
@aidin_dorostkar ٤٠١يادتون رفته ميرفتين تو خيابون دست روى بوق ممتد براى خيزش لختى ها چندين ساعت فقط بوق ميزدين؟؟؟؟
هيچ وقت يادم نميره رفتم مطب دكتر و مسير برگشتم پارك وى به تجريش از شدت سردرد و فشار عصبى به تهوع افتادم .
بنظرم امثال زیباکلام عبدی زید آبادی ها سلبریتی های فرهنگی هستن ،یعنی محتاجان توجه ، هر چند وقت یه چیز شاذ میگن
بهترین عکس العمل ندادن تریبون بهشونه رسانه داران نباید تریبونشون رو در اختیار امثال این گدایان بزارن.
یه پژو ۴۰۵ راننده یه خانم حدود ۳۵ ،روسری داشت ولی محجبه نبود پرچمی نداشت معلوم بود تصادفی مسیرش به ما خورده ، و در جواب ماشالله و دعا های ما بغضش شکست .هی تشکر میکرد از بودنمون .دختران سرزمینم 🥹
#خاطرات این شبها
ديشب راننده يه BMW يه خانم بى حجاب بودپسر نوجوانش كنارش داشت پرچم تكون ميداد براى تشويقشون همه باهم ماشالله گفتيم يهو خانمو داد زد جاويد ،،،ما همه سكته رو زده ،،،كه ادامه داد ،،ايران 😅در كسرى از ثانيه بودا همه باهم زديم زير خنده .
#خاطرات اين شبها
@mhrezaa2 از ظرفيت سى هزار نفره اعلامى ١٣/٥٠٠نفر ثبت نام كردن از پنجم اعزام شروع ميشه تا مرز عراق ريلى و اتوبوس از شلمچه تا مرز عر عر با اتوبوس از عر عر تا مدينه هوايى .اعلام كردن با چراغ سبز شعام اجرا ميشه و تصميم گيرى برقرارى حج با ولى فقيه هست .ملت در بهت كه چى بگن!
@fereshte_aminy ،ما انصراف داديم ، ولى كلى تهديد ضمنى كردن كه شايد سال بعد تو اولويت قرار نگيرين و سال بعد هزينه جديد خواهد بود و حج كنگره جهانيه و عربستان نمياد خودشو خراب كنه به حجاج آسيب بزنه ولى بنظرم چون عربستان قبول نكرده پولشونو پس بده سازمان داره برگزار ميكنن .