IGR

Потомок калмыцкой степи и советской глуши.

[Wehrmacht 1939 - 1945 @Das_Pazer]

#German convoy on the Eastern Front during #WorldWarII

[Grenadier @_Uscha]

German soldiers on a Soviet KV-1 heavy tank and a collapsed bridge, early Eastern Front.

[IGR @Avivi1999]

Sd.Kfz. 251 armored personnel carriers, likely prepared for the French campaign. #WWII

[Michał Fiszer @MichaFiszer]

Rakieta przeciwradiolokacyjna Ch-28

Była to pierwsza sowiecka rakieta przeciwradiolokacyjna.
Jej żywot zaczął się od postanowienia Rady Ministrów ZSRR z 10 stycznia 1963 r., kiedy to zdecydowano o opracowaniu kompleksu przełamywania obrony powietrznej K-28P, który był złożony z taktycznego samolotu bombowego Jak-28N z dwoma rakietami Ch-28, jakie miały zostać opracowane pod kątem tego kompleksu. Liczba "28" w nazwie rakiety pochodziła od nazwy pierwotnego nosiciela, Jak-28. Za opracowanie kompleksu odpowiadało oczywiście OKB-115 Aleksandra Jakowlewa, ale za samą rakietę - ówczesna filia OKB-155-1 w mieście Dubna na północ od Moskwy, późniejsza MKB Raduga (czyli Tęcza).

Równolegle z pracami nad rakietą, zaczęto prace nad specjalnym systemem wskazywania celów dla głowicy rakiety. System przeszukiwał częstotliwości radarowe i przestrzeń, wychwytując prace stacji radiolokacyjnych kierowania ogniem przeciwlotniczych zestawów rakietowych i podając komendy do kierunkowej anteny rakiety, by ta ustawiła się na odpowiedni kierunek, a także do odbiornika głowicy rakiety, by zestroić go z częstotliwością wykrytego sygnału. Taki system powstał w CKB-111 Automatyki w Omsku (obecnie OAO NPK "Awtomatika") pod kierunkiem Borysa Prasałowa. Po rezygnacji z programu Jak-28N, aparaturę która w prototypie Jak-28N mieściła się w obudowie stacji radiolokacyjnej Inicjatywa, upakowano w podwieszany zasobnik "Mietiel-A".

Sama rakieta Ch-28 została opracowana w latach 1963-1965 w Dubnej pod kierunkiem Aleksandra Ja. Bieriezniaka. Głowicę samonaprowadzania na stacje radarowe PRG-28 opracowano w tym samym omskim CKB-111 pod kierunkiem Aleksandra S. Kiriczuka. Autopilota rakiety APR-28 opracowano w moskiewskim instytucie NII-923 pod kierunkiem Jewgenija F. Antipowa. Silnik rakietowy na ciekły materiał pędny powstał w OKB-300 Siergieja Tumanskiego. Był to silnik R‑253‑300 o ciągu przy starcie 70-80 kN, który zapewniał rakiecie zasięg 40-70 km w zależności od wysokości odpalenia, przy prędkości Ma=3,0.

Próby pocisku prowadzono od 1966 r. na specjalnie przebudowanym samolocie An-12BŁ (Ł od Łaboratoria, czyli laboratorium), pierwsze odpalenie Ch-28 z An-12BŁ miał miejsce 2 lutego 1968 r. Pierwsze odpalenie z prototypu Jak-28N - w 1969 r. Ostatecznie jednak, z produkcji Jak-28N zrezygnowano, postanawiając przenieść cały kompleks na seryjne Su-17 i MiG-27. Pierwsze odpalenie Ch-28 w ramach prób z samolotów taktycznych z zasobnikiem Mietiel A przeprowadzono z Su-7BM 7 czerwca 1972 r. Następnie w latach 1973-1974 prowadzono próby państwowe pocisku na Su-17M z wyrzutnią PU-28S pod kadłubem, przykręcaną do środkowej części kadłuba, gdzie dotąd Su-17 nie miał zaczepów. Później wykorzystano te mocowania także dla kontenera kompleksowego rozpoznania KKR-1 i następnie KKR-1T.

Pocisk Ch-28 wszedł do uzbrojenia w 1974 r. na samolotach Su-17M2 od początku oraz na Su-17M jako dostosowanie w toku remontów z modernizacją. Produkcja Ch-28 była prowadzona w dwóch zakładach, Zakładzie 256 w Dubnie (Dubieńskij Zawod Maszynostrojenia) już od 1971 r. i w Zakładzie nr 272 w Leningradzie (Leningradzkij Siewiernyj Zawod). Prowadzono ją dla ZSRR do początków lat 80., a następnie do końca dekady jako eksportowe Ch-28E.

W pierwotnej postaci pocisk mógł niszczyć radary kierowania ogniem zestawów MIM-14 Nike-Hercules i English Electric Thunderbird, ale wprowadzony w 1976 r. Ch-28M mógł poza nimi niszczyć radary podświetlania celów AN/MPQ-33 i AN/MPQ-39 z MIM-23 Hawk i MIM-23B Hawk Improved oraz radar wskazywania celów AN/MPQ-34 z Hawków, a dodatkowo także radarów Type 86 Firelight (śledzenie celu) i Type 87 Scorpion (śledzenie rakiety i podawanie komend kierowania) z brytyjskiego systemu Bloodhound Mk.2.

Pocisk był wielki, miał długość 5,98 m, średnicę kadłuba 45 cm, rozpiętość skrzydeł delta 1,39 m, a ważył 690 kg. Na Su-17M2/M3 podwieszano jeden pocisk pod kadłubem na PU-28S, a zasobnik Mietiel A na prawym wewnętrznym zaczepie podskrzydłowym. Na MiG-27 na wyrzutni AKU-58 podwieszano jeden pocisk Ch-28 na prawym zaczepie podskrzydłowym, a Mietiel A lub dostosowany do Ch-28M zasobnik Mietiel AW pod lewym zaczepem podskrzydłowym. Na Su-24 i Su-24M podwieszano dwie rakiety Ch-28M pod skrzydłami i pod kadłubem inny zasobnik wskazywania celów - Filin N.

Ch-28 wyeksportowano do Iraku, Libii i Wietnamu, nie jestem pewien co do Węgier. Polsce oferowano je wraz z Su-22M3 w 1982 r., ale ostatecznie kupiliśmy Su-22M4 i Ch-25MP z przeciwradiolokacyjnych.

Na zdjęciu radziecki Su-17M2 z pojedynczą rakietą Ch-28.
Fot. Runet

Jeśli chcecie, żebym poświęcał swój czas na te wpisy, jeśli w ogóle chcecie je czytać, to poproszę o kawkę. To tylko kilka złotych, a mnie rekompensuje włożony w tę pracę czas. https://t.co/pPHnCSlfpS

[IGR @Avivi1999]

Soldiers of the German 1. Gebirgs-Division advancing through Lwów in the summer of 1941. #WWII

[IGR @Avivi1999]

Grodno 1941.⬇️

[IGR @Avivi1999]

Messerschmitt Bf 109F-4 of JG 27 (probably late 1941 or early 1942) on an Italian airfield during a ferry flight to North Africa. #WWII

[IGR @Avivi1999]

@AqArchitekt @XKubiak Zawsze chciał jechać do Szwecji, albo Norwegii. Już przed wejściem Polski do UE tam jeździł do pracy, a po 2004 został na stałe.

[IGR @Avivi1999]

Zündapp KS 750 and Panzergrenadiers - France, Summer 1944. #WWII

[IGR @Avivi1999]

@GiertychRoman Pan jako wuj ma chyba teraz największe prawa?

[IGR @Avivi1999]

Soldiers of the 1st Belorussian Front on the outskirts of Berlin, April 1944. Colorization by me, without the use of AI. #WWII

[IGR @Avivi1999]

@PatrykJaki Podziękujcie Patryku wujkowi Trumpowi i budujta dla nich te darmowe koszary z ogromnym osiedlem mieszkaniowym, sklepami, szkołami, kinami, kawiarniami, basenami, siłowniami i stacjami benzynowymi.

[IGR @Avivi1999]

@TarnowskimOkiem Wielu ludzi wtedy realnie awansowało – budowali domy, robili kariery, teraz dzieci kształcą za granicą. Ja nawet zawodówki nie skończyłem. Po prostu nie dałem rady.

[IGR @Avivi1999]

September 1939 auf polnischen Straßen. #WWII

[Akira Takiguchi @atakiguchi]

ウクライナで撮影されたカラースライド。こちらのトラクターは STZ-3 のように見えますが、投稿主知識不足のため確定できず。ご教示賜れれば多謝。

右下に10,5cm leFH18 の防楯と第8中隊の兵科記号が見えます。

https://t.co/qFDOaVu2RX

[Akira Takiguchi @atakiguchi]

ひっくり返っちゃったシリーズ。
写真の持ち主、クレフナー Josef Kleffner は第36戦車連隊(第4→第14装甲師団)で戦い、スターリングラードで戦死した。
潜水戦車仕様の砲塔の細部を観察できる(訓練時と思われる)。エンジンデッキ左側に単色の対空識別標識があるがこの時期の情報は今のところなし。

[Wehrmacht 1939 - 1945 @Das_Pazer]

Soldiers of the 1052nd Grenadier Regiment in #Normandy
A soldier is carrying a Panzerschreck launcher, followed by a soldier with an MP43, and a grenadier carries a Panzerfaust and a slung pair of Rpzb Gr4322 Panzerschreck rounds connected by a web strap. August 1944.

[Wehrmacht 1939 - 1945 @Das_Pazer]

15-year-old Latvian Alfrēds Urbiņš being awarded the Iron Cross for destroying a #Soviet T-34 tank in the Courland sector. He is armed with a captured Soviet PPS-43 submachine gun and a Panzerfaust. October 1944.