Sevdiğimiz her yere dönmeyiz. Bazen yalnızca anımsarız, ne güzeldi deriz. Gülümseriz. Ama dönmeyiz artık. Yaşanacak yaşanmıştır. Bir anıya, bir hikâyeye dönüşmüştür. Yas biter, bize böyle bir hikâyeyi yaşamış olmaktan duyulan mutluluk, özlem ve belki de bir parça hüzün kalır.
Eski ve tekrardan doğan yaşamsal döngü içinde ki insan ve dünya, yarattıkları kaos ile yeni bir insan ve dünya oluşturacaktır.
Bu kaos döneminde dış dünya denilen yer ile özdeşleşmeyen,
Korkuyu var etmeyen için yeni bir doğum olacaktır…