Seni en çok ben mutlu ederim demiyorum.
Belki de hiç beceremem...
Ama kimse Seni benim gibi;
Gelişine bir şart koşmadan.
Gidişine tek bir sitem etmeden.
Bütün mesafelere rağmen
Sadece var olmana sığınarak sevebilir mi ?
İnsan en çok da anlatmaktan yoruluyor.Kırıldığını anlatıyorsun, anlamıyorlar; sustuğunda umursamıyorlar. Sonra bir gün içinde ne varsa sessizce bitiriyorsun. Ne bir sitem kalıyor dilinde ne de bir beklenti Sadece kocaman bir yorgunluk ve herkese geç kalmış bir veda.
Yorgunluk;Ne sözle
Ne yazı ile
Nede sitem ile anlatılmıyor.
Ama bazı sözler varOnlar Kime Neye Ve niçinMesafe
Gelmesigerektiğini
iyi belli ediyor..
Mesafeyi ayarlarken korkmayın
Bazen bu yeni yol için
Bazen nefes Bazen ise
Kendine gelmenin başlangıcıdır..
"boşunaymış” dedirtmeyin, kırmayın yanınızda olanı…çünkü insan bazen sevgisi bittiği için değil, sevgisinin hiçbir şeyi değiştirmediğini anladığı için vazgeçer...
bir gün gelir, ne sitem eder ne hesap sorar ne de kendini anlatmaya çalışır.