مردم یعنی: من و دیگری، تو و دیگری و او و دیگری. هر وقت هر کدوم از «ما» تونستیم همدیگر را به عنوان جزئی از این فضای در هم پیچیده و متفاوت قبول کنیم، اونروز دیگه «هیچ حاکمیتی» از ما بر قدرت نمیشینه که بخواد اون «دیگری» را نفی کنه و نادیده بگیره.
نقلقولهای بیشتری از گفتوگوی تلفنی باراک راوید خبرنگار اکسیوس با #ترامپ:
«حملات ایران به کسی آسیبی نرساند. امیدوارم #اسرائیل تلافی نکند. اگر بنیامین نتانیاهو به آنها حمله متقابل کند، این ماجرا فقط مثل ۴۷ سال گذشته، یا حتی ۳۰۰۰ سال گذشته، ادامه پیدا خواهد کرد.»
ترامپ افزود:
«ما بسیار به دستیابی به یک توافق نهایی با #ایران نزدیک شدهایم. این توافق، توافق خوبی خواهد بود. نمیخواهم به خاطر اتفاقاتی که اکنون در حال رخ دادن است، این روند از بین برود.»
ترامپ تأکید کرد:
«الان به نتانیاهو زنگ میزنم و به او میگویم که تلافی نکند. هر دو طرف سهم خودشان را داشتند؛ اسرائیل حمله خود را انجام داد و ایران هم حمله خودش را انجام داد. دیگر نیازی به حمله دیگری نیست.»
#جنگ
بچهها سلام❤️
بالاخره رسیدم خونهمون و دیگه مشهد نیستم.
ببخشید که نتونستم تکتک به پیامهاتون جواب بدم. میدونید که چقدر دلم براتون تنگ شده. به اندازهٔ یک انقلاب و یک جنگ بینمون فاصله افتاده.
به اندازهٔ یک انقلاب و یک جنگ هم براتون قصه آوردم. وقتی یکم وضعیتم بهتر شد، مفصل براتون مینویسم.
عجالتا فقط خواستم بگم دوستتون دارم. فکر کردم عکس آذر رو هم براتون بذارم.
آذر، زندانی زندان وکیلآباد مشهد، بند آرامش.
آذر بهخاطر گذاشتن یک استیکر برای نتانیاهو با خشونت بازداشت شد. بعد از مدتی انفرادی در سپاه، حالا توی بند آرامش زندان وکیلآباده و هنوز بلاتکلیفه.
آذر عاشق سفر کردنه، تو آژانس هواپیمایی کار میکنه، رپ گوش میده و آشپزیش هم فوقالعادهست. تمنای آزادی تو تمام وجودش جریان داره؛ تمنای رهایی و عصیان.
آذر ماههاست که زندانه.
برای خیلی از آدما شاید رنج افسردگی تو زندان رسمیت نداشته باشه. یعنی وقتی پتو رو میکشی رو سرت و مشتمشت آلپرازولام و فلوکستین و ترانکوپین میخوری تا بتونی تو شلوغی بخوابی... فقط بخوابی تا رنج دیوارها از پا درت نیاره؛ رنج وطنت و هر لحظه ویرانتر شدنش.
قصهٔ آذر، قصهٔ خیلی از بچههای بازداشتی این دورهست.
من فکر نمیکنم هیچ کشوری تو دنیا بابت یه استیکر به کسی اتهام «همکاری با اسرائیل» بزنه و بندازتش انفرادی، اما اینجا رواله .
هر چی تمنای ما به آزادی بیشتر میشه، سرکوب هم بیشتر میشه.
هر چی عصیان ما بیشتر میشه، سرکوب هم بیشتر میشه.
#آذر_یاهو
#زندان_وکیل_آباد
برای من هم مهم نیست علی یونسی همعقیدهی من باشد یا نه. هیچ انسانی هم مسلما نباید به خاطر عقیدهاش زندانی شود و بدیهیتر اینکه هیچ انسانی نباید به خاطر عقیدهاش در خطر اعدام باشد.
من ولی این روزها خیلی فکر میکنم که چرا این جوانان باهوش و دانا جذب چنین سیستمی میشن؟ این را نمیفهمم
سوار تاکسی بودم؛ راننده اوبر سوری بود که از سه سال پیش اومده بود لندن و قبلش هم دوبی زندگی میکرد. سال ۲۰۰۸ از سوریه اومده بیرون. چنان گفتگوی ریشهای در مورد #خاورمیانه با هم داشتیم که روحم در اوج غم مشترک، تازه شد.
I spoke to President Trump on the phone last hour about the end of negotiations with the Iranians. He told me: “I don’t care if they’re over, honestly. I really don’t care. I couldn’t care less. If they’re over, they’re over. If they’re not, you know, I think they took too much time. Frankly, I thought they started to get very boring.”
https://t.co/Erp6SKZ2Tx
در این عکس نه اسلحهای هست، نه خشونتی، نه جرمی.
فقط یک انسان است که حقِ اعتراض و نه گفتنِ خود را به نمایش میگذارد.
برای همین تصویر، ده سال زندان دادند.
#مسعود_پیاهو
یک منبع آگاه به ایران اینترنشنال خبر داد که مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری ایران، با ارسال نامهای رسمی به دفتر مجتبی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، خواستار کنارهگیری از سمت خود شد.
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، پزشکیان در این نامه که طی ساعات گذشته ارسال شده، با لحنی کمسابقه و انتقادی هشدار داده است که ساختار اداره کشور عملاً از مسیرهای رسمی خارج شده و بخشهای اصلی حاکمیت تحت کنترل کامل طیفی خاص از فرماندهان سپاه پاسداران قرار گرفته است.
هنوز روشن نیست که مجتبی خامنهای با استعفای رئیسجمهوری موافقت خواهد کرد یا خیر، اما محتوای نامه از شکافی عمیق و بیسابقه در بالاترین سطوح قدرت در جمهوری اسلامی حکایت دارد.
سقوط جمهوری اسلامی برای ما رویا گونه شده ولی این رویافروشی نیست؛ جمهوری اسلامی تمام است و دیر یا زود فرو میریزد. جمهوری اسلامی دهههاست ثابت کرده نه عقل داره و نه دوراندیشی. حالا هم چیزی عوض نشده این جماعت حتی برای نجات خودشون هم عقلی به کار نمیگیرند چون سالهاست از این مدار دور هستند.
این متن را در حالی مینویسم که ماههاست آزادی بیان و آزادی رسانه«گرچه هرگز نداشتهایم» به بهانهی جنگ، به شدیدترین شکلِ ممکن سرکوب شده، و فقر نیز از زمین و آسمان بر سر مردم میبارد:
بعد از شرافت، هیچ چیز با ارزشتر از جان انسانها نیست.
جنبشِ باشکوه و سربلندِ «زن زندگی آزادی» برای عدالت، آزادی و کرامتِ انسانی جنگید، آن هم در عصری که عطشِ پول و شهرت و قدرت، چشم و معرفت را از انسانها ربوده.
حالا هنوز هم بازماندگانی از این جنبش در زندان هستند و چهار نفر از آنها به حکمِ ناعادلانه و ضدبشریِ اعدام محکوم شدهاند.
«میلاد آرمون/نوید نجاران/مهدی ایمانی/سید محمدمهدی حسینی».
شرافتِ ما حکم میکند در مقابل این بیعدالتی بایستیم.
به نام دخترم ریرا
دخترم ریرا امروز شانزده ساله میشد. ریرا و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پیاس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دیماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشکهای سپاه پاسداران کشته شدند.
در تمام تولدهایی که بدون ریرا میآید و میگذرد به لحظاتی فکر میکنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آنکس که فرزند از دست داده است میداند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری میگذرد که هیچگاه رنگ واقعیت به خود نمیگیرد. بسیاری میخواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه میخندید، اگر زنده بود چگونه حرف میزد، اگر زنده بود موهایش را میبست یا میگذاشت معوج و سرگردان بر شانههایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست میداشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…
برای من همهی اینها بوده است و نبوده است اما آنچه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک میکند گفتوگوهاییست که با ریرا از دست دادهام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتابها و برخی فیلمها، با تکتک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ میدهد با خودم میگویم گفتوگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس میزنم که اگر او بود در اینباره چه میگفت اگر او بود چگونه فکر میکرد دربارهی مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچکس این تعلیقِ بیپایان را درک نمیکند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.
ریرا دوندهی خوبی بود و در یکی از تیمهای فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی میکرد. اگر او را زنده میگذاشتند ورزشکار خوبی هم میشد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامههای کوچک و بزرگی دارد. من نمیتوانم از تعلیق بیپایانِ زندگیام دریارهی ریرا چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شدهاند اما از دو سال پیش گمان کردم میتوانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگیاش در یک ماراتن شرکت کنم. او که نیست اما با دویدن با تصویر او میتوانم به هرکس که این چهره را میبیند بگویم دنیا بدون ریرا دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچههایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمیکند، دنیای زیبایی نیست.
فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ریرا میدوم و مرارتِ این دو سال تمرین بیوقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهاییاش را، تقدیم میکنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زندهام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زندهام قتل همسرم پریسا و دخترم ریرا را فراموش نخواهم کرد.
#دادخواهی
۱- تمام آن مجموعه متعلق به سپاه است.
اما شواهدی که نشان بدهد آن مجتمع نظامی بود، در دسترس نیست.
در تصویری که درست کردم، بخشهای مختلف مجموعه را مشخص کردم.
مدرسه شجره طیبه، کلینیک آبسالان و مجتمع فرهنگی-تربیتی سیدالشهدا همگی متعلق به نیروی دریایی سپاه هستند.
در مجموعه کنار مدرسه شجره طیبه میناب، بر اساس شواهد، هیج پایگاه یا ساختمان نظامی وجود ندارد. علاوه بر مدرسه، کارواش، کلینک درمانی آبسالان، زمین فوتبال و مرکز فرهنگی-تربیتی سیدالشهدا قرار دارد.
یک پادگاه سپاه در یک کیلومتری این مجموعه وجود دارد که به آن حملهای صورت نگرفته است.
خبرنگار: پیام شما به خانوادههای آمریکایی که از گسترش هوش مصنوعی نگران هستند چیست؟ آنها میترسند که فرزندانشان در آینده نتوانند شغلی داشته باشند؟
ترامپ: هوش مصنوعی فوقالعاده است...ایران نباید سلاح هستهای داشته باشد. 😑
آمریکا ویدیوی غرقکردن ناو دنا را برای نمایش قدرت منتشر کرد؛ اما این ویدیو علیه روایت واشینگتن حرف میزند: اژدر آمریکایی ناوی را هدف گرفت که با حمله اولیه اتش گرفته بود و ملوانانش در حال تخلیه آن بودند؛ پروندهای باز درباره یک کشتار نظامی.
لطفا بخوانید.
https://t.co/1PmfYYWpIT