Bekar olmayı seviyorum. Bir ilişkim de olsun istiyorum. Ama mesele şu: yalnızlığımdan daha değerli biriyle karşılaşana kadar bekar kalacağım. Beni gerçekten takdir eden biriyle. O kişiyi bulana kadar kendimle gayet mutluyum. Öz değerim daha azına razı olacak kadar değersiz değil.
En çok da yağmur yağdığında seviyorum bu şehri. Herkesin yüzü ıslak, başı öne eğik. Sanki herkes suçunu kabullenmiş gibi mahcup bir sessizliğe bürünmüştür..
Yanlış yerde, elinizden gelenin en iyisini yapsanız bile asla yeterli olmaz. Ama doğru yerde, sadece varlığınız bile kutlanır.
Çünkü asıl mesele ne verdiğin değil, kime denk geldiğindir..
İnan bende ne yaşadığımı bilmiyorum. Geçmişimi unutamadığım için mi bir gelecek kuramıyorum, yoksa gelecek olarak gördüğüm kişiyi geçmişte bıraktığım için mi? İnan bende bu sorunun cevabını bilmiyorum..