یه سری وسایل و اشیا هستند که با دیدنشون در لحظه افسرده میشم. یعنی یه غم سنگینی میاد سراغم و ولم نمیکنه. یکیش این صندلیها آهنی زوار درفته که من رو میبره به دوران دبستان. تصمیم گرفتم هروقت با دیدن به چیزی از گذشته این حالت شدم اینجا توییتش کنم که بتونم به ریشهاش فکر کنم