Hayatımın en güzel yıllarındayım. Yaşamak istediğim ama hiç yaşayamadığım bir hayat var karşımda. Zaman, yine yaramaz bir çocuk gibi dur durak bilmeden koşup gidiyor. Her geçen gün hayata biraz daha geç kalıyor, her geçen gün biraz daha eksiliyorum..
Bazı insanlar hiçbir yere ait olmaz; çünkü görülmeyeni görür, düşünülmeyeni düşünür ve sahte karakterlerin altındaki samimiyetsiz gülüşleri hissederler. Belki de bu aidiyetsizlik, derinliğin lanetidir.
Yine serin bir yaz gecesi… Yine köyümdeyim.
Bu gece gökyüzü çok yıldızlı. Her birine bakarken yine kafamda; geç kaldınlar, yanlış anladınlar, belkiler, iyikiler, amalar, keşkeler… Gırla. 🌌