Hayat insanı her şekilde sınar. Bazen vazgeçmen gerekir, bazen düşmen. Umutla girdiğin yollardan bir sokağa çıkmaman gerekir. Acıya karşı hissizliği öğrenmek için. Olmadığında zorlamamak için. Bazen büyümek gerekir. Yokuşlardan düşmek, tekrar ayağa kalkabilmek için.
Kimse beni düşünmedi. Bunu yapsam ne hisseder yada üzülür mü diye kimse düşünmedi. Kimse beni kırmaktan korkmadı. Kimse benim gönlümü almadı. Bende zaten içimde kendi kendime affettim herkesi. Bu sefer başka ama...
Sevgim büyük olduğu için vazgeçemiyordum... Ben vazgeçtim. Nasıl yapıcam diye aylarca ağlarken artık hiçbişey hissetmiyorum. Kendinize o zamanı verin ve göreceksiniz ki vazgeçmişsiniz.