bu hale düşmemek için doğru yaşamak lazım eğer doğru yaşamayıp doğru zamanda doğru tavrı göstermezseniz bir gün pişman olursanız dahi kimse yüzünüze bakmaz sonra böylede surdan falan bahserdesiniz
İnsanların birbirini anlamaya çalıştığı, birbirinin acısını hissettiği günler maalesef geride kalmış.
Bugün yazılanları okuyorum. İnanın, en çok da kendi topraklarımın insanlarından gelen sözler canımı acıtıyor. İnsan bazen kendisini hiç tanımayanlardan değil, kendisini en iyi anlamasını beklediği insanlardan yara alıyor. Beni sevmeyebilirsiniz, sahiplenmeyebilirsiniz, eleştirebilirsiniz. Ama bir insanı yargılamadan önce nerelerden geldiğini, neler yaşadığını, hangi bedelleri ödediğini de keşke görebilseydiniz.
2016 yılında, Sur olayları sırasında, birçok insanın konuşmaya cesaret edemediği günlerde, çocuklar ve yaşlılar ölüme terk edilmesin diye bir tweet attım. Kıyamet koptu! Dönemin başbakanı konuştu. Gazeteler, televizyonlar, O dönemin bazı medya kalemleri, günlerce beni hedef gösterdi. “Vatan haini”, “terörist” diye manşetler atıldı. Linçin alasını yaşadım.
Ardından dokuz yıl boyunca şirketim kara listeye alındı. Dizi yapmamız engellendi, filmlerimin gösterimine engeller çıkarıldı. 18 yaş sınırlamaları getirildi, sinema salonlarına baskılar yapıldı, açık hava reklamlarım bile yasaklandı. Birçok kapı yüzüme kapandı.
Ahmet Kaya’ya yapılanlarla kendi yaşadıklarımı asla kıyaslamıyorum. Ama aynı zihniyetin linçini ben de yaşadım. Sırf Diyarbakırlı olduğum için yıllarca neler yaşadığımı en iyi ben bilirim.
Birileri “Kürt halkının acılarını anlatıp para kazanıyor” diyor. Birileri “Güneşi Gördüm filmini ona devlet çektirdi” diyor. Birileri de “New York’ta Beş Minare filmini cemaat finanse etti” diye yıllardır aynı yalanları tekrarlıyor.
Benim derdim hiçbir zaman para olmadı. Öyle olsaydı müziğe 17 yıl ara vermez, sahnelerde kalır, dizilerden, reklamlardan para kazanmaya devam ederdim. Ama ben kendi hikâyelerimi, kendi topraklarımın acılarını sinemaya taşımayı seçtim. Kendi imkânlarımla, kimseye minnet etmeden, devletin kapısında yatmadan filmlerimi çektim.
Şunu herkes iyi bilsin: Bana kimsenin film yaptırmaya gücü yetmez!
New York’ta Beş Minare üzerinden iftira atanlara da bir çift sözüm var: Hacı Gümüş karakterini 1998 yılında ben yarattım. Bitlisli bir Kürt, çağdaş bir Müslümandır. Kızı kilisede evlenir, İngilizceyi ana dili gibi konuşur. Markette çalışan sıradan bir adamdır. Hiçbir cemaatle, hiçbir şahısla ilgisi yoktur. Böyle bir karakterden zorla Turancı bir Türk hoca çıkaramazsınız!
Hayatım boyunca ırkçılığa ve ayrımcılığa karşı durdum. Kimsenin adamı olmadım, hiçbir gücün gölgesine sığınmadım. Benim filmlerimin arkasında gizli patronlar aramayın. Benim tek patronum vicdanımdır!
Elbette hatalarım da kusurlarım da olabilir. Filmlerimi, düşüncelerimi eleştirebilirsiniz. Fikre fikirle cevap verene eyvallah! Ama eleştiri başka, iftira ve küfür başkadır!
Yürüdüğüm yolda alnım ak, başım dik. Kralına eyvallahım yok!
Bu paylaşımın eleştirilecek bir kaç boyutu var:
1. Duygusal manipülasyon ve PR taktiği
Yaşlı, Türkçe bilmeyen bir nine + tesbih hediyesi + "garibim" ifadesi klasik bir sempati operesyonu. Siyasi bir dehdit yartışmasının ortasında " tesbihi bekliyorum, duanı eksiketme diye cevap++
Halkına sırtını dönen Kürtler Mahsun Kırmızıgülden ders alsın bugün onu Kürt olduğu için türklerde benimsemiyor halkına sırtını döndüğü için Kürtlerde benimsemiyor bir nevi ortada kaldı
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
Mahsun Kırmızıgül, Kürtçe şarkı açıklaması nedeniyle hedef gösterilen ve sürgünde vefat eden Ahmet Kaya hakkında ilk kez konuştu:
“Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum. İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı. Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.”
SON DAKİKA| Denizli’de gayrı meşru ilişki sonucu doğduğunu öğrenen Abdullah isimli bir Türk genci gerçek babasını bulamayınca kendisini şehrin orta yerinde teşhir etti.