یه آقا پسری میخواست مخمو بزنه، ولی من اصلا جدیش نمیگرفتم فقط گاهی اوقات از سر بیحوصلگی و بیکاری جوابشو میدادم, دیدم خیلی تلاش میکنه و پیگیره تصمیم گرفتم یه شانس بهش بدم ببینم سربلند میشه یا نه
طرف مُرد :)))))
واقعا پسرا چشونه!!!
من با وجود سن کمم توی زندگیم اونقدر غم تجربه کردم که یجورایی انگار بهش معتادم. ینی با اینکه میدونم غمگین بودن چیز خوبی نیست، ولی یه تهمزه لذت بخش داره برام. مثل خاروندن یه زخمِ «آزَگ» روی زانو. وقتایی که غمگینم انگار عمیقترم. کاش واژهای برای وصف این حس و حال داشتم.
@Adambaloch95 ولی بازهم این چیزی از حسادت من کم نمیکنه. چرا حاصل تلاش یک نسل نباید توی دستای من هم میبود؟ همونطور که توی دستای کلی از هم سن و سالهام هست.
زندگی توی ایران کم بدبختی داشت که پاییزم بهش اضافه شد. بعد ۴ سال که دانسگاه بودم یک استان دیگه، امسال اولین سالیه که پاییز رو توی بلوچستانم. و عجیب غم انگیزه.
فکر کن کلی برای کنکور بخونی قبول بشی دانشگاه فرهنگیان بری اونجا ۴ سال بخونی بعد بیایی اینجا و برای ۲۰ میلیون حقوق کار بکنی. گله نمیکنم فقط میخوام کاری که این قشر داره انجام میده رو یادآوری بکنم. ۲/۳