The name Lake Ontario comes from the Wendat word Ontari’io, which, appropriately, means “the lake is beautiful, the lake is big”.
The name is more than 400 years old, predating both the Confederation of Canada and the Declaration of Independence of the United States of America.
We know that America is changing. Their trading relationships, their foreign policies, their national monuments, their hydronyms.
Canadians also know that naming reality means calling it Lake Ontario – then, now and always.
@nietvliegende@ESPNnl Waren Rotterdammers hè, je zou kunnen zeggen dat we ervan geleerd hebben.
Doorgesnoven randstedelijke mafkezen: we hebben ze niet nodig.
@wierdduk Dat is niet de reden ouwe pikkebaas en dat weet jij ook... Polen is economisch gewoon heel lekker gegaan en de mensen daar zijn het communisme nog gewend. De mensen zijn dus dankbaar... Dat zorgt voor rust en gemoedelijkheid
Wie zich overigens echt moeten schamen, en dit mag je nooit zeggen 'als je niet in het stadion bent', zijn de fans in het stadion.
Sfeer was van minuut één tot 86 echt bizar tam, lang geleden dat de sfeer zo matig was. Nul support/energie richting de ploeg.
#ajahee#Ajax
@voetbalzonenl https://t.co/EJGSbfJwoS
Gebruiken jullie tegenwoordig AI voor overtikken? In dit artikel staan quotes (inclusief de kop) die in het originele stuk op VI PRO niet voorkomen. Dat is schadelijk
14 - Ajax attempted at least 14 first-half shots in their first two matches under Míchel Sánchez, as often as they did in their previous 119 games in all competitions under five different managers.
Intent.
@driekusvierkant Eigenlijk zeggen ze hier dat Musk prima multi-miljonair kan zijn, maar dat het uit verhouding is nu.
Ook financials zijn het daar over eens. Waardecreatie is flink uit de band gesprongen.
Je wél verwant voelen met het linkse gedachtengoed, maar niet met de linkse beweging. Omdat je moeite hebt met de manier waarop (activistisch) links zich uitspreekt.
Mooi gezegd door Lubach.
“Als dat allemaal lukt, dan ziet mijn dag er ongeveer zo uit”
Afgelopen jaar maakte ik van Nijmans Nieuwsbriefje een top tien Substack-nieuwsbrief in Nederland, schreef ik meer dan 100 columns voor Revu en De T., probeerde ik zo veel mogelijk tegenzin te overwinnen om op de crosstrainer te klimmen, was ik geloof ik 1 keer op Radio 1 en mocht ik zélfs op een herfstschool van een democratische stichting spreken.
Dat zeg ik niet om tof te doen, maar om te laten zien: ook ik moet gewoon iedere dag opstaan en aan het werk. Wat daarbij chronisch misgaat, is een verstandige tijdsindeling. Nog nooit vroeg iemand hoe mijn werkdagen er uit zien, dus in tegendeel tot Simon van Tuttebel in de foto hieronder ga ik ook niet verzinnen dat iemand ernaar vroeg, maar ik ga het toch vertellen.
6u13: Wakker gelikt worden door een hond die moet schijten;
6u43: Hopen dat die hond na het schijten niet te lang in de bak zout water op vissen en vogels blijft jagen die ze toch nooit vangt. Afhankelijk van hoe lang dat duurt, ongeveer;
7u51: Eerste ijsbad van de dag;
7u59: Koffie met zes pasteis de nata (voor de eiwitten en proteine);
8u11: Veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met vijf kilometer zwemmen;
10u00 (stipt): Kijken wat @Denkjewel vandaag herdenkt en wat @bertbrussen even hier neerlegt zodat ik op de hoogte ben van het belangrijkste nieuws;
10u03: Proberen daarna niet op X te blijven hangen;
13u06: Uit een X-hole geroepen worden door vrouw die een lunch klaargemaakt heeft (half everzwijn, mud uien, ovengepofte zoete aardappel en een literfles Super Bock);
13u30: Doomscrollen in de hangmat tot de lunch verwerkt is;
15u00: Tweede ijsbad van de dag;
15u15: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot ik moet poepen;
15u32: Poepen (en doomscrollen);
15u58: Naar een blanco scherm in Pages staren tot er inspiratie komt, of tot de hond weer moet poepen;
16u44: Hond laten poepen tijdens middagrondje door de buurt;
17u02: Mezelf dwingen om voor 18u nog 4000 woorden te schrijven voor Substack, Revu en de T., afgewisseld met het beantwoorden van mail, het redigeren van ingezonden stukken van NN-columnisten, het klaarzetten van social posts en daarbij op Insta, Substack en X blijven hangen in de tijdlijn en alles in een mix doen die zich het beste laat omschrijven als een soort outer body experience;
18u01: Tevreden constateren dat het allemaal toch weer gelukt is zonder ook maar één Nederlandser krant geopend of gelezen te hebben;
18u02: Vragen of ik nog iets kan doen terwijl ik donders goed weet dat m’n vrouw alle voorbereidingen voor het eten al gedaan heeft. Haar ondertussen lastig vallen met een verslag van minuut tot minuut van mijn dag;
19u00: Samen eten terwijl door blijf praten;
19u30: Derde en laatste ijsbad van de dag;
19u55: Met een boek op schoot proberen snel genoeg af te kicken van chronische algoritmische concentratievernieling om nog wat pagina’s te lezen;
21u08: Stranden in onbegrip over hoe andere mensen dat toch doen, en een diepe rancuneuze jaloezie voelen jegens Simon van Teutem en al die andere wonderkinderen van De Correspondent, die overal een lifehack voor lijken te hebben dankzij een leven lang tussen managementboeken en luid klappende zalen vol toegewijd lezingenpubliek;
21u56: Hond nog één keer laten pissen en tien minuten DuoLingo doen;
22u22: Licht uit en hopen dat het morgen beter gaat met alle voornemens, waaronder daadwerkelijk veertig kilometer fietsen, twaalf kilometer hiken en afronden met de vijf kilometer zwemmen die ik me eerder vandaag allemaal ingebeeld heb toen ik lag te tukken in een leunstoel op de veranda.
23u57: Eerste keer wakker omdat ik moet pissen.
Berghuis wordt dit jaar nog 35 en draagt de aanvoerdersband.
Eerder deze week beelden van vreemd gedrag richting Baas op training, nu een frustratietackle in oefenpotje.
Wat moet je met zo’n klein kind? Hij presteert veel te weinig om dit voor lief te nemen.
#Ajax