#جاویدشاه 👑
میان شاه و ملت؛ یک پیمان نوین است_
نظام پادشاهی؛ با میهنم عجین است_
تنها نماد ملی؛ نشان شیر و خورشید_
که نقش آن به دست مجیدرضا درخشید. نادر
از درگذشت ناگهانی سناتور لینزی گراهام، دوست ثابتقدم مردم ایران و مدافع سربلند آزادی، بسیار متاثر شدم.
در لحظاتی که به شفافیت و قاطعیت اخلاقی نیاز بود، سناتور گراهام در سمت درست ایستاد. در روزهایی که دوستان و همراهان مردم ایران اندک بودند، او در مبارزه با استبداد، در کنار آنان ایستاد.
او از جایگاه و نفوذ خود بهره گرفت تا صدای مبارزان راه عدالت در مراکز قدرت شنیده شود.
ایرانیان حمایتهای سناتور گراهام را در جریان انقلاب شیروخورشید هرگز فراموش نمیکنند، و یاد او را همواره با سپاس و احترامی عمیق گرامی خواهند داشت.
مراتب تسلیت و همدردی خود را به خانواده، دوستان و همکاران سناتور گراهام، و همچنین به مردم ایالت کارولینای جنوبی و سراسر ایالات متحده آمریکا ابراز میداریم.
روحش در آرامش باد. امید که دیگران راه او را در مبارزه برای آزادی ادامه دهند.
هممیهنان عزیز،
جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.
اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.
بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.
امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند.
این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.
تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.
پاینده ایران
I am deeply saddened by the sudden passing of Senator Lindsey Graham, a steadfast friend of the Iranian people and a proud defender of freedom.
At moments when moral clarity was required, Senator Graham stood on the right side. When friends were seldom found, he stood alongside the people of Iran in their struggle against tyranny.
He used his voice to ensure that the voices of those fighting for justice were heard in the halls of power. His support for Iran’s Lion and Sun Revolution earned him the title “Uncle Lindsey” among Iranians. He will be remembered with profound gratitude and deep respect.
We extend our deepest condolences to Senator Graham’s family, loved ones, colleagues, and the people of South Carolina and the United States.
May he rest in peace and may others carry on the fight for freedom.
شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیونها ایرانی را در خانههایشان نگه دارد.
۱۸ و ۱۹ دیماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شبهایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیونها نفر به خیابانها آمدند، میدانها را پر کردند و بر بام خانههایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهلوهشت ساعت، دهها هزار تن از هممیهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز دهها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شدهاند.
آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان میاندیشم. در آن دو شب، هممیهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را میشنوم پسری را میبینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را میبینم که همیشه جای او بر سر سفره خانوادهاش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود میدانم و سنگینی بار نام تکتک آنان را بر دوش خود احساس میکنم. اما هر هفته که با خانوادههای جانباختگان دیدار میکنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر میشود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند.
تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همانگونه که مقاومتگران اروپای اشغالشده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانهای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با اینهمه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلولهها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دیماه در تاریخ ایران بهعنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد.
من تنها این را به جامعه جهانی میگویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلامآباد رقم میخورد، حقیقت آنچه را در خیابانهای تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هستهای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت.
به هممیهنانم گفتهام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دیماه آغاز کردید، مسیری بازگشتناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانانمان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم.
ما یاد جانباختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی میداریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است.
و جهان باید بداند که هممیهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمیجنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه میکنند.
Six months ago, tonight, Tehran went dark. All of Iran went dark. And into that darkness, millions of Iranians walked out of their homes anyway.
January 8th and 9th were not just two nights of protest. They were the night Iran's silence broke. Millions came into the streets, into the squares, onto their rooftops — but the regime answered them with bullets. Tens of thousands of my compatriots were killed in those forty-eight hours. Tens of thousands more have been arrested, tortured, and sentenced to die since.
They came out, determined and brave. I think of them every day. On those two nights I lost countrymen I will never get to meet. I do not hear a statistic when I hear the number 40,000. I see a son who did not come home to his mother. A daughter who will not sit at her family's table again. I think of each of them the way I would think of my own child, my own brother, my own sister. I carry the weight of every one of those names. But the families of the fallen I meet with, week after week, hearten our nation's will to carry on. Their children did not die in vain. They died for freedom, and they died with pride.
History will remember what these men and women did; I will make sure of it. Like the resistance who stood against tyranny in occupied Europe, and like the revolutionaries who fought for liberty in America. But theirs was a particular bravery. They had no army, no air cover, nothing but the belief in what they stood for. They stood anyway. A united nation choosing to face the guns together rather than live one more day in fear. The men and women of the 8th and 9th of January will be remembered in Iran's history as the greatest generation that preferred to die free and standing than to live cowered on their knees.
To the international community, I ask this: do not let a negotiating table in Geneva or Islamabad erase what happened in the streets of Tehran, Mashhad, and Kermanshah. They died for freedom. And when they are free, the Strait of Hormuz will open. The nuclear threat will end. And we will have true peace.
I have told my compatriots: what you did on January 8th and 9th cannot be undone. Together, we will reclaim our country’s rightful place in the world, our national dignity, and honor the lives of our heroes. Now is the time to reassess, regroup, and rededicate ourselves to victory.
We honor the fallen by finishing what they started. A free Iran is no longer a matter of hope. It is a matter of fact.
And know that my brave compatriots are not just fighting for their own liberation but for the peace and stability of the world.
شاهزاده رضا پهلوی خطاب به نمایندگان خارجی که به تهران سفر کردهاند:
ایران عزادار خامنهای نیست. ایران سوگوار بیش از ۴۰ هزار زن و مردی است که در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، به دست خامنهای، قالیباف و ماشین سرکوبشان قتلعام شدند.
رژیم برای برپایی این نمایش تبلیغاتی، مبالغ هنگفتی از ثروت مردم ایران را هزینه کرده است، اما حتی یک رهبر از کشورهای دموکراتیک نیز در آن حضور نیافته است.
آنچه امروز میبینید، ملتی نیست که برای حاکمش سوگوار باشد؛ بلکه ملتی است سرشار از خشمِ برحق، و همین خشم و شجاعت قهرمانانه، آنچه را که از این رژیم جنایتکار باقی مانده است، به زیر خواهد کشید.
To the foreign representatives in Tehran to mourn Iran’s deceased dictator, Ali Khamenei: Iran is not mourning him.
Iran is mourning more than 40,000 sons and daughters slaughtered on January 8 and 9 by Khamenei, Ghalibaf, and their machinery of repression.
The regime is spending vast amounts of the Iranian people's wealth to stage this propaganda spectacle, yet not a single democratic leader attended.
What you see today is not a nation in grief for its ruler. It is a nation filled with righteous anger, and that anger and heroic bravery will bring down what remains of this criminal regime.
با پایان حضور تیم جمهوری اسلامی در جام جهانی فوتبال، آنچه از این رویداد برای ما ایرانیان به یاد خواهد ماند، حضور هممیهنانی است که صحنه جام جهانی را به فرصتی برای گرامیداشت یاد جاویدنامان میهن، نمایش پرچم ملی شیروخورشیدنشان ایران، و رساندن صدای ملت ما به جهان تبدیل کردند.
من از همه شما که با اتحاد، متانت و شکوه ملی، درون و بیرون ورزشگاهها، در خیابانها، رسانهها و فضای مجازی، نام ایران و یاد فرزندان جانباخته سرزمین ما را زنده نگه داشتید، سپاسگزارم.
شما بار دیگر نشان دادید که ایران، جمهوری اسلامی نیست؛ و تیم حقیقی ایران، مردم ایراناند که برای آزادی و بازپسگیری کشورشان ایستادهاند و جانفشانی میکنند.
باور دارم روزی نه چندان دور، ورزشکارانی همدل و همراه مردم ایران، تیمهای ورزشی ما را در رقابتهای جهانی زیر پرچم ملی ایران نمایندگی خواهند کرد و برای کشورمان افتخار خواهند آفرید.
تا آن زمان، ما همچنان وظیفه داریم از هر فرصتی ازجمله از ادامه مسابقات جام جهانی، برای رساندن صدای ملت ایران به جهان بهره ببریم؛ بهویژه در روزهایی که جمهوری اسلامی خود را برای دروغپردازی و نمایش تبلیغاتی پیرامون دفن جنایتکار اعظم، علی خامنهای آماده میکند و همچنان میکوشد حقیقت را پنهان نگاه دارد.
@Bardia1957 ادامه 2️⃣⬅️ نیست دیگه سر به تنش‼️همه میزارن سر به سرش‼️عباس چاخان میگن بهش‼️رکسان هم با قر و قمیش‼️ با اون قیافه عنش‼️بادی انداخت به غبغبش‼️نشست کنار رهبرش‼️ مهر تایید میزد بهش‼️گلپور هم عین نوکرش‼️خم شده بود تا کمرش‼️اینم بگم در آخرش‼️پریوش نام دیگرش‼️....ادامه دارد⤵️
@Bardia1957 ادامه 1️⃣⬅️ ساقیت کجاست ببینمش‼️بعد از کلی بحث و تنش‼️بدجوری ریخت کرک و پرش‼️به کوکتل ها تُف میزدش‼️میداد ستاره خواهرش‼️ میزاشت تو خورجین خرش‼️
یهو پرید رو منبرش‼️مست و پاتیل جیغ میزدش‼️صلواتی رو دیدمش‼️با بیست گلوله تو سرش‼️پاشیده ازهم پیکرش‼️️....ادامه دارد ⤵️
@Bardia1957 عباس اومد با لشکرش‼️ اسم سیاوش بر سرش‼️جفرسون نام دیگرش‼️پارتیزانها دور و برش‼️یک کنگره پشت سرش‼️یه پیش نویس در بغلش‼️ راه نجات کشورش‼️میگه منم خیر سرش‼️ترامپ میگه تو دفترش‼️پیش نویس رو که دیدمش‼️یهو پرید هوش از سرش‼️فخرآور رو قسم دادش‼️قسم به جان مادرش‼️...ادامه دارد⬇️
هفته جهانی اقدام برای آزادی ایران | ۴ تا ۹ ژوئیه
همزمان با ششمین ماه خیزش ملی ۱۸ و ۱۹ دی و در برابر نمایش تبلیغاتی رژیم برای دفن جنایتکار اعظم، علی خامنهای، ایرانیان آزادیخواه در سراسر جهان به خیابانها میآیند تا صدای واقعی ملت ایران را به جهان برسانند.
آغاز: ۴ ژوئیه (۱۳ تیر) | مقابل سفارتخانههای آمریکا
جزئیات بیشتر بهزودی.
دیروز در لندن با پریتی پتل، وزیر خارجه دولت سایه بریتانیا، دیدار و درباره آینده سیاست غرب در قبال ایران گفتوگو کردم. تأکید کردم که مردم ایران باید در مرکز هرگونه سیاستگذاری درباره جمهوری اسلامی قرار گیرند. چهار دهه مماشات نه رفتار این رژیم را تغییر داده و نه امنیت منطقه و جهان را افزایش داده است. جمهوری اسلامی همچنان تهدیدی علیه مردم ایران و امنیت کشورهای دموکراتیک، از جمله بریتانیا، به شمار میرود. حمایت از ملت ایران و ایستادگی در برابر شبکههای سرکوب و تروریسم این رژیم، مؤثرترین راه برای دستیابی به ثبات، امنیت و صلح پایدار است.
امروز با امیلی تورنبری رئیس کمیته روابط خارجی مجلس عوام بریتانیا و شماری دیگر از اعضای این کمیته دیدار داشتم تا درباره وضعیت داخلی ایران، سرکوب مردم ایران توسط جمهوری اسلامی، و ضرورت فوری قرار دادن ملت ایران در مرکز سیاست بریتانیا گفتوگو کنیم.
بهروشنی تأکید کردم که معامله با رژیمی که در دی ماه بیش از ۴۰ هزار ایرانی را به قتل رسانده، نهتنها از نظر اخلاقی غیرقابلقبول است، بلکه از نظر راهبردی نیز خطایی بزرگ خواهد بود.
هر توافقی که به حفظ این رژیم یا بقایای آن بینجامد، محکوم به شکست است. مردم ایران چنین توافقی را نخواهند پذیرفت.
با حمایت جامعه جهانی یا بدون آن، مردم ایران این رژیم را سرنگون خواهند کرد و آزادی به ایران بازخواهد گشت.
This morning, I met with @EmilyThornberry Chair of the House of Commons Foreign Affairs Committee, and other members of the Committee to discuss the situation inside Iran, the Islamic Republic’s repression of the Iranian people, and the urgent need to place the people of Iran at the centre of UK policy.
I made clear that dealing with a regime that murdered more than 40,000 Iranians in January is not only morally wrong, but strategically misguided.
Any agreement that preserves this regime or its remnants will fail. The Iranian people will not accept it.
With or without international support, the people of Iran will overthrow this regime. Freedom will come to Iran.
جمهوری اسلامی همزمان با امضای تفاهمنامه «صلح»، دو تن دیگر از معترضان ۱۸ و ۱۹ دی به نامهای جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی را اعدام کرد.
این نتیجه معامله و سازش با یک رژیم جنایتکار است. توافق با رژیمی که تنها در دو روز، بیش از ۴۰ هزار معترض را به قتل رساند، نهتنها از نظر اخلاقی نادرست است، بلکه از منظر راهبردی نیز خطایی فاجعهبار خواهد بود.
تعامل با این رژیم محکوم به شکست است و همه ما بهای پیامدهای آن را خواهیم پرداخت. جنگ ۴۷ ساله جمهوری اسلامی علیه مردم ایران همچنان ادامه دارد. رژیمی که هرگز با شهروندان خود به صلح نرسیده، هرگز با جهان نیز به صلحی واقعی دست نخواهد یافت.
جامعه جهانی باید از مبارزه ملت ایران برای آزادی حمایت کند و آنها را در کانون هر مذاکره و محور هر سیاستی درباره ایران قرار دهد. اما روشن بگویم: با حمایت جهان یا بدون آن، این رژیم سقوط خواهد کرد،ٰ و مردم ایران خود را از چنگ استبداد آزاد خواهند کرد.
@PahlaviReza از آن روزی وطن خونین جگر شد
که مام میهن من بی پدر شد_
دهم این مژده را من بر عزیزان
که آید باز رضاشاهی به ایران_
نشیند پهلوی بر تخت شاهی
به پایان میرسد ظلم و تباهی_
ز تدبیرش شود ایرانم آزاد
وطن گردد دوباره سبز و آباد_
#جاويدشاه
@vahid__bahman برآنم تا کمی بی پرده گویم_
ز مزدوران پست هرزه گویم‼️
چه بی مذهب چه دیندار و چه زاهد_
چه شیخان و چپولان و مجاهد‼️
تمایز بین آنها ناصواب است_
که جای مفسدین در فاضلاب است‼️
نگاهش شیخ و چپ باشد به ایران_
نبرد گلّه کفتار و شيران‼️
بخشی از چپامل نامه ۴۱۰ بیتی_ "نادر بداهه"
@vahid__bahman نه شیخی بهر میهن سینه چاک است_
نه یک چپ عاشق این آب و خاک است‼️
به ظاهر خصم هم در باطن اما_
دو تیغ از یک نیام بود بر سر ما‼️
دگر با شیخ و چپ ناسازگاریم_
که این دو فرقه را انگل شماریم‼️
ز چپ چیزی نمانده جز خیانت_
چو شیخ آغشته گردید با جنایت‼️
"نادر بداهه"