Hayat beni çok sessizleştirdi,
Sadece dinlenmek istiyorum.
Daha fazla konuşma yok,
Daha fazla tartışma yok,
Daha fazla açıklama yok,
Sadece sessizlik..
Tüfeği depoya koydular
Esvabını başkasına verdiler
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı
Ne matarasında dudaklarının izi
Öyle bir rüzigâr ki
Kendi gitti
İsmi bile kalmadı yadigâr
Yalnız şu beyit kaldı kahve ocağında
El yazısıyla
"Ölüm Allah'ın emri
Ayrılık olmasaydı"
Kitap şöyle sonlandı; "Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.."
Tıraşı değişmiş,
Gözleri daha yorgun bakıyor.
Kilo almış biraz, Gülüşü aynı ama eski neşesi yerinde değil.
Yaşadıkları yormuş, bedenini de yıpratmış gibi.
Sarıl sana bana,
Böyle sıkı sıkı,
Sanki dağılmış halimi toparlayabiliyormuşsun gibi,
Hiçbir şey söyleme,
Çünkü sözlerin iyileştiremeyeceği yerler var içimde,