Okudunuz mu bilmiyorum ama Nietzsche Ağladığında kitabında “baca temizliği” diye bir metafor geçiyordu. Bu metafora göre insan, beyninin kapaklarını açıp yıllarca içinde biriktirdiklerini dile getirerek iç dünyasını temizliyor ve zihnine nefes aldırıyordu. Muazzam bir metafor.
bence insanlar eve gelmenin, evlerini toplamanın, güzel bir yemek pişirmenin, duş almanın ve sadece kendi hayatlarına odaklanmanın ne kadar huzur verici olduğunu fark etmiyorlar.