En sinir olduğum şey, okuduğum bir kitabı yıllar sonra hatırlayamamak. Biri kitabı soruyor, okuduğumu biliyorum ama içinden tek bir cümle bile çıkaramıyorum. Okudum demeye utanıyorum; sanki hiç okumamışım da kendime okur süsü veriyormuşum gibi hissediyorum.Sadece ben mi böyleyim?
İlk defa ‘yürümen gereken yolu sana kolaylaştıracağız’ ayetine denk geldim ve biraz düşündüm belki de o yollar bana ait olmadığı için zordu yürüyecek gücü tüketecek nefesi o yüzden bulamadım..belki de o mecali bulamayışım rabbimin bana kulum bu yol sana ait değil deme şekliydi
biri kaçırıldığında sevdiği adama sığındığı fotoyu koyup dumpa “bir çocuk sevdim”şarkısıyle
diğeri sevdiği kadının ondan habersiz bir yerlerde ölümle burun buruna gelişi “haberin yok ben ölüyorum..şarkısıyla koymuş💔