Hani hep derdin ya;
“Ben anneme çok benziyorum” diye…
Şimdi ben de sana benzemeye çalışıyorum
Daha sessizim, daha yavaşım
Çünkü sen yokken
Hayat kırılmasın diye tutuyorum kenarlarından
Sanki sen yürüyormuşsun gibi arkamdan,
Her adımımı dikkatle basıyorum.
Sen yoksun ama
Adını taşıyor bu evin duvarları
Ben seni her nefeste çağırıyorum
Ve biliyorum…
Bir gün zaman bütün resimleri geri verecek
Senin çizdiğin gökyüzünde
Yine buluşacağız kızım.
#isiasortakdavamız
#hayalgençalioğlu