Evliliğimizin ilk zamanlarında o kadar şiddetli bir kavga ettik ki iş boşanma lafına kadar geldi, gece yatağa birbirimize küs girdik. Sabah inanılmaz bir ağrı ve kanamayla gözümü açtım. Acile gittiğimizde meğer hamile olduğumu ve o an bebeği düşürdüğümü öğrendim... Eşim elinde temiz eşyalarımla odaya geldi ama o sinirle "çık dışarı, yardımını falan istemiyorum" dedim. Çıkmadı. Sadece arkasını döndü, ellerini yumruk yapıp titreyen bir sesle "bakmayacağım ama yaslanmak istersen buradayım" dedi. Kendi başıma zar zor giyinirken arkası dönük halde ufak tefek yardım etti, sanki tek kelime etmeden kırılan ne varsa tamir etmeye çalışıyordu. Giyinmem bitince gidip sırtına sarıldım, hüngür hüngür ağladım. Hiç bölmedi, içimi dökene kadar öylece bekledi. Sonra eve geldik ve o konuyu bir daha hiç açmadık... Şimdi dünya tatlısı iki kızımız var. O acı gün bize aslında şunu öğretti: Birbirimize ne kadar öfkeli olursak olalım, günün sonunda yine birbirimizi seçeceğiz.
After giving birth, a woman's internal wounds take six months to heal, 12 months for physical recovery, two years for hormonal balance, and up to five years to rediscover her identity. Relationships frequently fail during this time due to a lack of understanding. Be kind and patient with new mothers; they are facing more challenges than it appears.
You don’t need a perfect partner. You need someone who can regulate their emotions, admit when they fuck up, & actually sit with uncomfortable conversations without shutting down, flipping it on you, or throwing low blows every time shit gets real.
so cruel yet so fascinating how you'll have to literally rewire your brain after a certain event while the other person goes on to live their life completely unaffected