Hayatın zorlu yollarında düştüm, ancak her seferinde ayağa kalktım. Dertlere göğüs gerdim, hepsini aşmayı başardım. Yalnız kaldığım zamanlarda bile güçlendim, zorlukları yenmeyi öğrendim. Kendi evim dahi başıma .yıkıldı, ama yine de toparlandım.
Otobüsü kaçırdıysan, belki de bir kazadan kurtuldun. Reddedildiysen, belki de yanlış bir yerden korunmuş oldun. Birisi hayatından çıktıysa, belki de gelecek kişi için yer açtı. Hayat, ilk başta kötü şans gibi görünen şekillerde seni korur.
Mükemmel değilim ama kimseye kesinlikle rol yapmıyorum.. Olduğum gibiyim; ne fazlası, ne
eksiği. Kusurlarla varım, maskesizim. Herkes
beğensin diye değil, hep içim rahat olsun diye yaşıyorum. Belki eksik, yanlış… Ama sahici. Ve sahicilik, bazen mükemmellikten daha kıymetli.
Görünüşe göre kendi halinde olmak, kimseyi rahatsız etmemek bile bazı insanları huzursuz ediyor. Çünkü gürültüye alışanlar, sessizliği tehdit sanıyor; sınırlarına hakim olanları ise kontrol edemiyorlar.