@C_Capitalist Από το 19 είμαι στο χώρο με τα καλά του και τα κακά του, τις επιλογές μου καλές ή κακές, όσο δύναται και έχω καταλάβει πώς κινείται. Τόσο ξεβράκωτος δεν υπήρξα ποτέ 😔😁
Ήταν ένα ήσυχο, ηλιόλουστο πρωινό, όταν ένας σκύλος περπατούσε περήφανος στο δάσος, κρατώντας σφιχτά ανάμεσα στα δόντια του ένα λαχταριστό, ζουμερό κομμάτι κρέας.
- Τι σπουδαία λεία!, σκέφτηκε με ικανοποίηση.
- Με αυτό το γεύμα θα περάσω βασιλικά σήμερα. Κανένας δεν είναι πιο τυχερός από μένα!
Το μονοπάτι του τον έβγαλε μπροστά σε ένα ορμητικό, πεντακάθαρο ποτάμι. Για να περάσει στην απέναντι όχθη, έπρεπε να διασχίσει ένα στενό, ξύλινο γεφύρι. Καθώς προχωρούσε, σταμάτησε στη μέση της γέφυρας και κοίταξε κάτω. Το νερό ήταν τόσο γαλήνιο, που λειτουργούσε σαν τέλειος καθρέφτης.
Εκεί, στα βάθη του ποταμού, είδε την αντανάκλασή του. Όμως, τυφλωμένος από την εγωκεντρική του ματιά, δεν κατάλαβε ότι έβλεπε τον εαυτό του. Στα μάτια του φάνηκε ένας άλλος, ξένος σκύλος, που κρατούσε ένα κομμάτι κρέας που στα μάτια του φάνταζε διπλάσιο.
- Μα τι βλέπω;... μουρμούρισε μέσα από τα κλειστά του δόντια, νιώθοντας τη ζήλια να φουντώνει.
- Αυτό το κρέας εκεί κάτω είναι τεράστιο! Γιατί εκείνος ο ξένος να έχει περισσότερα από μένα; Δεν μου φτάνει αυτό που κρατώ. Τα θέλω όλα!
Η απληστία θόλωσε τη λογική του.
- Θα του το αρπάξω και θα γίνω ο άρχοντας του δάσους, σκέφτηκε με αλαζονεία.
Πήρε βαθιά ανάσα, άνοιξε διάπλατα το στόμα του και όρμησε προς το νερό φωνάζοντας άγρια: "Άφησέ το κάτω, είναι δικό μου!".
Όμως, την ίδια ακριβώς στιγμή που άνοιξε τα δόντια του, το κρέας γλίστρησε και έπεσε με έναν απαλό ήχο στο νερό. Πριν προλάβει να αντιδράσει, το ορμητικό ρεύμα του ποταμού παρέσυρε το φαγητό του, χαμένο για πάντα στα βαθιά νερά.Ο σκύλος έμεινε να κοιτάζει το ποτάμι αποσβολωμένος. Το είδωλο στο νερό είχε πια χαθεί μέσα στους κυματισμούς, αφήνοντάς τον ολομόναχο και νηστικό.
- Τι έκανα ο ανόητος, έκλαψε με μετάνοια, κοιτάζοντας την άδεια του αντανάκλαση.
-Κυνηγούσα μια σκιά... Και έχασα και αυτά που είχα στα χέρια μου.
--------------------------
Κάντε τώρα μία σύνδεση αυτού του "πειραγμένου" μύθου του Αισώπου με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτή η ιστορία λέτε διαφέρει καθόλου από τη σύγχρονη πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής; Πολύ συχνά, ηγέτες ή κράτη, παρασυρμένοι από μια αλαζονική αυταπάτη ισχύος, παίρνουν μονομερείς αποφάσεις για να επεκταθούν.
Βλέπουν τις "σκιές" που νομίζουν ότι τους ανήκουν, υποτιμούν τη σταθερότητα και επιτίθενται για να αρπάξουν τα περισσότερα. Στο τέλος, όμως, αυτή η πλεονεξία και η έλλειψη λογικής μήπως τους οδηγεί στο να χάσουν ακόμη και τη διεθνή αξιοπιστία, την ειρήνη ή τα κεκτημένα που ήδη είχαν εξασφαλίσει με κόπο;
Όπως ακριβώς δηλαδή μας διδάσκει και η σοφή λαϊκή παροιμία: "Όποιος πάει για τα πολλά, χάνει και τα λίγα";
Καλημέρα και καλή δύναμη!
@pantislawoffice Αν για τον πολεμιστή ο ωραιότερος θάνατος είναι στη μάχη, για το λιοντάρι ο ωραιότερος θάνατος είναι στο κυνήγι της τροφής του, φεύγει γεμάτος αφού ακόμα και την τελευταία του στιγμή πολέμησε κι ας μην τα κατάφερε τι σημασία έχει στο τέλος δε σε νοιάζει πια αν πείνας!
Ένα ωραίο podcast που μου ξέφυγε! Εννοείται με @C_Capitalist. Αμερική, Πετρέλαιο & Bitcoin: Τι Αλλάζει στην Τσέπη μας ! https://t.co/ATozdAepTQ via @YouTube
Καλό μήνα!
Η αυγή του Ιουνίου απλώνεται στον ορίζοντα!
Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις εποχές να αλλάζουν μέσα από Σαββατοκύριακα, που συνήθως μετράμε, και από ημερολόγια. Όμως... κάποιες εποχές δεν αλλάζουν με δείκτες ρολογιών, αλλά με μάχες κοσμογονικές!
Στην καρδιά αυτού του μήνα, τα μυστικά των αρχαίων κελτικών δασών, θέλουν δύο δίδυμους βασιλιάδες, δύο αντίπαλες θεότητες, να συναντιούνται στο πιο ψηλό ξέφωτο του κόσμου. Από τη μία, ο Βασιλιάς της Βελανιδιάς (Oak King). Είναι ο άρχοντας του αυξανόμενου φωτός, ντυμένος με τα πιο λαμπερά πράσινα φύλλα, αυτός που έφερε την άνοιξη και την ανθοφορία. Από την άλλη, ο Βασιλιάς του Πουρναριού (Holly King), ο κυβερνήτης του χειμώνα και του σκοταδιού, που περιμένει υπομονετικά τη δική του ώρα...
Καθώς ο Ιούνιος προχωρά προς το Θερινό Ηλιοστάσιο, ο Βασιλιάς της Βελανιδιάς φτάνει στο απόγειο της δόξας του. Η φύση σφύζει από ζωή. Όμως, στην πιο μεγάλη μέρα του χρόνου, οι δύο βασιλιάδες εμπλέκονται σε μια ιερή μάχη. Ο Βασιλιάς της Βελανιδιάς, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό του, παραδίδει το σκήπτρο! Παρόλο που το καλοκαίρι μπροστά μας θα είναι ζεστό, από εκείνη την ημέρα οι νύχτες αρχίζουν κρυφά να μεγαλώνουν. Είναι ο αέναος κύκλος της ύπαρξης. Είναι το "απίστευτο" που συμβαίνει, καθώς η ίδια η κορυφή του φωτός εμπεριέχει τη γέννηση του σκοταδιού!
Αυτός ο μύθος κουβαλά τρία συμβολικά στοιχεία, και με αυτά θέλω να "ντύσω" τις ευχές μου για εσάς αυτόν τον μήνα...
- Στα κελτικά, η βελανιδιά σημαίνει "πόρτα" ή για να το πω καλύτερα "πύλη". Ο Ιούνιος είναι το κατώφλι του έτους.
- Η παράδοση των δύο βασιλιάδων μας διδάσκει την αποδοχή των κύκλων.
- Οι αρχαίοι άναβαν μεγάλες φωτιές τον Ιούνιο για να "ενισχύσουν" τον ήλιο και κρατούσαν τις στάχτες για προστασία. Συμβολίζει την ανάγκη μας να κρατήσουμε ζωντανές τις όμορφες στιγμές (δηλαδή το φως) για τις πιο δύσκολες ή "σκοτεινές" περιόδους που θα έρθουν.
------------------------
Ας καλωσορίσουμε, λοιπόν, τον Ιούνιο με την ωριμότητα των δέντρων και την ομορφιά του ήλιου.
Ας γίνει αυτός ο μήνας η δική σας προσωπική "πύλη" για να βρείτε τη δύναμη να αφήσετε πίσω ό,τι σας βάρυνε τον χειμώνα και να διαβείτε το κατώφλι προς μια νέα, φωτεινή περίοδο της ζωής σας.
Ας είναι αυτός που θα σας χαρίσει την εσωτερική ισορροπία να αποδέχεστε τις μεταβάσεις σας με γαλήνη και σοφία, ακόμη και στις στιγμές που νιώθετε κουρασμένοι ή στο "σκοτάδι" έτοιμοι να σηκώσετε τα χέρια ψηλά. Να θυμάστε πάντα ότι η αλλαγή είναι μέρος της φύσης μας.
Και ας είναι αυτός που θα ανάψει τις δικές σας εσωτερικές φωτιές, βοηθώντας σας να κάψετε τις αμφιβολίες και τους φόβους σας!
Καλό μήνα σε όλους, μαγικό, δημιουργικό και βαθιά ανανεωτικό...και κρατήστε τη στάχτη ως φυλακτό για όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι! Εχω την αίσθηση ότι θα χρειαστούμε αρκετή "στάχτη"!