‘hayat alabildiğince çapkın
hayat alabildiğince olasılık
hayat: tembel tabanlı ayakları
ve temkinli adımlarıyla gençliğime bastı
bir ömür boyu kurbağa öptüm, hâki!
dudaklarımda hala bataklık tadı
ne demeli..’
Uçurumlar var diyorum insanla insan arasında,kendiyle kendi arasında..bir yaşamın bir düşe eklenmesiyle,bir düşün yaşamdan çıkarılmasının hiç bir ayrımı yok.