"Два механизатора погибли в результате атаки дрона ВСУ на трактор в Медвенском районе" - губернатор Курской области Хинштейн.
Эти )(о)(лопдры уже даже даже не притворяются. Просто расстреливают людей как в тире. Это открытый террор против гражданского населения.
Стройка домика для узников кошачьего концлагеря началась! 🏠
Без вашей помощи это было бы невозможно 😘
Смотрите, как прошёл первый день строительства и обязательно продолжайте помогать, чтобы спасти как можно больше хвостиков! 💔
#КошачийКонцлагерь
После сегодняшнего количества сбитых нами дронов и пздца в Питере, хочется спросить - вы кому сказали "работайте братья", ваше превосходительство, точно нам?
Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.
#ALINTIVEŞİİRSEL ..
Здоровый, чистый, умненький, привит, с паспортом. Вот только кому он его на улице будет показывать...
Мама, папа, настоящие, ну где же вы?
Посмотрите в его глазки. Ну разве можно с ним так...
Очень нужен дом! Срочно!
Звоните!!!
89104183232
Москва
А видимо все же окажется на улице... И рано или поздно убьют...
А ему уже 4 месяца. И он спокойный ребенок.
И самый на сегодня срочный мальчик…
И лапки сложил и в кадр преданно смотрит.
Плюшевый и шерстка бархатная. Ласковый и самый спокойной ребенок.
⤵️
Вернули Плюша💔
Растерянный, перепуганный, на руках того кто обещал быть рядом с ним всю жизнь, но передумал. Прошло 2 дня и «семейные дела» стали причиной возврата.
Плюша только успел почувствовать себя домашним, только подумал, что его не убьют на улице как других бездомных.
@MarcusBensmann Klar, Hitler hat Deutschland auch geliebt, und zwar angeblich stärker als alle anderen zusammen. Tja… und schaut euch an, was für ein wunderbares Ergebnis dabei herausgekommen ist!
Мы начали собирать домик для кошек из концлагеря.Пока вывезли 13 и они у нас в изоляторе.Больше туда не влезет никто уже.Теперь надо ждать когда будет готов домик.Пусть остальные котики в этом аду дождаться помощи.Мы туда привезли много корма, только вот даёт ли она его котикам?
@Gennadiy_V1 Что то не верю с некоторых пор ни одному его слову, вот только давеча говаривпл про «приступаем к систематическим ударам по Куеву», а уж что б друга вора Оленевода отстранить (хотя должен минимум пожизненно сидеть), пришлось гибнуть и Вагнерам, и летчикам и патриоту Пригожину.
Что меня особенно выбесило на ПМЭФ:
— Пляски перед братьями Тейтами, обвиняемыми в тopгoвлe людьми, создании opг.прecтупнoй группирoвки, пoхищeниях, изнacилoвaниях и ceксуaльнoй эксплуaтaции дeтeй.
— Эppoл Мacк планирует рубить леса Сибири и делать бизнес на Байкале >>